Ramayan, Bhagavad Gita , Vedas & Upanishads

மகா சிவராத்திரி

2012-02-19T21:24:00.000-08:00

20/02/2012

இன்று "மஹா சிவராத்திரி"

சைவ சமயத்தின் முழு முதற் கடவுளான சிவபெருமானுக்குரிய விரதங்களுள் மிகவும் சிறப்புவாய்ந்த விரதம் சிவராத்திரி ஆகும். இதன் சிறப்புக் கருதி இவ்விரதத்தை மகா சிவராத்திரி என்றும் அழைப்பதுண்டு.

இஃது மாசி மாதத்து கிருஷ்ண பட்ச சதுர்த்தசியில் இடம்பெறும். இப் புண்ணிய தினத்திலே உபவாசமிருத்தல், சிவாலய தரிசனம் செய்தல், சிவ தோத்திரங்கள் பாடல், சிவ மந்திரங்கள் செபித்தல், இரவு சிவ சிந்தனையுடன் கண் விழித்தல் ஆகிய கருமங்களைச் சிரத்தையோடு செய்தல் மிகப் புண்ணியம் வாய்ந்ததாகும்.

இவ்விரதத்தை சிவாலயத்தில் அனுஷ்டித்தல் சாலச் சிறந்ததாகும். இயலõதவர்கள், இல்லத்திலே புனிதமான முறையில் அநுட்டிக்கலாம்; ஆனால் அன்றைய தினம் சிவாலய தரிசனம் செய்தாக வேண்டும். பகல் முழுவதும்

உண்ணாவிரதமிருந்து பின் இரவு முழுவதும் கண்விழித்து நான்கு யாமப் பூசைகளையும் சிவாலயத்திலே தரிசித்தல் வேண்டற்பாலது. சிவராத்திரியின் போது மூர்த்திக்கு அபிடேகம் செய்தல், வில்வத்தால்அர்ச்சித்தல், வேதம் ஓதுதல், சிவ புராணங்கள் படித்தல் பயன் சொல்லல், ஆகியனவும் மிகுந்த நற்பலன்கள் அளிக்கும். சிவராத்திரியன்று நித்திரை விழிக்கும் போது அப்பொழுதை ஆத்மீக முறையில் சிவ வழிபாட்டிலேயே கழித்தல் வேண்டும். கேளிக்கைகளில் இத்தவப் பொழுதைக் கழித்தலைத் தவிர்த்தல் அவசியம். சிவராத்திரி சிவ சிந்தனையிலே கழிக்கப்பட வேண்டும்.

சிவராத்திரியன்று இரவு 14 நாழிகைக்கு மேல் உள்ள முகூர்த்தம் இலிங்கோற்பவ காலம் எனப்படும். சிவ இராத்திரி முழுவதும் நித்திரை விழிக்க இயலாதவர்கள் இலிங்கோற்பவ முகூர்த்தம் முடியும் வரை தன்னும் நித்திரை விழித்தல் நன்று.

சிவராத்திரி வகைகள்

நித்திய சிவராத்திரி,

பட்ச சிவராத்திரி,

மாத சிவராத்திரி,

யோக சிவராத்திரி,

மகா சிவராத்திரி

என 5 வகைப்படும்.

மாசி மாதம் கிருஷ்ண சதுர்த்தசியில் நள்ளிரவில் சிவபிரான் இலிங்கத்தில் தோன்றினார். இத்தினமே மகா சிவராத்திரியாகும். இத்தினத்தில் சிவ பூசை செய்து சிவ புண்ணியம் பெறலாம். சிவன் அபிடேகப்பிரியராதலால் இரவு நான்கு யாமமும் இலிங்கோற்ப மூர்த்திக்கு நல்லெண்ணெய், பால், தயிர், நெய், தேன், பஞ்சாமிர்தம் கருப்பஞ்சாறு, இளநீர் ஆகியவற்றால் நான்கு யாமமும் அபிடேகம் செய்து அர்ச்சித்தல் முறையாகும்.

விரதமனுட்டிப்போர் அதிகாலை துயிலெழுந்து தூய நீராடி இல்லத்தில் சிவ வணக்கம் செய்த பின் சிவாலயம் சென்று தரிசித்தல் வேண்டும். அன்று முழுவதும் உபவாசம் இருத்தல் மிகச் சிறப்பõகும். மாலையில் மீண்டும் சிவாலயம் சென்று இரவு நான்கு யாமமும் சிவதரிசனத்தில் ஈடுபட்டு அபிஷேக அர்ச்சனை பூசைகள் கண்டு களித்து மறுநாட் காலை சூரியன் உதிப்பதற்கு 6 நாழிகைக்கு முன் பாரணை செய்ய வேண்டும். அந் நேரத்தில் அந்தணர் ஏழைகளுக்கு தானம் செய்தலும் உகந்ததாகும்.

சிவலிங்கத்தில் சிவன், விஷ்ணு, பிரமன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளுமே அடங்கியுள்ளனர். சிவலிங்கத்தின் பீடம் ஆவுடையார் எனப்படும். இஃது சக்தியின் ரூபம். பாணம் சிவரூபம், பீடம் கிரியாசக்தி வடிவம், இலிங்கம் ஞான சக்தி வடிவம், பீடத்தின் அடிப்பாகம் பிரம்ம ரூபம், நடுப்பாகம் விஷ்ணு பாகம், இக் கருத்தை பின்வரும் பாடல் மூலம் திரு மூலர் விளக்கியுள்ளார்.

பாடல்

"மலர்ந்த அயன்மால் உருத்திரன் மகேசன் பலம் தரு ஐம்முகன் பரவிந்து நாதம் நலம் தரும் சக்தி சிவன் வடிவாகிப் பலம் தரு லிங்கம் பரா நந்தியாமே "

சிவ இரவில் இடம்பெறும் நான்கு யாமப் பூசை முறைகள் பற்றி நோக்குவோம்.

முதலாம் யாமம்
முதலாம் யாமத்தில் பால், தயிர், நெய், கோமயம் கோசலம் ஆகியவை கலந்த பஞ்ச கவ்வியத்தால் இலிங்கோற்பவ மூர்த்தியை அபிடேகம் செய்து பின்னர் வில்வம் தாமரை ஆகியவற்றால் மூர்த்தியை அர்ச்சித்தல் வேண்டும். நிவேதிக்க வேண்டியது பயத்தம் பருப்பு, ஓத வேண்டியது யசுர் வேதம்.

இரண்டாம் யாமம்
இரண்டாம் யாமத்தில் பஞ்சாமிர்தத்தால் மூர்த்தியை அபிடேகித்த பின் சந்தனம் தாமரை சாற்றி துளசியால் அர்ச்சித்து பாயாசம் நிவேகித்து யசுர்வேதம் ஓத வேண்டும்.

மூன்றாம் யாமம்
மூன்றாம் யாமத்தின் போது மூர்த்திக்கு தேனால் அபிஷேகம் செய்து கற்பூரம் சாதி முல்லை மலர்கள், சாற்றி முக்கிளை வில்வத்தால் அர்ச்சித்து எள் அன்னம் நிவேதித்து சாம வேதம் ஓதி வழிபாடு செய்ய வேண்டும்.

நான்காம் யாமம்
நான்காம் யாமத்தில் கருப்பஞ்சாற்றினால் சுவாமியை அர்சித்து அரைத்த குங்குமப்பூ, நந்தியாவட்டை மலர் சாற்றி, நீலோற்பவ மலரால் அர்ச்சித்து சுத்த அன்னம் நிவேதித்து மூர்த்தியை வழிபட வேண்டும். ஓத வேண்டியது அதர்வேதம்.

பின்னணி
சிவராத்திரியின் பின்னணியில் உள்ள சம்பவங்கள் பலவற்றுள் ஒன்றை நோக்குவோம். ஒருகால் பிரம்மனுக்கும் விஷ்ணுவுக்குமிடையே தாமே பரம் பொருள் என்ற கர்வம் ஏற்பட்டது. இவர்களது அறியாமையை நீக்க சிவபெருமான் திருவுளங் கொண்டு தான் ஒரு மாசி மாத அபர பக்கத்தில் சதுர்த்தசியில் பெரியதோர் சோதிப் பிழம்பாக பிரம்ம விஷ்ணுக்கள் முன் தோன்றி இச்சோதியின் அடி முடியை எவர் காண்கின்றாரோ அவரே உண்மை பரம் பொருள் என அசரீரி மொழிந்தார்.

அசரீரி வாக்குக் கேட்ட அவர்கள் பிரம்மன் அன்னப்பட்சி வடிவமெடுத்து சோதிப் பிழம்பான நுனியைத் தேடி மேல் நோக்கிப் பறக்கலானார். விஷ்ணு பன்றி வடிவமெடுத்து சோதியின் அடியைத் தேடிப் பூமியைக் குடைந்த வண்ணம் கீழே செல்லலானார். ஆனால் இருவருமே தமது முயற்சியில் வெற்றியடையவில்லை. விஷ்ணு தனது தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டார். ஆனால் பிரம்மனோ தான் சோதிப் பிழம்பின் முடியை கண்டதாகவும் தனது கூற்றை நிரூபிக்க தாழம் பூவை சாட்சி கூறவும் வைத்தார். பொய்யுரைத்த பிரம்மனுக்கு பூவுலகில் ஆலயங்கள் அமைக்கப்படமாட்டா, என்றும் பொய்சாட்சி கூறிய தாழம்பூ சிவ பூசைக்கு தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்றும் சிவபிரான் சாபமிட்டார். தமது அறியாமையும் அகந்தையும் ஒழிந்து சிவனே பரம்பொருள் என்னும் உண்மையை அவர்கள் உணர்ந்தனர். சோதிப் பிழம்பு மலையாக இறுகி, சிவனார் இலிங்க வடிவில் காட்சி தந்தார். இந்த வகையில் சிவ முக்கியத்துவம் பெற்ற சிவராத்திரி விரதத்தை சைவ சமயிகள் யாவரும் முறைப்படி அனுஷ்டித்து எல்லாம் வல்ல ஈசன் இன்னருள் பெற்றுய்ய வேண்டும்.

தென்னாடுயை சிவனே போற்றி
எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி

ஓம் நமசிவாய! ஓம் சிவாய நமஹ!
ஓம் சிவ சிவ ஓம் சிவ சிவ

Palaniswamy Renjith Kumar

நன்றி :
vivekanandan.blogspot.com
http://vivekaanandan.blogspot.com/2011/11/blog-post_27.html
ramanas.wordpress.com

Maha Shivaratiri - மஹா சிவராத்திரி

2012-02-19T20:51:00.000-08:00

.
20-02-1012

இன்று மஹா சிவராத்திரி ... சிவ பெருமானை வழிபட்டு அருள் பெறுவோம் ..

Maha Shivratri, the night of the worship of Lord Shiva, occurs on the 14th night of the new moon during the dark half of the month of Phalguna. It falls on a moonless February night, when Hindus offer special prayer to the lord of destruction. Shivratri (Sanskrit 'ratri' = night) is the night when he is said to have performed the Tandava Nritya or the dance of primordial creation, preservation and destruction. The festival is observed for one day and one night only

Origin of Shivratri:

According to the Puranas, during the great mythical churning of the ocean called Samudra Manthan, a pot of poison emerged from the ocean. The gods and the demons were terrified as it could destroy the entire world. When they ran to Shiva for help, he in order to protect the world, drank the deadly poison but held it in his throat instead of swallowing it. This turned his throat blue, and since then he came to be known as 'Nilkantha', the blue-throated one. Shivratri celebrates this event by which Shiva saved the world.

A Festival Significant for Women :

Shivratri is considered especially auspicious for women. Married women pray for the well being of their husbands and sons, while unmarried women pray for an ideal husband like Shiva, who is the spouse of Kali, Parvati and Durga. But generally it is believed that anyone who utters the name of Shiva during Shivratri with pure devotion is freed from all sins. He or she reaches the abode of Shiva and is liberated from the cycle of birth and death.

Here're three reasons to celebrate Shivratri:

1. The absolute formless God, Sadashiv appeared in the form of "Lingodbhav Moorti" exactly at midnight on Maha Shivratri. That is why all Shiva devotees keep vigil during the night of Shivratri and do "Shivlingam abhishekham" (coronation of the phallic idol) at midnight.

2. Lord Shiva was married to Devi Parvati on Shivratri. Remember Shiva minus Parvati is pure 'Nirgun Brahman'. With his illusive power, (Maya, Parvati) He becomes the "Sagun Brahman" for the purpose of the pious devotion of his devotees.

3. It is also believed that on Shivratri, Lord Shiva became 'Neelkantham' or the blue-throated by swallowing the deadly poison that came up during the churning of "Kshir Sagar" or the milky ocean. The poison was so deadly that even a drop in His stomach, which represents the universe, would have annihilated the entire world. Hence, He held it in His neck, which turned blue due to the effect of poison. Shivratri is therefore also a day of thanksgiving to the Lord for protecting us from annihilation.

தென்னாடுயை சிவனே போற்றி
எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி

ஓம் நமசிவாய! ஓம் சிவாய நமஹ!
ஓம் சிவ சிவ ஓம் சிவ சிவ

Thanks :
hinduism.com, ramanas.wordpress.com

By
Palaniswamy Renjith Kumar

ஆஞ்சநேயர் - துதிப் பாடல்

2011-12-26T03:29:00.000-08:00

அஞ்சிலே ஒன்று பெற்றான்;
அஞ்சிலே ஒன்றைத் தாவி
அஞ்சிலே ஒன்றாக ஆரியர்க்காக ஏகி
அஞ்சிலே ஒன்று பெற்ற அணங்கு கண்டு அயலார் ஊரில்
அஞ்சிலே ஒன்றை வைத்தான்;
அவன் எம்மை அளித்துக் காப்பான்

- இது ஆஞ்சநேயரைக் குறிக்கும் துதிப் பாடல்.

இப்பாடலில் இடம்பெறும் ``அஞ்சிலே" எனும் சொல் ஒரே மாதிரியாக, ஒரே உச்சரிப்பை கொடுத்த போதிலும், ஒவ்வொரு அடியிலும் அவை உணர்த்தும் பொருள் வெவ்வேறானவை.

முதல் வரியில் இடம்பெற்றுள்ள அஞ்சிலே என்னும் சொல் பஞ்ச பூதங்களில் ஒன்றான வாயுவிற்குப் பிறந்தவன் அனுமன் என்பதனைக் குறிக்கும்.

அஞ்சிலே ஒன்றைத் தாவி என்பது, பஞ்ச பூதங்களில் ஒன்றான தண்ணீரைத் (கடல்) தாண்டி அனுமன் இலங்கை சென்றான் என்று பொருள்படும்.

அஞ்சிலே ஒன்று ஆக ஆரியர்க்காக ஏகி- ஆகாய மார்க்கத்தில் இலங்கைக்குப் பறந்து,

அஞ்சிலே ஒன்று பெற்ற அணங்கைக் கண்டு -ஐந்தில் ஒன்றான பூமி தேவியின் மகளான சீதையை இலங்கையில் கண்டு என அர்த்தப்படுகிறது. (ஜனகர் தங்கக் கலப்பையால் யாக குண்டத்திற்காக பூமியைத் தோண்டும் போது தோன்றியவள் சீதை)

கடைசி வரியில் வரும் அஞ்சிலே ஒன்றை வைத்தான் அவன் எம்மை அளித்துக் காப்பான் - இலங்கைக்கு ஐந்து பூதங்களில் ஒன்றான நெருப்பையும் வைத்து எரித்தான் எனப்படுகிறது.

இப்பேற்பட்ட ராமபக்தனான அனுமன் நமக்கு வேண்டியன எல்லாம் தந்து - அளித்து காப்பான் என்பதே இந்த 4 வரி துதிப்பாடலின் பொருள்.

எனவே தான் ஆஞ்சநேயராகிய அனுமனை வழிபட்டால் பஞ்சபூதங்களையும் வழிபட்டதற்கு சமம் என்கிறார்கள். அந்த வகையில் தினமும் ஆஞ்சநேயரை வழிபடுவோர் அன்றாடம் பஞ்சபூதங்களையும் வழிபட்டவர்களாவர்.

எனவே இனி அனுமனை வழிபடச் செல்லும் முன் அவர் மீதான அஞ்சிலே பாடலை அதன் பொருள் உணர்ந்து சொல்லி அனுமன் அருள் பெறுவோமாக!

ஸ்ரீ ராம ஜெயம் .

புதுமனை புகும்போது கன்றுடன் பசுவை உள்ளே அழைப்பது ஏன்?

2011-10-02T04:59:00.000-07:00

.
பசுவின் உடலில் மகாலெட்சுமி வாசம் செய்வதாக கருதுவதால் பசுவை தரிசனம் செய்வது நல்லது. அவ்வாறு செய்தால் லட்சுமி கடாட்சம் உருவாகும். பசுவிற்கு பூஜை செய்வது, பணிவிடைகள் செய்வது, வைக்கோல் போடுவது, கழுத்தில் ஆதரவாகத் தடவி கொடுப்பது, புல் அள்ளிப் போடவது, மேய்வதற்கு பூமியை அளிப்பது போன்றவைகளை செய்வதால் மிகுந்த புண்ணியம் வந்து சேரும். புதுவீடு கிரகப்பிரவேசம் செய்யும்போது பசுவும், கன்றும் கொண்டு வந்து பூஜை செய்வது வழக்கம். அவ்வாறு செய்யும் போது மகாலெட்சுமி வீட்டிற்கு வருவதாக நம்பிக்கை. கன்றில்லாமல் பசுவை மட்டும் அழைக்கக் கூடாது

P Renjith Kumar

Source : Dinamallar

என் பெற்றோர் எனக்கு புகட்டும் அனுபவ பாடம்

2011-08-28T05:16:00.000-07:00

.
என் பெற்றோர் எனக்கு புகட்டும் அனுபவ பாடம்

என் பெற்றோர் செய்த ஒரு நற்செயலை நான் இங்கு சொல்ல அசை படுகிறேன். பல செயல்கள் இது போல செய்து இருந்தாலும் இதைநான் மறக்க கூடாது என்று இங்கு பதிவு செய்கிறேன்.

சென்ற வாரம் எங்கள் வீட்டுக்கு அருகில் உள்ள ஒரு பெரும் பள்ளியின் பேருந்து நிலையம் அருகில் என் சித்தியை பஸ் ஏற்றி விட சென்ற போது அங்கு இரு இளம் வயது பெண்கள் முகத்தில் சிறிது கலக்கத்துடன் காண படவும் என் அன்னை அதை புரிந்து கொண்டு, உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை என்று கேட்க...அவர்கள் இருவரில் ஒருவர் பெங்களூரில் இருந்தும், இன்னொரு பெண் ஊட்டியில் இருந்தும் C.T.S கோயம்புத்தூர் கம்பெனியில் பனி புரிவதாகவும், ஈச்சனாரி என்னும் புகழ் பெற்ற விநாயகர் கோவிலுக்கு பேருந்து ஏறி வரும் போது, ஈச்சனாரி என்று சொலாததால், இந்த கிராமத்தின் வழியே வரும் மினி பஸ் இங்கு உள்ள விநாயகர் கோவிலில் இறக்கி விட்டு விட்டதாகவும், இப்போது தங்கள் ரூம் வரை மீண்டும் திரும்பி செல்ல காந்திபுரம் மத்திய பேருந்து நிலையம் எங்கு உள்ளது என்று கூட தெரியாது என்று கலக்கத்துடன் கூறினர்.

உண்மையில் பேருந்து நிலையம் 1.5 k.m நடந்து செல்ல வேண்டும், ஏன் என்றால் அவர்கள் எங்கள் கிராமத்தின் மத்தியில் இறங்கி விட்டனர். மினி பஸ்ஸூம் உடனே அங்கு திரும்பி வராது உடனே என் அன்னை அவர்கள் நிலையை புரிந்து கொண்டு, என் அப்பாவை புறப்பட்டு அங்கு வர சொன்னார். என் அப்பாவும் அங்கு சென்றார். உடனே என் அன்னை அவர்களிடம், நீங்கள் எங்கோ இருந்து ஆசையுடன் இங்கு ஈச்சனாரி விநாயகரை தரிசிக்க வந்திருக்கிறீர்கள், இப்போது இருட்டிவிட்டது உங்களுக்கு ஊரும் புதியது, எனவே நாங்கள் இருவரும் உங்களுக்கு ஈச்சனாரி விநாயகர் கூடி கொண்டு போய் காண்பிக்கிறோம் என்று, 1.5 km நால்வரும் நடந்து சென்று, ஈச்சனாரி செல்லும் பேருந்து ஏறி, அங்கு சென்று கோவிலை சுற்றி காண்பித்து, அங்கு தங்க தேர் பவனி வரும் போது அதையும் காண்பித்து, அவர்களை நல்ல முறையில் சாமி தரிசனம் செய்ய வைத்து, அங்கு இருந்து அவர்கள் தங்கி இருக்கும் இடம் வரை நங்கள் வந்து விடட்டுமா என்று கேட்க அந்த இரு பெண்களும், இல்லை எங்களுக்கு காந்திபுரம் பேருந்து ஏற்றி விட்டால் நங்கள் அங்கிருந்து எளிதாக சென்றுவிடுவோம் என்று கூற, காந்திபுரத்திலிருந்து கண்டிப்பாக அவர்களுக்கு வழி தெரியுமா என்பதை அவர்களிடம் மீண்டும் உறுதி படுத்திக்கொண்டு, அவர்களுக்கு அங்கிருந்து வழி தெரியும் என்று தெரிந்தவுடன் சரி நங்கள் இங்கு இருந்து நேராக காந்திரம் செல்லும் பேருந்து ஏற்றி விடுகிறோம் என்று என் பெற்றோர் கூறினர். பிறகு அந்த இரு பெண்களும், என் பெற்றோரை தாங்கள் இருவருக்கும் மலர் தூவி ஆசிர்வாதம் செய்யுமாறு கேட்டு கொண்டனர், அவர்களும் என் பெற்றோருக்கு பிள்ளைகள் போல தானே... என் பெற்றோரும் அவ்வாறே அந்த பிள்ளைகளுக்கு..என் சகோதிரிகளுக்கு ஆசிர்வாதம் செய்து பத்திரமாக வழி அனுப்பி வைத்தனர்.

ஸ்ரீ ராம ஜெயம் .
ஈச்சனாரி விநாயகரே சரணம்.

இப்படிக்கு
ப. ரஞ்சித் குமார்
P Renjith Kumar

Happy Indian Independence Day

2011-08-14T17:58:00.000-07:00

.
August 15 - The Great Day for India.
HAPPY INDIAN INDEPENDENCE DAY.

Regards
P Renjith Kumar

முருக பெருமானும் இந்து மத தத்துவமும்

2011-08-14T17:55:00.000-07:00

.
இந்து மதம் தன்னுள் பல்வேறு தத்துவப் புதையல்களை ஒளித்து வைத்திருக்கிறது. மிகச் சரியாக அந்தப் புதையல்களைக் கண்டெடுத்தவர்களைதான் நாம் ஞானிகள் என்று கொண்டாடி வருகிறோம். அற்புதமான சிந்தனைகளை செறிவுமிக்க தத்துவங்களை சாதாரண மக்களும் புரிந்துகொள்வதற்காகவே அவை கதை வடிவில் சொல்லப்பட்டன. பழம் கிடைக்காமல் போன சாதாரண விஷயத்திற்கு யாராவது கோபப்படுவார்களா? என்ன சொல்கிறது சேவற்கொடியோன் கதை? ஞானம் அடைதலின் இரண்டு வழிகளை அந்த நிகழ்வு அடையாளம் காட்டுகிறது. அம்மையும் அப்பனும் இருக்கின்ற இடம் விட்டு நகராது. பிரம்மச்சரியம் காத்து இறையோடு இணைந்து நிற்றல் பிள்ளையார் வழி. உலக விஷயங்களில் உழன்று, உலக விஷயங்களைச் சுற்றி வந்து அனுபவித்து, பின் இறைத்தேடலில் ஞானம் கேட்டு வரும்போது ஒரு மெல்லிய பிணக்கு அங்கே வருகிறது. இது இப்போது உனக்கு வேண்டாம். உள்ளே விஷயக் குவியல் இருக்கிறது. தனியே ஓடு. குன்று தேடி நில். உற்று உற்று உள்ளே பார்த்து அவற்றிலிருந்து விலகி நில். தவம் செய். நீ ஞானத்தைத் தேடி எங்கேயும் ஓடவேண்டியதில்லை. அந்தப் பழம் ஞானப் பழம் நீயே. நீயே அதுவாகி மலர்ந்து நிற்பாய் என்பது தான் முருகக் கடவுளின் கோபம் கூறும் செய்தி. சரி; அந்த அறுபடை நாயகன் இரு தாரம் கொண்டிருக்கிறாரே இதற்கென்ன பொருள்? தெய்வானை இந்திரனின் மகள்; தேவ அம்சம்; வானவர் உறவு; உயர்ந்த நிலையை அளிக்கும் தத்துவம். வள்ளி என்பது பூமியின் உறவு. சாதாரணருக்கும் தெய்வ சங்கமம் கிடைக்கும் நிகழ்வு. கடவுள் தன்மையை உயர் யோக நிலையை மட்டுமல்ல; இவ்வுலக வாழ்க்கைத் தேவையான பலத்தையும் யோகத்தை மட்டுமல்லாது, போகத்தையும் அளிப்பவராக இருக்கிறார் கந்தக் கடவுள். விண்ணுலகம் செல்லும் வீடுபேற்றை மட்டுமல்ல; மண்ணுலக இன்பங்களையும் அளிக்க வல்லவர் வள்ளிமணாளன். இதை உணர்த்தும் தத்துவமே இருதாரமோடு நிற்கும் நிலை.

தீயவர்களை அசுரர்களை அழித்ததற்கான பரிசாக முருகனுக்கு தெய்வானை கிடைத்தார். தீய குணங்களை அழிக்க அழிக்க தேவநிலை துணைவரும் என்ற செய்தி அதில் ஒளிந்துள்ளது. ஆனால், மண்ணில் வாழ பொருள் வசதி பெருக கஷ்டப்பட வேண்டும்; முயற்சி செய்ய வேண்டும். அதற்கு இறையின் துணையும் வேண்டும். முயற்சியும் இறைத்துணையும் அருகிருந்து போராட வெற்றி கிடைக்கிறது. உலகியல் வாழ்வுக்கான வெற்றியைத் தருபவள் வள்ளி. வள்ளி என்பதன் சூட்சுமம் இதுதான். வள்ளி என்பது இவ்வுலக வெற்றி. தெய்வானை என்பது அவ்வுலக வெற்றி. இரண்டையும் அடைந்து, இரண்டையும் தருபவர் வேலவர். சரி; சேவற்கொடி எதற்கு? இவ்வுலக மாந்தர் விழிக்க குரல் கொடுக்கும் பறவை சேவல். விடியலைக் கொண்டாட அழைப்பு விடும் பறவை. உள்ளே உன்னித்து தியானநிலை அடையாது வெறுமனே உறங்குகின்ற மனிதர்களை, எழுந்திருங்கள் எழுந்திருங்கள்; எழுந்து உள்ளே விழிப்படையுங்கள் என்று அழைக்கும் விதமாக சேவற்கொடி. பாம்பும் மயிலும் வேலும் என்ன சொல்கின்றன? உள்பொங்கும் சக்தியின் விழிப்பு நிலை பாம்பு. யோகவழி பயணிக்க பயணிக்க முகம் பொலிவுறும் சிறப்பைக் கூற மயில். தவிர, ஆசன வகைகளில் ஒன்றான மயூராசனத்தின் சிறப்பையும் அது உணர்த்துவதாக உள்ளது. மயூராசனம் என்பது கைகளின் வழியே உடலைத் தாங்கும் நிலை. இந்த ஆசனம் உள்ளுறுப்புகளை பலப்படுத்துவதோடு, குண்டலினி சக்தி விழிப்படையவும் உதவியாக இருக்கிறது. குண்டலினி விழிப்பால் தன்னைப் பற்றி அறிவு மிகைப்படுகிறது. தன்னைப் பற்றிய கவனம் அதிகமாகிறது. செயல்களில் தெளிவும் பேச்சில் நிதானமும் ஏற்படும். மயிலாசனத்தின் செய்தி இதுவே.

எப்போதும்... எப்போதும் உன்னுள்ளே தீயவை அகற்றும் பணியைச் செய்து கொண்டிருக்க சத்தியம் எனும் வேலைத் துணையாக வைத்திரு எனும் செய்தி சரவணகுமரனின் வேல் உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கிறது. அவரின் படைவீடுகள் அமைந்திருப்பது அசுரரை அழிக்க மட்டுமல்ல; திசைதோறும் நின்று பக்தர்களைத் துரத்தும் துன்பங்களை நீக்கவும்தான். இந்த ஆறு படை வீடுகளை முழுமையான இறைநினைப்போடு தரிசித்தவர்கள் முருகக்கடவுளின் அருள் நிரம்பப் பெற்று வீடுபேறு அடைவார்கள்; விதியினை வெல்வார்கள்; காலத்தை ஊடுருவும் கலைகள் எல்லாம் கைவரப் பெறுவார்கள். மூலாதாரம், ஸ்வாதிஷ்டானம், மணிப்பூரகம், அனாகதம், விசுக்தி, ஆக்ஞா என்னும் ஆறு சக்கரங்களின் இருப்பை தன்னுள் தரிசித்து, ஏழாவதாய் இருக்கும் சகஸ்ரார சக்கரத்தைத் தொடுவார்கள். வேலவன் பிரணவ மந்திரத்தின் பொருள் உணர்த்தும் தேவன். ஓமென்று உள் நின்ற உத்தமர்க்கெல்லாம் ஓடி வந்து உடன் உதவிடும் நாதன். வேண்டி நிற்பது எதுவாயினும் விரைந்து கொடுக்கும் முமரக்கடவுள். அபயம் என்றே அவனை நம்பி அனுதினமும் ஆறெழுத்தை ஜெபிப்போர்க்கு அன்பனாய் நண்பனாய் வந்து நன்றாய் அருளிடும் அறுமுகத்தான். எண்ண எண்ண இன்னும் ஏராளம் உண்டு நம் அழகனின் பெருமைகள். இவை உணராமல் வாதம் செய்து பிறவிகள் வளர்ப்போரை பிணி கண்டு தவிப்போரை விட்டுத் தள்ளுவோம். இந்து மதம் கூறும் இனிய தத்துவங்களை அதன் ஆழங்களை சூட்சுமங்களை சிந்திக்கத் தலைப்படுவோம். வானத்தை பூமியை நட்சத்திரங்களை கோள்களை இப்பெரிய பிரபஞ்சத்தை இன்னும் உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கும் மகத்தான சக்தியை ஏதேனும் ஒரு பெயரில் நித்தம் நித்தம் வணங்கி நின்றிடுவோம்.

Thanks : Dinamalar

Regards
P Renjith Kumar

பொறுமை

2011-05-25T19:01:00.000-07:00

.
ஒரு ஊரில் ஒரு பத்து வயது ஆன சுட்டி பெண் ஒருவள் இருந்தாள் தினமும் கல்வி மற்றும் விளையாட்டு என்று காலம் சென்றது, ஒருநாள் அவள் கேள்விப்பட்டது என்னவென்றால் கடவுள் மனிதர்களுக்கு ஒரு ஆப்பிள் பழம் தருகிறார் என்று, ஆனால் அதற்காக சுவர்க்கம் வரை சென்று காத்திருக்க வேண்டும் என்று கேள்விபட்டாள், உடனேயே அவளும் ஆப்பிள் பழம் கடவுள் கையால் வாங்க புறப்பட்டாள், பல நாட்கள் கழித்து சுவர்க்கம் வந்து சேர்ந்தாள் . மிக பெரிய மக்கள் வரிசை ஆப்பிள் வாங்க காத்து கிடந்துது, அதை கண்டு மலைத்து போனாள் .. பிறகு எப்படியாவது ஆப்பிள் வாங்க வேண்டும் என்று அவளும் வரிசையில் நின்று ஆப்பிள் வாங்க ஆவளோடு காத்திருந்தாள், அவள் கடவுள் அருகில் வந்தாள் .. கடவுள் கொடுக்கும் ஆப்பிள் வாங்கும் பொது ஆப்பிள் அந்த சின்னம் சிறிய கைக்குள் சிக்காமாலையே கிழே விழுந்தது, அதை அவளால் எடுக்க முடியவில்லை, பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து கடவுளிடம் இருந்த தேவதைகள் அவளை பார்த்து “உன்னக்கு மீண்டும் ஆப்பிள் வேண்டும் என்றால் நீ மீண்டும் வரிசையில் வர வேண்டும்” என்று கூறினார்கள். அதை கேட்ட சின்ன குழந்தை, “நான் பூமியில் இருந்து இவ்வளவு நாட்கள் நடந்து வந்தது கடவுள் கையால் ஆப்பிள் வாங்க தான் , அனால் இன்று அது எவ்வாறோ தவறி விழுந்து விட்டது, எனினும் நான் இங்கு மீண்டும் வரிசையில் சென்று கடவுள் கையால் ஆப்பிள் வாங்க வேண்டும் அது தான் என் ஆசை” என்று மீண்டும் வரிசியில் கடைசி ஆளாக செண்டு நின்றாள். பிறகு அந்த பெண் ஆப்பிள் வாங்கி வருவோர் எல்லோரையும் பார்த்தாள், அவள் பார்த்த எல்லோரும் ஆப்பிள் பழத்தை கிழே போடாமல் கொண்டுவருவதை பார்த்து தன் சிறிய கையை நினைத்து வருந்தினாள், இந்த முறை எப்படியாவது ஆப்பிள் பழத்தை கீழே போடாமல் இருக்கவேண்டும் என்று அதை பற்றி பலமாக சிந்தித்து வந்தாள் ... கடவுள் அருகில் வந்தவுடன் தன் கையை நன்று இறுக்கமாக வைத்து கொண்டாள், கடவுளிடம் கையை நீட்டினாள் ...கடவுள் அவளை பார்த்து, அவள் தலையை தடவி, “மகளே சென்ற முறை நீ வந்த போது நான் அறியமால் உன்னக்கு பழைய மற்றும் சிறிது கேட்டு போன ஆப்பிள் பழத்தை கொடுத்து விட்டேன், அதை கண்டவுடன், நான் அதை கீழே விழும்படி செய்து விட்டேன், பிறகு உனக்காக மிகவும் வருந்தினேன், அதனால் அடுத்த முறை உன்னக்கு உலகிலேயிய மிக சிறந்த பழம் தான் தரவேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்... அந்த பழம் விளைய சிறிது காலம் தேவை பட்டது, அதன் காரணமாக தேவதைகள் மூலமாக உன்னை வரிசையில் சிறிது நாள் காக்க சொன்னேன், நீயும் அவ்வாறே செய்தாய் ... இதோ இப்போது நான் கொடுக்கும் இந்த பழம் உலகிலேயே இதுவரை இருந்த ஆப்பிள் பலத்திலேயே சிறந்த ஆப்பிள், இதை பெற்றுகொள் என் அன்பு மகளே ” என்றார் ... அவள் ஆனந்தத்தில் துள்ளி குதித்தால்.. இந்த முறை ஆப்பிள் கீழே விழவில்லை.. அவள் ஆனந்தத்தில் திளைத்து பூமி வந்தாள் ..

அதாவது நீங்கள் உங்கள் 100% முழு முயற்சியையும் ஒரு செயலில் போட்டு அதன் பிறகும் உங்களுக்கு தோல்வி வந்தால் துவள வேண்டாம் அது காலம் கடந்து சென்றால் வருந்த வேண்டாம் ... உங்களுக்காக கடவுள் மிக சிறந்ததை கொடுக்க காத்திருக்கிறார் .. பொறுமையுடன், முழு திறமையுடன் நம்பிக்கை தளராது உங்கள் செயலை செய்து வாருங்கள் .. உங்கள் பொறுமை ஒருநாள் உங்களுக்கு அதன் பலனை தரும்..

By
P Renjith Kumar

திருஅண்ணாமலையார்

2011-04-17T07:25:00.000-07:00

.
அருணாச்சலேஸ்வரர் திருக்கோவில் - திருஅண்ணாமலை

ஓம் நமச்சிவாய

இப்படிக்கு
பா. ரஞ்சித்குமார்

"அதுவும் முழுமை, இதுவும் முழுமை" - ஈஸாவாஸ்ய உபனிஷதம்

2011-04-08T08:51:00.000-07:00

.
"ஒளிக்கு அப்பால் ????"

"ஒளிக்கு அப்பால் இருப்பது என்ன?" என்று கேள்வி எழுப்பி அதற்கு விடை கொடுக்கிறது இந்த உபநிஷதம்.

“ஈசாவாஸ்யம் இதம் ஸர்வம்” அதாவது "இங்கு இருபது அணைத்துமே கடவுள்" என்ற தத்துவத்தை சொல்லி மந்திரத்துடன் இது ஆரம்பிக்கும் . அதனால் தான் இதற்கு ஈசாவாஷ்ய உபசிஷதம் என்று பெயர் வந்தது.

இந்த உபநிஷதம் பதினெட்டு மந்திரங்களே உடைய சிறிய உபநிஷதம் ஆகும். யஜுர் வேதத்தில் கிருஷ்ண யஜுர் வேதம், சுக்ல யஜுர் வேதம் என்று இரண்டு பிரிவுகள் உள்ளன.சுக்ல யஜுர் வேதத்தில் வாஜஸனேய ஸம்ஹிதையின் நாற்பது அத்யாயங்களில் கடைசி அத்யாயம் இது.

ஒளிக்கு அப்பால் என்ன உள்ளது என்பதனை அறிய முற்பட்ட முனிவர் ‘அந்தப் பொருள் நானே’ என்ற அனுபூதியினைப் பெற்றார்.

மிக மிக முக்கியமாக இதில் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியம் சொல்ல பட்டிருக்கிறது, இன்று நாம் காணும் குவான்டம் பிசிக்ஸ் (quantum physics), மற்றும் பார்ட்டிக்கில் பிசிக்ஸ் (particle physics) சொல்லும் பிரபஞ்ச தத்துவத்தை கீல் வரும் சுலோகம் சொல்கிறது.

"ஓம் பூர்ணம் அத, பூர்ணம் இதம்
பூர்னத் பூர்ணம் உட்ச்யதே
புர்ணஷ்ய பூர்ணம் அதைய
பூர்ணம் ஏவவசிஷ்டயே"

அதாவது இதன் பொருள் என்ன வென்றால்..

"அதுவும் முழுமை, அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட இதுவும் முழுமை,
முழுமையிலிருந்து முழுமை வெளிப்பட்ட பின் முழுமையே எஞ்சி நிற்கிறது ."

இதை படிக்கும் பொது நிச்சயம் குழப்பம் வரும், ஆனால், இது தான் இந்த அண்டத்தின் ரகசியம் , இன்னும் கோடி வருடம் கழித்து ஐன்ஸ்டீன் சொன்னது போல "Theory of Everything" நம்மால் உருவாக்க முடிந்தால் அது இந்த உபநிஷதம் சொன்ன கோட்பாட்டை நிரூபிக்கும்.

குறிப்பு:
இந்த தத்துவத்தை வைத்து நான் ஒரு புத்தகத்தை தமிழில் எழுதி உள்ளேன் அதற்கு பெயர்
"பிரபஞ்ச விஞ்ஞானமும் இந்திய வேதாந்தமும் " ,
அது விரைவில் வெளி வர இருக்கிறது. அறிவியல் மற்றும் ஆன்மிகம் கலந்த ஒரு புத்தகம் அது.

இப்படிக்கு
பா.ரஞ்சித் குமார்

Astrology and Marriage : Need a Change in our View

2011-03-16T06:07:00.000-07:00

.
Astrology has very important place in india. It is believed be sacred one and around 60% seek suggestions from astrologers before doing any important task. Astrology is a mathematical model to calculate predictions based on the birth time and date. It has some scientific eveidence. But all those are only true if see very good and experienced astrologer. Today in india only 5% of astrologers are well experienced. So we fall into the 95% category of less experienced. This can be proved as inexperienced easily, bcos if you see five astrologers, five will say five different views.This has severe impact in your life, especially decision making in marriage.

"Too much of anything is good for nothing", This inexperienced astrologers are going to make our india down and they are obstacles for our nations growth.

What makes me feel bad is, Many educated parents also think that only astrology matching is the first criteira. Astro matching is important in case of ill effects of venus, thats all. But these days, astrologers in Marriage matching, tell different opinion,

Eg: if you give a pair of horoscope to one astrologer, he will say it is good and other astrologer will say it is bad. If i say 2+2 = 4, It must be same in india Or In US, Or any where in world that is the perfect system .If everyone is saying different opinion, is that really a mathematical model???

If you give a horoscope pair for matching to 10 astrologers 6 out of 10 will say the correct results( if it is matching or not matching) So 6 are correct and 4 persons are fake astrologers. Use your brain, be logical, so take the decision what major astrologers say. Many marriages are stopped bcos one astrologer will say it is not good, so the foolish parents will aggree to that one astroologer and they do not consult others for second opinion also, and loose a good Bride/Groom for this son or daughter. So take this steps give as first approach.

First see the character of the boy or girl. Character is the prime thing, bcos character is life, astrology will not tell character.

Understand what is your son or daughters character/likes/dislikes/wishes etc, in this way you can get to know of your daughter and the boy will make a good pair.

Check if the boy/girl suits for your boy/girl in other aspects like beauty, look, personality etc. Bcos i have see a beautiful girl married to an ugly man only because of astro matching, But finally what the ugly man get is inferior complex, so problems starts in their life.

See if there is match in education, I have seen mant Post graduate girls marrying Diplomo boys, so there will be ego problem when marriage life starts. Do not entertain this.

See if there is match in job (A doctor if married to a doctor will make a good pair, But only we need to see if both boy and girl are ok to marry based on job)

See if the taste of both are same

See if the likes of both are same

Very important, Call the boy/girl, Talk to him personally, Get to know what is his attitude, what is his view over life, what is his view towards marraige, do he value marriage life, do he respect elders, do he respects tradition, is he gree for money, is he workaholic, is he capable to taking care of his wife better? Then ask your doughter/son to speak with whom you have selected, Then you will come to know all info, in this way if a boy has impressed you, Kindly do not give importance to Astrology, Just see if there is any ill effects of mars, Thats all, Don't entertain the astrologer more, Else he will make you to miss a golded Groom.

Finally what we need is our son/daughter to be happy after marriage, it can happen only if both have very good attitude fundamentally, so find a boy/girl that who have good attitude and character, Throw away the practice of first seeing astrology and filtering boys and girls based on that, bcos if you filter like this you have you compromise on getting good character boy and girl, if you still follow the astrology first others next, no issues, finally you have to accept what ever the character the boy is as his astrology is matching.

I also want to say, many parents if they do not like a boy/girl based on status, work family issues etc, they simply say astrology is not matching, Bcos no one can deny that. But they could have come into this conclusion without meeting the boy/girl personaly, they conclude this without knowing about the boys character, i feel those parents are the one who are greed for money, all they want is money and US settled boy with good job for heir daughter, i dont ask to you give your daughter to a boy who is good in character but do not have job, that is not my point.but what is wrong is seeing a boy with good salary, but lives in india, But he has good character. So make the habbit of seeing character first, Job, Salary is must, But make that as second and third choice, but make sure that is also matching according to your girl.

Every thing has good and bad, I do not blame astrology, But do not become addict of it.

My advice is do not miss a good groom/bride, Just for the reason of astrology.

Do not spoil your children life by name of astrology. I do not blame astrology, But too much of anything is good for nothing.

Life is to live, not to compromise.

Indus Valley Civilization - 3 : Detailed Info

2011-02-09T06:08:00.003-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

Indus Valley Civilization - 2 : Achievements

2011-02-09T05:59:00.001-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

Indus Valley Civilization - 1

2011-02-09T05:58:00.000-08:00

.

This is a video about how the Indus vally civilization was... This shows how india was civilized before 4500 years itself...

Regards
P Renjith Kumar

Scientific Verification of Vedic Knowledge

2011-01-28T08:16:00.001-08:00

.

Here you can find details of scientific view about Indian Vedas

Scientific Verification of Vedas

Regards
P Renjith Kumar

Indian Republic Day- Wishes

2011-01-25T22:20:00.000-08:00

January 26 is our republic day.

Our nation has got independence after a long struggle, India is the biggest democracy in the world.Hence we need to make sure that we respect our freedom, value our freedom. Kindly see this.

History of Indian Tricolor

Journey of Indian Republic

Republic Day Celebrations

Regards
P Renjith Kumar

Pongal Wishes

2011-01-17T00:35:00.000-08:00

Each day in Pongal we thank the following :

Suriya(Sun) Pongal - Thanks to SUN

Thanks givning to SUN, Who is responsible for making the good harvest. Sweet Food is made from new grain in open ground and it is dedicated to sun as a sign of thanks giving. Picture 2.

Mattu(COW) Pongal- Thank giving to COW

Thanks giving to COW/BULL which made the harvest happen by helping farmer. They are bathed with water, colourfully decorated, Delicious dishes is made from new crops and given to them with respect . All will get blessings from COW/BULL. This is uniqueness of Hindu/Tamil culture which emphasis that we should give respect to all creatures. Pictire 3, 4

Kanum Pongal(Farmers Day)- Thanks giving to farmers
This day is to thank farmers who made the harvest with their hardwork. They are one who is sustaining the world by giving us food grains.

General Greetings.

Suriya Pongal, Thank giving to SUN

Thanks giving to COW- Giving Food to eat with respect.

Colourfully decorated COW, It is worshipped by all.

What is Pongal?
Pongal is the only festival of Hindu that follows a solar calendar and is celebrated on the fourteenth of January every year. Pongal has astronomical significance: it marks the beginning of Uttarayana, the Sun's movement northward for a six month period. In Hinduism, Uttarayana is considered auspicious, as opposed to Dakshinaayana, or the southern movement of the sun. All important events are scheduled during this period. Makara Sankranthi refers to the event of the Sun entering the zodiac sign of Makara or Capricorn.

In Hindu temples bells, drums, clarinets and conch shells herald the joyous occasion of Pongal. To symbolize a bountiful harvest, rice is cooked in new pots until they boil over. Some of the rituals performed in the temple include the preparation of rice, the chanting of prayers and the offering of vegetables, sugar cane and spices to the gods. Devotees then consume the offerings to exonerate themselves of past sins.

Pongal signals the end of the traditional farming season, giving farmers a break from their monotonous routine. Farmers also perform puja to some crops, signaling the end of the traditional farming season. It also sets the pace for a series of festivals to follow in a calendar year. In fact, four festivals are celebrated in Tamil Nadu for four consecutive days in that week. 'Bogi' is celebrated on January 13, 'Pongal' on Jan 14, 'Maattuppongal' on Jan 15, and 'Thiruvalluvar Day' on Jan 16.

The festival is celebrated for four days. On, the first day, Bhogi, the old clothes and materials are thrown away and fired, marking the beginning of a new life. The second day, the Pongal day, is celebrated by boiling fresh milk early in the morning and allowing it to boil over the vessel - a tradition that is the literal translation for Pongal. People also prepare savories and sweets, visit each other's homes, and exchange greetings. The third day, Mattu Pongal, is meant to offer thanks to the cows and buffaloes, as they are used to plough the lands. On the last day, Kanum Pongal, people go out to picnic.

Thus, the harvest festival of Pongal symbolizes the veneration of the first fruit. The crop is harvested only after a certain time of the year, and cutting the crop before that time is strictly prohibited. Even though Pongal was originally a festival for the farming community, today it is celebrated by all. In south India, all three days of Pongal are considered important. However, those south Indians who have settled in the north usually celebrate only the second day. Coinciding with Makara Sankranti and Lohri of the north, it is also called Pongal Sankranti.

Wish you all Happy Pongal .

Renjith Kumar

Hanuman Chalisa

2011-01-04T03:13:00.000-08:00

.
Today is Hanuman Jayanthi. The Great Devotee of Lord Ram. Let us pray him to get his blessings. Let us pray to Lord Ram on to give his blessings and make us to lead a noble life as he shown on this day.

You can find Shri Hanuman Chalisa here.

Jai Shri Ram
Jai Hanuman

Regards
P Renjith Kumar

மனம் குளிர் மார்கழி - 1

2010-12-16T00:55:00.000-08:00

.
இன்று மார்கழி முதல் நாள்

மார்கழி மாதம் தெய்வீகமானது, அதனால் தான் கண்ணன் கீதையில் "மாதங்களில் நான் மார்கழி " என்று கூறினார் .

இந்த அருமையான நேரத்தில் ஆண்டாள் அருளிய திருப்பாவையை ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் கேட்க திருப்பாவை பாடல்கள் இந்த பதிவில் சேர்க்கப்படும், அனைவரும் இதை கேட்டு தெய்வீக அருள் பெருக.

முதல் இருபது பாசுரம் இங்க கேட்கலாம்

Thirupavai MP3 (Volume 1)

Thirupavai MP3 (Volume 2)

P Renjith Kumar

Srimad Bhagavatam - Complete PDF format

2010-12-07T23:10:00.000-08:00

பகவத் கீதா - 18 (Video)

2010-11-21T23:05:00.001-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 17 (Video)

2010-11-21T23:04:00.001-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 16 (Video)

2010-11-21T23:03:00.002-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 15 (Video)

2010-11-21T23:03:00.000-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 14 (Video)

2010-11-21T23:01:00.001-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 13 (Video)

2010-11-21T23:00:00.001-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 12 (Video)

2010-11-21T22:59:00.000-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 11 (Video)

2010-11-21T22:58:00.000-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 10 (Video)

2010-11-21T22:57:00.000-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 9 (Video)

2010-11-21T22:56:00.001-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 7 (Video)

2010-11-21T22:55:00.001-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 5 (Video)

2010-11-21T22:54:00.000-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 4 (Video)

2010-11-21T22:53:00.000-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 3 (Video)

2010-11-21T22:51:00.000-08:00

.

Regards
P Renjith Kumar

பகவத் கீதா - 1 (Video)

2010-11-21T22:47:00.000-08:00

.
கண்ணன் அருளிய கீதை

Regards
P Renjith Kumar

Ram Sethu : Ramayan Verses

2010-10-13T04:48:00.000-07:00

.
This blog explais about how the ram sethu is constructed. I am providing the verses from Valmiki Ramayan.

Valmiki describes the construction of Ram Sethu in great detail. Here is an excerpt and text (translation) of the entire sarga (Book VI: Yuddha Kanda, Book of War, Chapter [sarga] 22) where this description occurs in Valmiki Ramayana.

The architect who led the construction was Nala. This was also confirmed by Veda Vyasa in Mahabharata.

Veda Vyasa refers to the Sethu as Nalasetu (Mahabharata: 3.267.45)

…which even today, popular on earth as Nala's bridge, mountain like, is sustained out of respect for (Lord) Rama's command. (Nala was son of Vishwakarma).

When Rama is about to release a missile presided over by Brahma from His bow, the sea-god appears in person before Him with joined palms and advises Him to get a bridge constructed by Nala across the ocean. The ocean god disappears after giving this advice to Rama. Nala accordingly constructs a bridge across the sea with the help of other monkeys.

athovaaca raghushreSThaH saagaram daaruNam vacaH
adya tvaam shoSayiSyaami sapaataalam mahaarNava (2-22-1)

Then, Rama spoke these harsh words to the ocean: "O, Ocean! I will make you dry up now along with your nethermost subterranean region."

sharanirdagdhatoyasya parishuSkasya saagara
mayaa nihatasattvasya paamsurutpadyate mahaan (2-22-2)

"O, Ocean! A vast stretch of sand will appear, when your water gets consumed by my arrows; when you get dried up and the creatures inhabiting you get destroyed by me."

matkaarmukanisR^iSTena sharavarSeNa saagara
param tiiram gamiSyanti padbhireva plavaN^gamaaH (2-22-3)

"By a gush of arrows released by my bow, our monkeys can proceed to the other shore even by foot; O, Ocean!"

vichinvannaabhijaanaasi pauruSam vaapi vikramam
daavnavaalaya samtaapam matto naama gamiSyasi (2-22-4)

"O, Sea the abode of demons! You are not able to recognise my valor or prowess through your intelligence. You will indeed get repentance at my hands."

braahmeNaastreNa samyojya brahmadaNDanibham sharam
samyojya dhanuSi shre SThe vicakarSa mahaabalaH (2-22-5)

"Fixing an arrow resembling the Rod of Brahma (the creator) charged with a missile (presided over by Brahma) to his excellent bow, the exceedingly powerful Rama stretched it towards the sea."

tasminvikR^iSTe sahasaa raaghaveNa sharaasane
rodasii sampaphaaleva parvataashca chakampire (2-22-6)

While Rama was stretching that bow, both the heaven and earth suddenly seemed to be split asunder. Mountains also were shaken.

tamashca lokamaavavre dishashca na chakaashire
praticukshubhire caashu saraamsi saritastadaa (2-22-7)

Darkness enveloped the world. All the quarters were obscured. Lakes and rivers were soon agitated.

tiryak ca saha nakshatraiH samgatau candrabhaaskarau
bhaaskaraamshubhiraadiiptam tamasaa ca samaavR^itam (2-22-8)

pracakaashe tadaakaashamulkaashatavidiipitam
antarikshaachcha nirghaataa nirjagmuratulasvanaaH (2-22-9)

The moon, sun and the stars moved obliquely and though the sun's rays lighted the sky, it was enveloped by darkness and shined with a blaze of hundreds of meteors while thunders reverberated with an unparalleled sound in the sky.

vapuHprakarSeNa vavurdivyamaarutapaN^ktyaH
babhaJNja cha tadaa vR^ikshaan jaladaanudvahan muhuH (2-22-10)

Series of celestial winds blew in their colossal form and the winds, then sweeping away the clouds, tore up the trees again and again.

aarujamshcaiva shailaagraan shikharaaNi babhaJNja ca
divi ca sma mahaavegaaH samhataaH samahaasvanaaH (2-22-11)
mumucurvaidyutaanagniimste mahaashanayastadaa

The wind, shattering the mountain peaks, broke off the points of the rocks. Winds of great velocity struck together in the sky and emitted flashes of radiance proceeding from lightning with a great sound and then there were great thunders.

yaani bhuutaani dR^ishyaani chukrushushcaashaneH samam (2-22-12)
adR^ishyaani ca bhuutaani mumuchurbhairavasvanam
shishyare caabhibhuutaani samtrastaamyadvijanti ca (2-22-13) s
ampravivyathire caapi na ca paspandire bhayaat

The visible creatures cried out along with the thunders. The invisible beings too gave off a terrific noise. The creatures were overpowered, frightened, agitated, lied down and also very much anguished. They did not move due to fear.

sahabhuutaiH satoyormiH sanaagaH saharaakshasaH (2-22-14)
sahasaabhuuttato vegaadbhiimavego mahodadhiH
yojanam vyaticakraama velaamanyatra samplavaat (2-22-15)

The great ocean with its waves and water, along with its living creatures including snakes and demons soon became possessed of a terrific velocity. Due to that speed and swelling of waters, the ocean crossed beyond the other shore to the extent of a yojan (eight miles).

tam tathaa samatikraantam naaticakraama raaghavaH
samuddhatamamitraghno raamo nadanadiipatim (2-22-16)

Rama born in Raghu dynasty and the annihilator of enemies, did not retreat before that ocean, which swelled and crossed its limits.

tato madhyaat samudrasya saagaraH svayam utthitaH
udayan hi mahaashailaan meror iva divaa karaH (2-22-17)

Then, Sagara (the ocean god) himself rose from the middle of the ocean as the sun rises at dawn from the huge mountain of Meru.

pannagaiH saha diipta aasyaiH samudraH pratyadR^ishyata
snigdha vaiduurya samkaasho jaambuu nada vibhuuSitaH (2-22-18)

That ocean along with snakes of flaming jaws appeared with a hue of glossy emerald adorned with gold.

ratna maalya ambara dharaH padma patra nibha iikSaNaH
sarvapuSpamayiim divyaam shirasaa dhaarayan srajam (2-22-19)

jaataruupamayaishcaiva tapaniiyavibhuuSito bhuuSaNottamaiH
aatmajaanaam ca ratnaanaam bhuuSito bhuuSaNottamaiH (2-22-20)

dhaatubhirmaNDitaH shailo vividhairhamavaaniva
ekaavaliimadhyagatam taralam paaNDaraprabham (2-22-21)

vipulenorasaa bibhratkaustubhasya sahodaram
aaghuurNitataraN^-gaughaHkaalikaanilasamkulaH (2-22-22)

gaN^gaasindhupradhaa-naabhiraapagaabhiH samaavR^itaH
devataanaam saruupaabhirnaa-naaruupaabhiriishvaraH (2-22-23)

saagaraH samatikramya puurvam aamantrya viiryavaan
abraviit praanjalir vaakyam raaghavam shara paaNinam(2-22-24)

The valiant ocean, the lord of rivers, wearing a wreath of pearls, with his eyes resembling lotus leaves, bearing a beautiful garland made of all kinds of flowers on his head, with ornaments of refined gold, adorned with excellent jewels made of pearls from his domain, decorated with different kinds of gems and metals, resembling Himavat mountain, wearing on his broad chest a locket shedding a white luster, resembling a Kaustubha gem (adorning the blossom of Lord Vishnu) and hanging in the middle of a single string of pearls, with a multitude of waves whirled around him, encircled by the clouds and winds, escorted by rivers mainly the Ganga and Sindhu, endowed with diverse forms resembling various deities, approached Rama with joined palms, who stood with arrows in hand, addressing him first as 'Rama!' and spoke the following words:

pR^ithivii vaayur aakaasham aapo jyotiH ca raaghavaH
svabhaave saumya tiSThanti shaashvatam maargam aashritaaH (2-22-25)

"O, beloved Rama! Earth, wind ether, water and light remain fixed in their own nature, resorting to their eternal path."

tat svabhaavo mama api eSa yad agaadho aham aplavaH
vikaaras tu bhaved raadha etat te pravadaami aham (2-22-26)

"Therefore, I am fathomless and my nature is that it is impossible of being swum across. It becomes unnatural if I am shallow. I am telling you the following device to cross me."

na kaamaan na ca lobhaad vaa na bhayaat paarthiva aatmaja
raagaannakraakulajalam stambhayeyam kathamcana (2-22-27)

"O, Prince! Neither from desire nor ambition nor fear nor from affection, I am able to solidify my waters inhabited by alligators."

vidhaasye yena gantaasi viSahiSye hyaham tathaa
na graahaa vidhamiSyanti yaavatsenaa tariSyati (2-22-28)
hariiNaam taraNe raama kariSyaami yathaasthalam

"O, Rama! I shall make it possible to see that you are able to cross over. I will arrange a place for the monkeys to cross me and bear with it. As far as the army crosses me, the crocodiles will not be aggressive to them."

tamabraviittadaa raamaH shR^iNu me varuNaalaya (2-22-29)
amogho.ayam mahaabaaNaH kasmin deshe nipaatyataam

Then, Rama spoke to that ocean as follows: "Listen to me. This great arrow should not go in vain. In which region should it be descended?"

raamasya vachanam shrutvaa tam ca dR^iSTvaa mahaasharam (2-22-30)
mahodadhirmahaatejaa raaghavam vaakyamabraviit

Hearing Rama's words and seeing that powerful arrow, the large splendid Ocean spoke the following words to Rama:

uttareNaavakaasho.asti kashchitpuNyataro mama (2-22-31)
drumakulya iti khyaato loke khyaato yathaa bhavaan

"Towards my northern side, there is a holy place. It is well known as Drumatulya, in the same way as you are well known to this world."

Hearing those words of the high-soled ocean, Rama released that excellent and splendid arrow towards that place as directed by the ocean.

tena tanmarukaantaaram p^ithivyaam kila vishrutam (2-22-35)
vipaatitaH sharo yatra vajraashanisamaprabhaH

The place where the arrow, whose splendor was akin to that of a thunder and a thunderbolt, was descended by Rama- that place is indeed famous as desert of Maru* on this earth. (*Maru is Malwar in Rajasthan, India)

nanaada ca tadaa tatra vasudhaa shalyapiiDitaa (2-22-36)
tasmaadbaaNamukhaattoyamutpapaata rasaatalaat

The earth there, pierced by the dart, then emitted a sound. The waters of the penultimate subterranean region gushed forth from the mouth of that cleft.

sa babhuuva tadaa kuupo vraNa ityeva vishrutaH (2-22-37)
satatam cotthitam toyam samudrasyeva dR^ishyate

Then the hollow became known as Vrana. Water constantly seen, gushing forth from it resembled seawater.

avadaaraNashabdashca daaruNaH samapadyata (2-22-38)
tasmaattadbaaNapaatena apaH kukshiSvashoSayat

A terrific splitting sound was born in that place. Water was dried up in those cavities, as a result of hurling of that arrow by Rama.

vikhyaatam triSu lokeSu madhukaantaarameva ca (2-22-39)
shoSayitvaa tu tam kukshim raamo dasharathaatmajaH
varam tasmai dadau vidvaanmarave.-amaravikramaH (2-22-40)

That desert of Maru became famous in the three worlds. Rama (the son of Dasaratha), a wise man and a valiant man resembling a celestial, made that cavity dried up and gave a boon to that desert of Maru.

pashavyashcaalparogashca phalamuularasaayutaH
bahusneho bahukshiiraH sugandhirvivi-dhauSadhiH (2-22-41)
evametairguNairyukto bahibhiH samyuto maruH
raamasya varadaanaacca shivaH panthaa babhuuva ha (2-22-42)

Due to granting of a boon by Rama, that desert of Maru became the most congenial place for cattle rearing, a place with a little of disease, producing tasty fruits and roots, with a lot of clarified butter, a lot of milk and various kinds of sweet-smelling herbs. Thus it became an auspicious and suitable move, bestowing these merits.

tasmin dagdhe tadaa kukshau samudraH saritaam patiH
raaghavam sarvashaas-trajJNamidam vacanambraviit (2-22-43)

While that cavity was burning, ocean, the lord of rivers, spoke these words to Rama who knew all scientific treatises.

ayam saumya nalo naama tanujo vishva karmaNaH
pitraa datta varaH shriimaan pratimo vishva karmaNaH (2-22-44)

"O, Excellent man! This one, named Nala, a glorious person, is the son of Vishvakarma; who was given a boon by his father and is equal to Vishvakarma."

eSa setum mahaautsaahaH karotu mayi vaanaraH
tam aham dhaarayiSyaami tathaa hi eSa yathaa pitaa (2-22-45)

"Let this greatly energetic monkey build a bridge across me. I can hold that bridge. He is just the same as his father."

evam uktvaa udadhir naSTaH samutthaaya nalas tataH
abraviid vaanara shreSTho vaakyam raamam mahaabalaH (2-22-46)

Thus speaking, the god of ocean disappeared from that place. Then Nala, the more distinguished among monkeys stood up and spoke the following words to Rama of great power:

aham setum kariSyaami vistiirNe varuNa aalaye
pituH saamarthyam aasthaaya tattvam aaha mahaaudadhiH(2-22-47)

"The great ocean disclosed a truth. I will construct a bridge across this large ocean, taking recourse to the skill and ability of my father."

asau tu saagaro bhiimaH setukarmadidR^ikshayaa
dadau daNDabhayaadgaadham raaghavaaya mahodadhiH (2-22-48)

"This Sagara, the formidable mass of water, in fear of punishment, gave a passage to Rama, wishing to see a bridge constructed on it."

mama maatur varo datto mandare vishva karmaNaa
aurasas tasya putro aham sadR^isho vishva karmaNaa (2-22-49)

"On the mountain of Mandara, the following boon was given by Vishvakarma to my mother: "O, god like lady! A son equal to me will be born to you."

aurasastasya putro.aham sadR^isho vishvakarmaNaa
smaarito.asmyahametena tattvamaaha mahodadhiH (2-22-50)
na ca api aham anukto vai prabruuyaam aatmano guNaan

"I am a son born of Vishvakarma's own loins. I am equal to Vishvakarma. This god of ocean has reminded me. The great ocean spoke the truth. Being unasked, I have not told you my details earlier."

samarthshcaapyaham setum kartum vai varuNaalaye (2-22-51)
tasmaadadyaiva badhnantu setum vaanarapuN^gavaaH

"I am capable of constructing a bridge across the ocean. Hence, let the foremost of monkeys build the bridge now itself."

tato nisR^iSTa raameNa sarvato hari yuuthapaaH (2-22-52)
abhipetur mahaaaraNyam hR^iSTaaH shata sahasrashaH

Then, being sent by Rama, hundreds and thousands of monkey heroes jumped in joy on all sides towards the great forest.

te nagaan naga samkaashaaH shaakhaa mR^iga gaNa R^iSabhaaH(2-22-53)
babhanjur vaanaraas tatra pracakarSuH ca saagaram

Those army-chiefs of monkeys, who resembled mountains, broke the rocks and trees there and dragged them away towards the sea.

te saalaiH ca ashva karNaiH ca dhavair vamshaiH ca vaanaraaH(2-22-54)
kuTajair arjunais taalais tikalais timishair api
bilvakaiH saptaparNaishca karNikaaraishca puSpitaiH (2-22-55)
cuutaiH ca ashoka vR^ikSaiH ca saagaram samapuurayan

Those monkeys filled the ocean with all types of trees like Sala and Asvakarna, Dhava and bamboo, Kutaja, Arjuna, palmyra,Tilaka, Tinisa, Bilva, Saptaparna, Karnika, in blossom as also mango and Asoka.

samuulaamH ca vimuulaamH ca paadapaan hari sattamaaH (2-22-56)
indra ketuun iva udyamya prajahrur harayas taruun

The excellent monkeys, the forest animals lifted and brought, like Indra's flag posts, some trees with roots intact and some others without roots.

taalaan daaDimagulmaamshca naarikelavibhiitakaan (2-22-57)
kariiraan bakulaannimbaan samaajahruritastataH

From here and there the monkeys brought Palmyra trees, pomegranate shrubs, coconut and Vibhitaka, Karira, Bakula and neem trees.

hastimaatraan mahaakaayaaH paaSaaNaamshca mahaabalaaH (2-22-58)
parvataamshca samutpaaTya yantraiH parivahanti ca

The huge bodied monkeys with mighty strength uprooted elephant-sized rocks and mountains and transported them by mechanical contrivances.

prakSipyamaaNair acalaiH sahasaa jalam uddhatam (2-22-59)
samutpatitam aakaasham apaasarpat tatas tataH

The water, raised up due to sudden throwing of mountains in the sea, soured upward towards the sky and from there again, gushed back.

samudram kshobhayaa-maasurnipatantaH samantataH (2-22-60)
suutraaNyanye pragR^ihNanti hyaayatam shatayojanam

The rocks befalling on all sides perturbed the ocean. Some others drew up strings a hundred yojans long (in order to keep the rocks in a straight line.)

nalaH cakre mahaasetum madhye nada nadii pateH (2-22-61)
sa tadaa kriyate seturvaanarai rghorakarmabhiH

Nala on his part initiated a monumental bridge in the middle of the ocean. The bridge was built at that time with the cooperation of other monkeys, of terrible doings.

daNDananye pragR^ihNanti vicinvanti tathaapare (2-22-62)
vaanaraiH shatashastatra raamasyajJNaapuraHsaraiH
meghaabhaiH parvataabhashca tR^iNaiH kaaSThairbabandhare (2-22-63)

Some monkeys were holding poles for measuring the bridge and some others collected the material. Reeds and logs resembling clouds and mountains, brought by hundreds of monkeys, lead by the command of Rama, fastened some parts of the bridge.

puSpitaagraishcha tarubhiH setum badhnanti vaanaraaH
paaSaaNaamshca giriprakhyaan giriiNaam shikharaaNi ca (2-22-64)
dR^ishyante paridhaavanto gR^ihya daanavasamnibhaaH

Monkeys constructed the bridge with trees having blossom at the end of their boughs. Some monkeys looking like demons seized rocks resembling mountains and peaks of mountains and appeared running hither and thither.

shilaanaam kSipyamaaNaanaam shailaanaam tatra paatyataam (2-22-65)
babhuuva tumulaH shabdas tadaa tasmin mahaaudadhau

Then, a tumultuous sound occurred when the rocks were thrown into the sea and when mountains were caused to fall there.

kR^itaani prathamenaahnaa yojanaani caturdasha (2-22-66)
prahR^iSTaijasamkaashaistvaramaaNaiH plavaN^gamaiH

On the first day, fourteen yojans of bridge was constructed by the monkeys speedily, thrilled with delight as they were, resembling elephants.

dvitiiyena tathaivaahnaa yojanaani tu vishatiH (2-22-67)
kR^itaani plavagaistuurNam bhiimakaayairmahaabalaiH

In the same manner, on the second day twenty yojans of bridge was constructed speedily by the monkeys of terrific bodies and of mighty strength.

ahnaa tR^itiiyena tathaa yojanaani tu saagare (2-22-68)
tvaramaaNairmahaakayaireka-vimshatireva ca

Thus, on the third day twenty-one yojans of the bridge was constructed in the ocean speedily by the monkeys with their colossal bodies.

caturthena tathaa caahnaa dvaavimshatirathaapi vaa (2-22-69)
yojanaani mahaavegaiH kR^itaani tvaritaistataH

On the forth day, a further of twenty-two yojans was constructed by the dashing monkeys with a great speed.

paJNcamena tathaa caahnaa plavagaiH kshiprakaaribhiH (2-22-70)
yojanaani trayovimshat-suvelamadhikR^itya vai

In that manner, on the fifth day, the monkeys working quickly constructed twenty-three yojans of the bridge up to the other seashore.

sa vaanaravaraH shriimaan vishvakarmaatmajo balii (2-22-71)
babandha saagare setum yathaa caasya tathaa pitaa

That Nala, the strong and illustrious son of Vishvakarma and an excellent monkey built the bridge across the sea as truly as his father would have built it.

sa nalena kR^itaH setuH saagare makara aalaye (2-22-72)
shushubhe subhagaH shriimaan svaatii patha iva ambare

That beautiful and lovely bridge constructed by Nala across the ocean the abode of alligators, shone brightly like a milky way of stars in the sky.

tato devaaH sagandharvaaH siddhaaH ca parama R^iSayaH (2-22-73)
aagamya gagane tasthurdraSTu-kaamaastadadbhutam

With a desire to behold that marvel, celestials along with Gandharvas, the heavenly musicians, Siddhas (semi-divine beings of great purity and perfection, possessing super natural qualities) and great sages came then and stood up in the sky.

That colossal bridge, which was broad, well-constructed, glorious, well postured and held together firmly, looked beautiful like a separating straight line in the ocean.

Vibhishana, wielding a mace in his hand, stood up on the seashore along with his ministers, for the purpose of invading the enemies.

sugriivastu tataH praaha raamam satyaparaakramam
hanumantam tvamaaroha aN^gadam tvatha lakshmaNaH (2-22-80)
ayam hi vipulo viira saagaro makaraalayaH
vaihaayasau yuvaametau vaanarau dhaarayiSyataH (2-22-81)

Thereafter, Sugriva on his part spoke to Rama, the truly brave man as follows: "O, Valiant man! This ocean, the abode of alligators, is indeed vast. You ascend the shoulder of Hanuman and let Lakshmana ascend the shoulder of Angada. These monkeys can hold both of you while flying in the sky."

agratas tasya sainyasya shriimaan raamaH salakshmaNaH
jagaama dhanvii dharma aatmaa sugriiveNa samanvitaH (2-22-82)

Rama the glorious and righteous man, wielding a bow along with Lakshmana together with Sugriva, went in front of that army.

Seeing that Rama's accomplishment, which was amazing and arduous; celestials, Siddhas (semi-divine beings possessing supernatural faculties) and Charanas (celestial bards) along with great sages, forthwith approached Rama and consecrated him with very splendid waters separately.

jayasva shatruun nara deva mediniim
sasaagaraam paalaya shaashvatiiH samaaH
iti iva raamam nara deva satkR^itam
shubhair vacobhir vividhair apuujayan (2-22-87)

The celestials, Siddhas and others exalted Rama, who was duly respected by kings with their auspicious words as follows: " O, king! Defeat the enemies. Rule the earth and ocean eternally for years."

Thus completes 22nd Chapter of Yuddha Kanda of the glorious Ramayana of Valmiki, the work of a sage and the oldest epic.

Jai Shri Ram

By
P RenjithKumar

பிரதோஷம் - 4

2010-10-05T04:40:00.000-07:00

முடிவுரை

சிவபெருமானுக்கு உகந்த விரதங்களில் பிரதோஷமும் ஒன்று. பிரதோஷ வழிபாடு சகல சௌபாக்கியங்களையும் தர வல்லது. குழந்தை இல்லாதவர்களுக்கு புத்திர பாக்கியம் கிடைக்கும். திருமணமாகாத கன்னிப் பெண்களுக்கு விரைவில் திருமணம் நடைபெறும். வறுமை நீங்கி செல்வம் பெருகும். நோய்கள் நீங்கும் . எடுத்துக் கொண்ட காரியங்களில் வெற்றி கிடைக்கும்.

ஒவ்வொரு மாதமும் வளர்பிறையில் ஒரு பிரதோஷமும் தேய்பிறையில் ஒரு பிரதோஷமுமாக மாதமிருமுறை பிரதோஷம் வரும். பிரதோஷம் என்பது ஏழரை நாழிகை மட்டும்தான். திரயோதசி நாளில் சூரியன் மறையும் மாலை வேளையில் சூரியன் மறைவதற்கு முன்பு உள்ள மூன்றே முக்கால் நாழிகையும், மறைந்த பின்பு உள்ள மூன்றே முக்கால் நாழிகையும், அதாவது மாலை 4.30 மணி முதல் 6.00 மணி வரை பிரதோஷ காலமாகும்.

பொதுவாக வளர்பிறையிலோ, தேய்பிறையிலோ, மாலை வேளையில் திரயோதசி வந்தால் அது மஹாபிரதோஷம் ஆகும். அதுவே சனிக்கிழமைகளில் வந்தால் அது சனிப் பிரதோஷமாகும்.

தேவர்களின் துன்பம் போக்க நஞ்சை உண்ட சிவபெருமான், அனைத்து உயிர்களும் துன்பம் நீங்கி இன்புற்று வாழ கயிலாய மலையில் பிரதோஷ காலத்தில்தான் நந்திதேவரின் இரு கொம்புகளுக்கிடையில் திருநடனமாடி மகிழ்வித்தார். அதனால் பிரதோஷ காலத்தில் தவறாமல் சிவாலயத்திற்குச் சென்று நந்தி தேவருக்கு சிறப்பு வழிபாடு செய்து சிவபெருமானை நந்தியின் இரு கொம்புகளுக்கிடையில் நடமாடும் கோலத்தில் வழிபடுதல் சிறப்பு.

ஆகவே, பிரதோஷ தினத்தன்று பிரதோஷ வேளையாகிய மாலை 4.00 மணி முதல் 6.00 மணி வரை சிவாலயத்தில் வழிபடும்போது சோம சூக்த பிரதட்சணம் செய்வது விஷேச பலனைத் தரும்.

சிவாலயத்தில் நந்தி பெருமானிடமிருந்து புறப்பட்டு, இடப்புறமாகச் சென்று சண்டிகேசுவரரை வணங்கி, அங்கிருந்து வந்த வழியே திரும்பி வந்து, நந்திதேவரை வணங்கி, வலப்புறமாக கோமுகி வரை வந்து, மீண்டும் வந்த வழியே திரும்பி நந்திதேவரின் கொம்புகளுக்கிடையே சிவபெருமானை வணங்க வேண்டும். இப்படி மூன்று முறை வணங்கும் முறைக்கு சோம சூக்த பிரதட்சணம் என்று பெயர்.

இந்த சோம சூக்த பிரதட்சணம் செய்வதால் ஒரு வருடத்திற்கு ஆலயம் சென்று இறைவனை வழிபாடு செய்த பலனும், சனிப் பிரதோஷ தினத்தில் இந்த சோம சூக்த பிரதட்சணம் செய்தால் ஐந்து வருடத்திற்கு ஆலயம் சென்று இறைவனை வழிபாடு செய்த பலனும் கிடைக்கும் என்கிறார்கள்.

ஓம் நமச்சிவாய

By
P Renjith Kumar

பிரதோஷம் - 3

2010-10-05T04:34:00.000-07:00

.
பிரதோஷக் காலம்
இச்சம்பவந் நடக்கின்ற காலநேரத்தே பிரதோஷ காலமென்றனர். வளர்பிறை பிரதோஷம், தேய்பிறை பிரதோஷமென மாத யிருமுறை பிரதோஷம் வரும். திரியோதசி திதியில் சூரியமறைவிற்கு முன்னே மூன்றே முக்கால் நாழிகையும், மறைந்ததற்கப்பால் மூன்றே முக்கால் நாழிகையும், ஆக ஏழரை நாழிகைக் காலந்தான் பிரதோஷ காலம் எனப்படும். குறிப்பாக, 4:30 மணி முதல் 7:00 மணி வரை உள்ள காலமே பிரதோஷ காலம். சனிக்கிழமை நாளில் வரும் பிரதோஷம் மிகவும் சிறந்தது.

பிரதோஷ வகைகள்

நித்திய பிரதோஷம் - அனுதினமும் சூரியமறைவிற்கு மூன்று நாழிகைகள் முன்னர் நட்சத்திரங்கள் தோன்றும் வரை

பக்ஷப் பிரதோஷம் - சுக்லபக்ஷ சதுர்த்தி மாலை

மாதப் பிரதோஷம் - கிருஷ்ண பக்ஷ திரயோதசி

மகாப் பிரதோஷம் - சனிக்கிழமை தினம் கிருஷ்ண பக்ஷ திரயோதசி

பிரளயப் பிரதோஷம் - ஈசனிடம் ஒடுங்கும் பிரளயக் காலம்

திருமுழுக்குப் பொருள்களும் பலன்களும்

மலர்கள் - தெய்வ தரிசனம் கிட்டும்

பழங்கள் - விளைச்சல் பெருகும்

சந்தனம் - சிறப்பான சக்திகள் பெறலாம்

சர்க்கரை - எதிர்ப்புகள் மறையும்

தேன் - இனிய சாரீரம் கிட்டும்

பஞ்சாமிர்தம் - செல்வம் பெருகும்

எண்ணெய் - சுகவாழ்வு

இளநீர் - நல்ல மக்கட் பேறு கிட்டும்

பால் - நோய் தீரும் நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கும்.

தயிர் - பல வளமும் உண்டாகும்

நெய் - முக்தி பேறு கிட்டும்

தொடரும் .....

By
P Renjith Kumar

பிரதோஷம் - 2

2010-10-05T04:30:00.000-07:00

.
பாற்கடற் கடையக் கரணியம்
மானிடர்கள் மட்டுமல்லாமற் பட்சிகள் தொடங்கி முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களின் தலைவன் தேவேந்திரன் வரையிலாக அனைவரும் சிவவழிபாடினாலே மங்கா புகழ் எய்துள்ளனர். துர்வாச முனிவரின் சாபத்தினால் தன் செல்வங்களை யிழந்த இந்திரன், தேவகுருவின் ஆலோசனையின்படி பாற்கடலைக் கடைந்து ஐராவதம், பரிவாரம் முதலிய செல்வங்களை மீட்க திட்டமிட்டான். தேவர்களின் பலத்தினாற் மட்டும் பாற்கடலை கடைவதியலாத காரியமென யறிந்த தேவேந்திரன், தனது குல எதிரியென்றும் பாராமற் அசுர பலத்தையும் நாடினான். பாற்கடலை கடையத் துணைப்புரிவதாற் என்றும் மரணயெய்யா நிலைதர வல்ல அமிழ்தத்தில் தனக்கொர் பங்கு கிடைக்குமென எண்ணி ஒப்புகொண்டனர் அசுரர்கள். பாற்கடலில் பள்ளிகொணடருளும் நாராயணனார் தனது இரண்டாவது அவதாரமாகிய கூர்மாவதாரமெடுக்க தருணம் வந்ததையறிந்து தேவேந்திரனுக்கு உதவிட எழுந்தருளினார்.

பாற்கடற் கடைதல்
வாசுகி பாம்பை கயிறாக்கி, மந்தர மலையை மத்தாக்கி, மலை கடலிலமிழா வண்ணம் கூர்மவதார கடவுள் தாங்கியபடி, தேவர்களும் அசுரர்களும் கடைய முற்பட்டனர். ஆனால் மலைமத்தோ அசைவேணாவென்று அடம்பிடித்தது. இன்னும் பலவான்கள் தேவையெனயறிந்த இந்திரன், இராவணினிடமே மல்யுத்தம் செய்த சக்திசாலிகளாகிய ஆயிரங்கரங்களையுடைய கார்த்தவீரியார்ஜுனன் மற்றும் வானர வேந்தன் வாலியின் உதவியை நாடினான். அசுரர்களுடன் கார்த்தவீரியார்ஜுனன் பாம்பின் தலையினருகே சேர, தேவர்களுடன் வாலி பாம்பின் வாலினருகே சேர்ந்து மந்தர மலையை அப்படியும் இப்படியுமாக இழுத்துக் கடலை இனிதே கடைய யாரம்பித்தனர்.

தேவ அசுர ஆவல்

தீராப் பகையரும் சாவா வரங்கிடைக்குமென ஒன்றுக்கூடி உழைக்கச் செய்ததந்த ஆவல்.

குணத்தாற் மாறுபட்டோரும் வயதேறா மேனிபெற ஒருமித்த எண்ணங் கொடுத்ததந்த ஆவல்.

நா இதுகாருமுணரா சுவையென கொண்டாடி நிற்கசெய்ததந்த ஆவல்.

முக்கனியுந் தேனுஞ் சர்க்கரையுடஞ் சேர்த்துப் பிசைந்தப் பழச்சாறும் வீணெனக் கூறச்செய்ததந்த ஆவல்.

உடற்கூறுபடினும் உயிரெனுஞ் சீவன் உடனுறைய காந்தத்தினைத் தரவல்லவெனப் போற்றச் செய்ததந்த ஆவல்.

அமிழ்தத்தினை அருந்தியவர் உலகயின்பமனைத்தும் சுவைத்தவரென பெருமைக் கொள்ளச் செய்ததந்த ஆவல்.

இவையன்றி பெறுவதற்கு வேறு பேறில்லையென மருளச் செய்ததந்த ஆவல்.

ஆலகாலத் தோன்றல்
சாகானிலை தரவல்ல அமிழ்ததின்பாற் கொண்டபற்றினாற் கடைவதை தீவிரபடுத்த, அமிழ்த்தின் வரவை எதிர்நோக்கிட்ட வேளையிற், அவர்க்கெல்லாம் பேரிடியாக கருகருவென விரீயத்துடந் வானலாவ திரண்டு நின்றது ஆலகாலம் எனுந்விடமே. இக்கொடியவிடத்திற் மேலுந் வலுசேர்த்தாற் போல் வாசுகி வலிபொருக்க முடியாமற் நஞ்சினை கக்கியது. கிணறு வெட்ட பூதம் கிழம்பினாற் போல், சற்றும் எதிர்பாராமற் தலைப்பட்ட பேராபத்தினால், சித்தம் கலங்கிட, சிந்தை தடுமாறிட, மரணஓலம் கேட்டிட, கை காலெல்லாம் உதறிட, செய்வதறியாமற் பாலகர் போல் தன்னிலை யெண்ணி மனந்நொந்து கண்ணீர் மல்கினர்.

மரணப்பயங் கொண்ட நெஞ்சினுள் சங்கரன் நினைவு இருளைக் கிழித்துத் தென்படுந் ஒளியினைப் போல்லெழ, சதாசிவா!!! சங்கரா!!! அபயமென அலறி, பாற்கடலினிருந்து கயிலைநாதனின் திருவடியிற் தஞ்சம் புக கயிலைமலைக்கு விரைந்தனர். ஆலகாலமோ இவர்கள் செல்லும் வழிநெடுக்க தொடர்ந்துவர, தப்பித்தோம் பிழைத்தோமென மரணோலத்துடன் நந்தியம்பதியின் இருப்பிடத்திற்கு வந்தனர். விடயமறிந்த நந்தியோ அபயமருள பரம்பொருளின் கடைக்கண்பட அவ்வனைவரையும் உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

சேதியறிந்து திகைத்தனர் அங்கிருந்தோர். எப்பணி தொடங்கினும் சிவனருளைப் பெறுந் அந்நெறியினை மறந்த கரணித்தினாலேயே இவ்வபாயத்தில் சிக்கிவிட்டோமென பரம்பொருளின் திருவடியில் சரணடைந்தனர் ஓடிவந்தோர்.

தீவினைத் தீர்த்தல்
மறுமொழியேதுங் கூறாமற் நாடிவந்தோர் உயிர்காக்க அபயந் தந்தருள மனமிறங்கினார் ஒப்பாரும் மிக்காருமில்லா சிவபெருமான். இந்நிலையில் கடைந்தோரின் உயிரைக்கவர காலனாக கயிலைக்கே வந்தது அவ்வாலகாலம். நெறிமறந்தாற் துன்பம் அவர்தம் செய்வினையாயினுந், தவறை யொப்புக்கொண்டு சரணடைந்தோர் இன்னல் போக்க, சித்தர்கள் கூடியிருக்குமந்த கயிலைமலையில், சிவகணங்கள் அஞ்சிய “அவ்விடத்தை, இவ்விடத்திற்குக் கொண்டு வருவாயாக!!!” யெனச் சுந்தரரை நோக்கி திருவாய் மொழிந்தார் விரிசடைப் பெருமான். பாரில்வுள்ளோர் பயந்து நடுங்கிய விடத்தினை ஒன்றுத்திரட்டி உருண்டையாக்கிட சுந்தரர், “நமச்சிவாய!!! நமச்சிவாய!!! நமச்சிவாய!!!” வென முன்மொழிய, அவையிலிருந்தோர் அதனை வழிமொழிய, அண்ட சராசரங்களும் இறைவனின் அத்திருநாமத்தையே உச்சரித்தவனவாக ஒருமித்த சிந்தனையிற் ஒடுங்க, அக்கொடியவிடமானது வடிவஞ் சிறுத்து உருண்டையானது.

பிரளயக் காலத்து அக்னியினைப் போன்ற வீரியமிகு விடத்தினை தன்னிருக் கரங்களால் ஏந்திய ஈசன் அவையோரை நோக்க, “ஐயனே!!! ஆலகாலத்திலிருந்து எங்களைக் காக்க உகந்த வழி செய்க” வென தேவ அசுரரனைவரும் வேண்டினர், நடப்பன யெண்ணி மலைமகள் பதற, அவள் தமையனார் தோள் நடுங்க, அடியவர்கட்கு அடியவராம் சிவனார் பக்தர்கள் வேண்டுகோளுக்கிணங்க அவ்விடத்தினை வாயிற்யிட்டு விழுங்கலானார்.

அம்மாசறுகோனின் அருளை காணுங்கால் பயங்கொண்டவராகத் திகைத்து நின்ற உமையும், பரந்தாமனும், எல்லா உயிர்கட்கும் உறைபவனாம் சிவனின் யுடலிற் நஞ்சு சேர்ந்தால் சகல யுயிர்க்கும் பாதிப்பினை உருவாக்குமென அஞ்சி, ஒடிவந்து சிவனாரின் கண்டத்தை யிருகப் பற்றிட, கண்டத்திலேயே உறைந்துப் போனது ஆலகாலம். ஆலகாலத்தின் சூட்டினாலும் விடத்தின் கருநிறத்தினாலும் கண்டம் நிறமாறிட நீலகண்டரென திருப்பெயர்ப் பெறலானார் சிவனார்.

இவ்வாறு கயிலையில் சகல தேவ அசுர படைசுல அபயந்தேடி ஒன்றாகக் கூடியிருக்கின்ற வேளையிற் நாமும் கோயினுளிருக்க வரவிருக்கின்ற அபாயம் ஆலாமேயாயினுங் ஈசனின் திருவருளால் மறைந்துப் போகுமென்பது உறுதி.

தொடரும் .....

By
P Renjith Kumar

பிரதோஷம் - 1

2010-10-05T04:26:00.000-07:00

பிரதோஷ நாளில், பிரதோஷ வேளையில் (05-09-2010) இதை பதிவு செய்கிறேன்

பிரதோஷம்

முன்னுரை
மூவுலகிற்கும் ஏற்படவிருந்த பேரழிவை சிவபெருமான் தன்னகத்தே யிருத்திக் காத்த காலவேளையே பிரதோஷ வேளை. நம்மை பற்றவிருந்த பாவங்களெல்லாம் ஈசனிடம் உறையும் வேளை. உயிர்பிழைத்த தேவ, அசுரர்கள் இசை வாத்தியமுழங்க, வேத மந்திரங்கள் ஒலிக்க பரம்பொருள்க்கு நன்றி தெரிவித்த வேளை. இசையாற் பரவசமடைந்த ஈசன் நடேசனாக நர்த்தனமாடிய வேளை. இவ்வாறு கயிலையிற் சகல தேவ, அசுரர்கள் யாவரும் இன்னல் தீர்த்தமை யெண்ணியும் ஆனந்த தாண்டவத்தை கண்டும் மெய்மறந்து சிவனாரைப் பூசித்தப்படியிருக்கும் அத்தகைய சிறப்பிற்குரியதும், சித்தர் பெருமக்களால் சிவவழிபாடுகளில் தலையாயதெனப் போற்றப்படும் பிரதோஷ வழிபாட்டு தோன்றலின் கரணியத்தை யிங்கு காண்போம்.

சிவனார் பேருள்ளம்
தாயானவள் சேய் செய்யும் பிழையினை கணபொழுதில் மறந்து மன்னிக்கும் குணமுடையராக யிருத்தலியல்பு. தாயுமானாவரோ சகலரர்க்கும் மூலமாதலால் தன் பக்தர்கள் அறிந்தோ, அறியாமலோ, ஆணவமருளினாலோ செய்யுந் தவறினைப் பொருத்து, மன்னித்தருளுவதில் நிகரில்லாதவர். அதனாலன்றோ தாயினுஞ் சாலபரிந்தென்று இறைஞ்சுகிறார் மாணிக்கவாசகர்.

சிவனாரின் சிறப்புகளுள் மெய்சிலிற்க வைப்பது யாதெனில், குணங்களில் இருவேறு துருவங்களாக யிருப்பவருங் சிவனாரால் ஆட்கொள்ளப்படுவதே. அசுரர்களும், தேவர்களும் பகைவராயினுங் சிவவழிபாட்டினாலே மங்கா புகழ் எய்துள்ளனர். இதை வலியுறுத்துவனவாகக் கூறப்படும் பக்திநெறிக் கதைகளுளொன்று வேடுவர் கண்ணப்பரின் கதை.

வேட்டையாடிய விலங்கின் புலாலை முதலில் தான் சுவைத்துப் பார்த்து, பின் சுவைமிகு துண்டுகளை மட்டும் படையலாக சிவலிங்க ஆவுடையிற் மீது பரப்பியபிறகு எஞ்சியத் துண்டுகளைக் கொண்டு தன் பசியாற்றுவான் கண்ணப்பன். பசுங் நெய்பூசி, மணமிகு பூக்களோடு வில்வம் தூவி, தூயாடைக் கட்டி, எங்குங் மணங்கமழும் வண்ணம் வாசனை திரவியமிட்டு, நேரந் தவறாமற் பூசை செய்பவராக சிவனுக்கேத் தன்னை யர்பணித்தக் கொண்டவராக திகழ்ந்தார் பூசர்.

சாத்திரங் கற்ற பூசரும், வேடுவரும் அடிப்படையிற் இருவேறு துருவங்களையாயினுங் தத்தம் பக்தியில் மெய்யன்புக் கொண்டவர்கள். மூன்றுகால பூசைகாணுஞ் சிவலிங்கத்திற் இரத்த நெடி கமகமக்க மாமிசத்துண்டுகள் வி்ல்வத்துடனிணைந்து விரவிக் கிடப்பதைக் கண்ட பூசருக்கும், செய்வதறியாமற் செய்யுங் கண்ணப்பனுக்கும் இடையே பக்திப் போரே மூண்டது. பக்திப்போர் முடிவுக்கு வர அருளுள்ளங் கொண்ட சிவனார், பூசரின் கனவிற் தோன்றி, இன்றிரவு தான் கொழுவிட்டிற்கும் யிடத்தினருகே யொருமரத்தின் மறவிலிருந்து நடப்பனக் கண்டு மனந்தெளிவாயென வாய்மொழிந்தார்.

சிவனார் திருக்கண்ணிற் குருதி தென்பட்டமாத்திரமே, சிவன் கண்ணில் புண், கண்டுங் காணாமற் யிருக்கலாகுமோ யெனக் கூறி, அம்பின் கூர்முனையாற் தன்கண்ணைக் குற்றிப் பெயர்த்தெடுத்து புண்கண்ணில் பொருத்தினான் கண்ணப்பன். உனக்கின்றி எனக்கேன் யிருக்கண் யென்று மொழிந்தான். மறைந்திருந்த பூசரோ கண்டது கனவோ நனவோயென யறியாமற் திகைத்து நின்றார். இடக்கண்ணி்ற் நிற்கவே வலக்கண்ணி்ற் வழியாரம்பித்தது குருதி. சற்றுஞ் சிந்தியாது வலக்காலை புண்கண்ணிற் மிதியவே, அம்பினாற் வலக்கண்ணேப் பெயர்க்க துணியவே, சிவனார் கண்ணப்பனைத் தடுத்தருளினார்.

எச்சிலிட்ட புலால் படைத்தல், செருப்பணிக் காலால் மீதித்தல் முதலியன தீச்செயலையாயினுந் தன்னிரு கண்ணையும் பெயர்த்தெடுத்து உறுப்புதானம் செய்திட்ட, இருப்பதனை யிழக்க முனைந்திட்ட துணிவே மெய்பக்தி யென ஏற்றுக்கொண்டு கண்ணப்பரை ஆட்கொண்டுருளினார் சிவனார்.

தொடரும் .....

By
P Renjith Kumar

Krishna - History or Myth - Part 3

2010-10-04T02:59:00.000-07:00

.

Concluded.

By
P Renjith Kumar

Krishna - History or Myth - Part 2

2010-10-04T02:58:00.000-07:00

.

To be continued...

By
P Renjith Kumar

Krishna - History or Myth - Part 1

2010-10-04T02:56:00.000-07:00

.
Introduction

This series explains that the modern science and technology proves that Mahabharatha is an history and the existance of Krishna.

To be continued...

By
P Renjith Kumar

Privacy and Childrens

2010-09-29T02:03:00.001-07:00

.
Indha Naal Iniya Naal

P Renjith Kumar

Rameswaram - History - Part 5

2010-09-26T23:25:00.000-07:00

.
Rameswaram History- Part 5 - Conclusion

Concluded.

Regards
P Renjith Kumar.
.

Rameswaram - History - Part 4

2010-09-26T23:23:00.000-07:00

.
Rameswaram History- Part 4

To be concluded..

Rameswaram - History - Part 3

2010-09-26T23:22:00.000-07:00

.
Rameswaram- History- Part3

To be continued...

Rameswaram - History - Part 2

2010-09-26T22:41:00.001-07:00

Part 2.

To be continued..

Rameswaram - History - Part 1

2010-09-26T22:38:00.000-07:00

.
This series explain the history of Holy place 'RAMESHWARAM'.

To be continued..
.

The false Aryan Invasion Theory - Conclusion

2010-09-24T23:25:00.000-07:00

Thanks: Stephen-knapp

Conclusion

Hope you have read the 8 part of this article and watched the videos for more proff. Now you should be clear, so let us see the conclusion.

This chapter provides evidence of the real origination of the Vedic Aryans. It also makes it clear that it is to the East, specifically the area of India, where the origins of advanced civilization and the essence of religion and spiritual philosophy can be traced. From there, the Aryan influence had spread to many other regions and can still be recognized in numerous cultures. Only a few open-minded people who look at the whole picture of this kind of religious development will understand the inherent unity the world and its history contains. Such unity is disturbed only by mankind’s immature, dogmatic, and self-centered feelings for regional and cultural superiority. We have seen this in the propaganda that was effectively used by the Nazis and is presently used by neo-Nazis and white supremacist groups who now employ the modern myth that the original location of the Aryan race was in northern Europe. Thus, they imply that members of this race are superior over all other races in physique, language, mental capabilities, and culture. This myth must be seen for what it is because there is no doubt that the real Aryan people originated and spread from the region of India and the Indus Valley, not Europe.

As N. S. Rajaram so nicely explains in Vedic Aryans and The Origins of Civilization (pp. 247-8), “To conclude: on the basis of archeology, satellite photography, metallurgy and ancient mathematics, it is now clear that there existed a great civilization--a mainly spiritual civilization perhaps--before the rise of Egypt, Sumeria and the Indus Valley. The heartland of this ancient world was the region from the Indus to the Ganga--the land of the Vedic Aryans.

“This conclusion, stemming from scientific findings of the past three decades, demolishes the theory that nomadic Aryans from Central Asia swooped down on the plains of India in the second millennium BCE and established their civilization and composed the Rig-veda.

The picture presented by science therefore is far removed from the one found in history books that place the ‘Cradle of Civilization’ in the river valleys of Mesopotamia. Modern science and ancient records provide us also a clue to a long standing historical puzzle: why since time immemorial, people from India and Sri Lanka, to England and Ireland have spoken languages clearly related to one another, and possess mythologies and beliefs that are so strikingly similar.

“The simple answer is: they were part of a great civilization that flourished before the rise of Egypt, Sumeria and the Indus Valley. This was a civilization before the dawn of civilizations.”

May I also say that this corroborates the history as we find it in the Vedic literature, especially the Rig-veda and the Puranas. It therefore helps prove the authenticity of the Vedic culture and our premise that it was the original ancient civilization, a spiritual society, using the knowledge as had been given by God since the time of creation, and established further by the sages that followed.

According to a recent racial study (The History and Geography of Human Genes), it has been confirmed that all people of Europe, the Middle East, and India belong to a single Caucasian type race. This means that they had to have come from the same source. Thus, we are all descendants of this great Vedic culture, the center of which is India. As more evidence comes forth, it will only prove how the testimony of the Rig-veda and the Puranas is confirmed, and will point to the area of northern India as the original homeland of the Vedic Aryans.

The point of all this is that even if Muslims, Christians, Jews, Buddhists, Hindus, etc., all keep their own ideology, legends, and traditions, we should realize that all of these legends and conceptions of God and forms of worship ultimately refer to the same Supreme God and lesser demigods, although they may be called by different names according to present day variations in region and culture. In other words, all these doctrines and faiths are simply outgrowths of the original religion and worship of the one Supreme Deity that spread throughout the world many thousands of years ago from the same basic source, and which is now expressed through the many various cultural differences in the world.

Therefore, no matter what religion we may consider ourselves, we are all a part of the same family. We are merely another branch of the same tree which can be traced to the original pre-historic roots of spiritual thought that are found in the Vedic culture, the oldest and most developed philosophical and spiritual tradition in the world.

Hope you should be proud of INDIA and its real heritage and culture, The country which is mother of all civilizations.

JAI HIND.

Cheers
P Renjith Kumar

The Scientific Verification of Vedic Knowledge - 3

2010-09-22T07:10:00.000-07:00

.
Part 3, Vedic Cosmology , Science and Technology, Mettalurgy..

Concluded ..

The Scientific Verification of Vedic Knowledge - 2

2010-09-22T07:09:00.000-07:00

.

The Aryan theory proved to be a false one. Satellite picture proff.

To be continued...

The Scientific Verification of Vedic Knowledge - 1

2010-09-22T05:26:00.000-07:00

.
Before concluding that the Aryan Invasion theory is false one, you can check this, so that you will get more
understanding.

To be continued.

The false Aryan Invasion Theory - 8

2010-09-22T01:03:00.000-07:00

Thanks: Stephen-Knapp

THE CHRONOLOGY OF EVENTS IN THE SPREAD OF VEDIC CULTURE

Now I will piece together the basic chronological order of the spread of Vedic culture from India. According to the Vedic tradition, the original spiritual and Vedic knowledge was given to mankind by God at the beginning of creation. Thus, there would have been a highly advanced Vedic and spiritual civilization in the world. However, through various earth changes, such as ice ages, earthquakes, droughts, etc., the structure of the global cultures changed. Some of these events, such as the great flood, are recorded by most cultures throughout the world.

Many scholars feel that the global deluge happened around 13,000 years ago. Some think that it could have been a meteorite impact that triggered the end of the Ice Age and caused a giant meltdown that produced the water that flooded the planet. Much land disappeared, and the global flood swept away most of the world’s population. Great lakes were formed, all lowlands disappeared, and lands like Egypt became moist with water. This means that the advanced civilization that had once populated the earth was now gone, and would be replaced by the survivors. It was the mariners, such as the Vedic Manu and his family, who survived the flood and colonized other parts of the world.

Further information of the last ice age and global deluge is briefly explained by Dr. Venu Gopalacharya. In a personal letter to me (July 22, 1998), he explained that, “There are eighteen Puranas and sub-Puranas in Sanskrit. According to them, only those who settled on the high mountains of Central Asia and around the Caspian Sea, after the end of the fourth ice age, survived from the glaciers and deluge. During the period from the end of the fourth ice age and the great deluge, there were 12 great wars for the mastery over the globe. They divided the global regions into two parts.

The worshipers of the beneficial forces of nature, or Devas, settled from the Caspian Sea to the eastern ocean,

The worshipers of the evil forces of nature occupied the land to the west of the Caspian Sea. These became known as the Assyrians (Asuras), Daityas (Dutch), Daiteyas (Deutch or German), Danavas (Danes), and Danutusahs (Celts). Some of them migrated to the American continent.

The Mayans, Toltecs, and the rulers of Palanque (Patalalanke), are considered to be the Asuras who migrated to the Patala (land below), or the land of immortals, Amaraka. [This is the original Sanskrit from which the name of America is derived. Mara in Sanskrit means death, amara means no death or beyond it.] In the deluge, most of these lands were submerged. Noah (Manu) and his subjects became known as Manavas, ruled by the monarchs of the globe. They were successors of his [Manu’s] nine sons and one daughter.”

Dr. Venu Gopalacharya continues this line of thought in his book, World-Wide Hindu Culture and Vaishnava Bhakti (pages 117-18). He explains further how this Vedic culture continued to spread after the great deluge. It was under the leadership of the Solar dynasty princes that a branch of Indians marched west of the Indus River and occupied the area of Abyssinia and its surrounding regions around the rivers Nile, Gambia, and Senagal. The names of Abyssinia and Ethiopia are derived from words that mean colonies of the people of the Sindhu and the Aditya or Solar dynasty. You can recognize many names of places in and around Ethiopia that are derived from the original Sanskrit. So after the great deluge, Vaivasvata Manu’s nine sons [some references say ten sons] were ruling over the various parts of the globe. They and their successors were very concerned about establishing the Vedic principles of Sanatana-dharma, the uplifting way of life for regaining and maintaining one’s spiritual identity and connection with the Supreme. This was the essence of Vaivasvata Manu’s teachings. This was especially taught and strictly followed by the great rulers of the Solar dynasty who governed from Ayodhya. These principles included the practice of truth, nonviolence, celibacy, cleanliness, non-covetousness, firmness of mind, peace, righteousness, and self-control as exemplified by Lord Sri Rama and His ancestors like Sagara, Ambarisha, Dilipa, Raghu, and Dasaratha. This is explained in Kalidasa’s Raghuvamsha as well as other Puranas and Itihasas. This standard became more popular with the ancient Indians than people in other parts of the world, and, thus, India became the center of this Vedic way of life since time immemorial.

The unfortunate thing is that many of the most ancient records, in which we may very well have been able to find more exact information about this sort of early history, were destroyed by the revolutionary fanatics at places like Alexandria, Pusa, Takshashila, and others in Central Asia, and Central and South America. They did so while declaring that such knowledge and records were unnecessary if they contained what was already in their own religious books, but should be destroyed if they contained anything different. This is why the mythologies of Egypt, Babylonia, the Jews, the Old Testament, and the holy Koran contain only brief accounts of the pre-historical facts beyond 2500 years ago, unlike those histories that hold much greater detail as found in the ancient Vedic and Puranic literature.

In any case, we can begin to see that the Vedic Aryans had been living in the region of India since the last deluge, from about 13,000 to 10,000 B.C. Thus, there could not have been any pre-Aryan civilization in this area that had been conquered by so-called “invading Aryans” in 1500 B.C.

Using the many types of evidence previously provided in this chapter, it is clear that the height of the Vedic Age was certainly long before 3100 B.C., even as early as 4000 to 5000 B.C. as some scholars feel. Bal Gangadhar Tilak estimates that the Vedas were in existence as early as 6000 B.C., based on historical data, while others say it was as far back as 7000-8000 B.C. Since the Vedic culture during this time was practicing an oral tradition, and the literature had still not been put into written form, the basic hymns of the Rig-veda, and even the Atharva-veda and others, could have been in existence for many thousands of years. These Vedas were used in everyday life for society’s philosophy, worship, and rituals. Therefore, they were a highly sophisticated product of a greatly developed society, and must date back to the remotest antiquity. Or, as the tradition itself explains, the essence of Vedic knowledge had been given to humanity by God at the time of the universal creation and has always been in existence.

By 3700, all of the principal books of the Rig-veda were in place and known. Of course, this was still an oral tradition and additional books could still have been added. One point in this regard is that the father of the great Bishma was Shantanu whose brother, Devapi, is credited with several hymns of the Rig-veda. This could not have been much earlier than 3200 B.C. since Bishma played a prominent role in the Mahabharata War at Kuruksetra, which is calculated to have been around 3137 B.C. Further calculations can be accorded with the dynastic list as found in the Adi Parva of the Mahabharata. With the help of the list, from 3100 B.C. we get nearly an additional 630 years or longer going back to Sudas and the Battle of the Ten Kings, as described in the Rig-veda. This takes us back to about 3730 B.C. Therefore, the height of the Vedic Age can be dated no later than 3700 B.C.

From the Vedic literature, we can also see that the Sarasvati River had to have been at its prime around 4000 to 5000 B.C. or earlier. This is when it was recorded in the Rig and Atharva-vedas. This was also when the Vedic culture was spreading throughout the world, either because of reasons of trade, migration, or because some of the degenerated tribes were driven out of the Indian region. Some of the first tribes to have left India may include the Prithu-Parthavas (who later became the Parthians), the Druhyus (who became the Druids), the Alinas (Hellenes or ancient Greeks), the Simyus (Sirmios or ancient Albanians), the Cinas (Chinese), and others. This could have been around 4500 B.C., as explained by N. S. Rajaram in The Vedic Aryans and the Origins of Civilization (p. 210). These were some of the earliest of Aryans who created the most ancient form of Indo-European society. They took with them their Vedic customs, language, rituals, etc., all of which gradually changed with time due to their lack of seriously following the Vedic traditions, or because of their loss of close contact with the orthodox homeland. This would certainly help explain the many similarities in languages and culture that we find today between numerous regions of the world, many of which we will explain later in this book.

During the fourth millennium, near 3800 B.C., North India had plenty of water, with such great rivers as the Indus to the north, the Ganga to the east, and the central Sarasvati-Drishadvati river system, which was fed by the Sutlej and the Yamuna. The great Thar desert did not yet create a division between North India and the western areas. So it was all one cultural entity. Thus, the central Vedic society covered a much wider area and had greater influence than the mere country of India today.

However, before the time of the Mahabharata War, the Yamuna had changed its course and was no longer flowing into the Sarasvati, but emptied into the Ganga. By the time of the Mahabharata, around 3100 B.C., the Sarasvati is described in relation to Balarama’s pilgrimage (Shalya Parva, 36-55) as still being significant in its holiness, but from its origin it flowed only for a forty-day journey by horse into the desert where it disappeared. All that was left were the holy places that used to be on its banks (as also mentioned in 3.80.84; 3.88.2; & 9.34.15-8). The Mahabharata also describes the geographical location of the river, saying that it flows near Kurukshetra (3.81.125). Similar information along with the place where the Sarasvati disappears, Vinasana, is found in the Manu-samhita (2.21). Gradually, the desert expanded and the people of the western region continued to migrate farther west, losing touch with their Vedic roots. This is what helped further the development of the Sumerian and Egyptian communities.

The next major time period of 3100 B.C. or earlier not only marks the era of the Mahabharata War, the disappearance of Lord Krishna, and the beginning of the Kali-yuga, but it also marks the beginning of the end of the Vedic Age.

The war at Kurukshetra was the beginning of the breakdown of the Vedic culture and its global contacts. It is also the time when the remaining major portions of the Vedic literature were compiled, which was accomplished by Srila Vyasadeva, for which He had appeared in this world. And since there were no Aryan invasions coming into India or the Indus Sarasvati region, as we have already established, then this is also the time when the Harappan civilization began to form, or reach its prime if it was already in existence. Furthermore, this was also the time of the first and second dynasties of Egypt, which is corroborated by the fact that many scholars feel that the pyramids of Egypt were built at this time. Some scholars feel that the Step pyramid in Sakkara, 30 miles south of Giza, was built about 5,000 years ago (around 3000 B.C.), while others consider it dates back to 2650 B.C. This also suggests that the Sumerian civilization was entering its prime during this period as well. It was also when the Egyptians and Sumerians were depending on the mathematical systems and formulas of the Shulbasutras from India for their own architecture, altars, and town planning, as were the sites of the Harappan civilization.

From 3000 to 2000 B.C., as the people continued to spread out from India to the west, there was still much contact between India and such areas as Egypt, Sumeria, Mesopotamia, and others. However, the great 300 year drought in the area created intense difficulties for all of these civilizations. Many agree that the Harappan civilization ended around 2500-2200 B.C. This 300 year drought, not any invaders, caused the beginning of the end of the Harappan sites, as well as that of the Akkadian society. The ancient Egyptian civilization also could have met its end because of this drought, leaving us only with the remnants of its monuments and writings that we are still trying to fully understand today. Its people probably migrated in the search for better resources. Furthermore, 3000 to 2500 B.C. is also the period, according to British archeological estimates, that is believed to be when the Druids and their priests arrived in Britain. However, the English Druids claim their origin is from the east from as far back as 3900 B.C., which follows more closely to the Vedic version.

By 2000 B.C. the Sutlej had also changed its course and flowed into the Indus, while the desert relentlessly grew. This left the Sarasvati with few resources to continue being the great river it once was. Near 1900 B.C., the Sarasvati River finally ceased to flow altogether and completely dried up, contributing to the disbanding of the people of northwestern India to other places, and making the Gangetic region the most important for the remaining Vedic society. Once the Sarasvati disappeared, the Ganga replaced it as the holiest of rivers.

After 2000 B.C. was a time of much migration of the Indian Aryans into West Asia, Mesopotamia, Iran, and further. There was the founding of the Kassites, Hittites, and Mittani, along with the Celts, Scythians, etc., who all participated in their own migrations.

The reason why the populace of Europe gradually forgot their connection with India was because contacts between India were reduced to the Greeks and Romans. Then when Alexander and the Greeks invaded India, contacts were reduced to almost nothing for centuries. Thereafter, the Romans became Christians, forcing the rest of Europe to follow. This left the Arabs as the primary traders between India and Europe, until the wars developed between the Christians and the growing Muslims. Once the Muslims captured Constantinople in Turkey, they controlled all trade routes between Europe and India, and forced Europeans to find a sea route to India. This lead to the “discovery” of America, Australia, and parts of Africa.

Later, as the trade routes with India were opened, missionaries, new invaders, and so-called scholars became the new conquerors. With them also came the new versions of history brought about to diminish the real heritage and legacy of India.

To be continued with conclusion.

The false Aryan Invasion Theory - 7

2010-09-21T05:16:00.000-07:00

Thanks: Stephen-Knapp

THE VEDIC EXPLANATION OF THE ORIGINAL ARYANS AND HOW THEIR INFLUENCE SPREAD THROUGHOUT THE WORLD

How the Aryan name was given to those who are said to have invaded the Indus region is regarded as uncertain, and, as I have shown, whether there really was any invasion is no longer a legitimate consideration. Nonetheless, the term aryan has been applied to those people who occupied the plains between the Caspian and Black Seas. The hypothesis is that they began to migrate around the beginning of the second millennium B.C. Some went north and northwest, some went westward settling in parts of the Middle East, while others traveled to India through the Indus Valley. Those that are said to have come into India were the “invading Aryans.”

The Vedic literature establishes a different scenario. They present evidence that ancient, pre-historical India covered a much broader area, and that the real Aryans were not invaders from the north into the Indus region, but were the original residents who were descendants of Vedic society that had spread over the world from the area of India. Let us remember that the term aryan has been confused with meaning light or light complexion. However, Aryan refers to Arya, or a clear consciousness toward God, not white or white people. In the Vedic sutras, the word aryan is used to refer to those who are spiritually oriented and of noble character. The Sanskrit word aryan is linguistically related to the word harijana (pronounced hariyana), meaning one related to God, Hari. Therefore, the real meaning of the name aryan refers to those people related to the spiritual Vedic culture. It has little to do with those immigrants that some researchers have speculated to be the so-called “invading Aryans.” Aryan refers to those who practice the Vedic teachings and does not mean a particular race of people. Therefore, anyone can be an Aryan by following the clear, light, Vedic philosophy, while those who do not follow it are non-Aryan. Thus, the name Aryan, as is generally accepted today, has been misapplied to a group of people who are said to have migrated from the north into India.

Some call these people Sumerians, but L. A. Waddell, even though he uses the name, explains that the name Sumerian does not exist as an ethnic title and was fabricated by the modern Assyriologists and used to label the Aryan people. And Dr. Hall, in his book Ancient History of the Near East, says that there is an anthropological resemblance between the Dravidians of India and the Sumerians of Mesopotamia, which suggests that the group of people called the Sumerians actually were of Indian descendants. With this information in mind, it is clear that the real Aryans were the Vedic followers who were already existing throughout India and to the north beyond the Indus region.

To help understand how the Aryan influence spread through the world, L. A. Waddell explains that the Aryans established the pre-historic trade routes over land and sea from at least the beginning of the third millennium B.C., if not much earlier. Wherever the Aryans went, whether in Egypt, France, England, or elsewhere, they imposed their authority and culture, much to the betterment of the previous culture of the area. They brought together scattered tribes and clans into national unity that became increasingly bright in their systems of social organization, trade, and art. In seeking new sources of metal, such as tin, copper, gold, and lead, the Aryans established ports and colonies among the local tribes that later developed into separate nations which took many of their traditions and cultural traits from the ruling Aryans. Of course, as trade with the Aryans diminished, especially after the Mahabharata War in India, variations in the legends and cultures became prominent. This accounts for the many similarities between the different ancient civilizations of the world, as well as those resemblances that still exist today.

Another consideration is that since the Aryans were centralized in the Gangetic plains and the Himalayan mountains, from there they could have spread east along the Brahmaputra River and over the plain of Tibet. The Chinese, in the form of the Cina tribe, also are likely to have originated here since they have the legend of the sacred mountain in the west with four rivers. The ancient Puranas explain that Manu and his sons ruled over the area, over as many lands north of Mount Meru and Kailas as south. Other Aryans could have easily gone down the Sarasvati and Sarayu into north India. Others went from the Indus into Kashmir and Afghanistan, and into Central Asia. Others went into the areas of Gujarat and Sind, and over through Persia and the Gulf region. This is how the Sumerian civilization was founded, along with Babylonia. From there they went farther into Turkey and Europe.

After spreading throughout South India, they continued down the Ganges by sea east into Malaysia and Indonesia, founding the ancient Vedic cultures there. By sea they continued to China, meeting the Aryans that were probably already there. From China and the orient, they sailed over the Pacific Ocean and finally reached and colonized the Americas. Plenty of evidence of this is presented in the following chapters.

We can see some of the affect of this spread out of India in regard to the term aryan. The name Harijana or Aryan evolved into Syriana or Syrians in Syria, and Hurrians in Hurri, and Arianna or Iranians in Iran. This shows that they were once part of Vedic society. A similar case is the name Parthians in Partha, another old country in Persia. Partha was the name of Krishna’s friend Arjuna, a Vedic Aryan, and means the son of King Prithu. So the name Parthian indicates those who are the descendants of King Prithu. Parthians also had a good relationship with the early Jews since the Jews used to buy grains from the Parthians. The Greeks referred to the Jews as Judeos, or Jah deos or Yadavas, meaning people of Ya or descendants of Yadu, one of the sons of Yayati. It is also regarded that the basis of the Kabbalah, the book of Jewish mystical concepts, as described in The Holy Kabbalah by Arthur Edward Waite, is linked with Kapila Muni, the Indian sage and incarnation of Krishna who established the analytical sankhya-yoga philosophy. Therefore, a connection between the early Jews and ancient Vedic culture is evident.

Another aspect of the connection between these various regions and the Vedic culture is explained in the Vedic literature. In the Rig-veda (10.63.1) Manu is the foremost of kings and seers. Manu and his family were survivors of the world flood, as mentioned in the Shatapatha Brahmana (1.8.1). Thus, a new beginning for the human race came from him, and all of humanity are descendants from Manu. The Atharva-veda (19.39.8) mentions where his ship descended in the Himalayas. One temple that signifies the location of where the ship of Manu first touched land after the flood is in Northern India in the hills of Manali. His important descendants are the Pauravas, Ayu, Nahusha, and Yayati. From Yayati came the five Vedic clans; the Purus, Anus, Druhyus, Turvashas, and Yadus. The Turvashas are related to India’s southeast, Bengal, Bihar, and Orissa, and are the ancestors of the Dravidians and the Yavanas. Yadu is related to the south or southwest, Gujarat and Rajasthan, from Mathura to Dwaraka and Somnath. The Anus are related to the north, to Punjab, as well as Bengal and Bihar. The Druhyus are related to the west and northwest, such as Gandhara and Afghanistan. Puru is connected with the central Yamuna/Ganges region. All but Puru were known for having intermittently fallen from the Vedic dharma, and various wars in the Puranas were with these groups.

As explained by Shrikant Talageri in his book, The Aryan Invasion Theory: A Reappraisal (pp. 304-5, 315, 367-368), from these descendants, the Purus were the Rigvedic people and developed Vedic culture in north central India and the Punjab along the Sarasvati (Rig-veda 7.96.2). The Anus of southern Kashmir along the Parushni or modern Ravi River (Rig-veda 7.18.13) spread over western Asia and developed the various Iranian cultures. The Druhyus northwest of the area of the Punjab and Kashmir spread into Europe and became the western Indo-Europeans, or the Druids and ancient Celts. A first group went northwest and developed the proto-Germanic dialect, and another group traveled farther south and developed the proto-Hellenic and Itallic-Celtic dialects. Other tribes included the Pramshus in western Bihar, and Ikshvakus of northern Uttar Pradesh.

Incidentally, according to legend, thousands of years ago Kashmir was a large lake surrounded by beautiful mountain peaks. It was here where the goddess Parvati stayed in her boat. One day she went to see Lord Shiva in the mountains. Then a great demon took possession of the lake. Kashyapa Muni, who was present at the time, called for the goddess to return. Together they chased the demon away and created an immense valley. It was called Kashyapa-Mira, and later shortened to Kashmir. This again shows the Vedic connection of this region.

Other tribes mentioned in the Vedic texts include the Kiratas, who are the mountain people of Tibet and Nepal, often considered impure for not practicing the Vedic dharma. The Vishnu Purana (4.3.18-21) also mentions the Shakas who are the Scythians of ancient Central Asia, the Pahlavas who are the Persians, and the Cinas who are the Chinese. They are all considered as fallen nobility or Kshatriyas who had been driven out of India during the reign of King Sagara.

To explain further, Yadu was the eldest of the five sons of Yayati. Yayati was a great emperor of the world and one of the original forefathers of those of Aryan and Indo-European heritage. Yayati divided his kingdom amongst his sons, who then started their own dynasties. Yayati had two wives, Devayani and Sharmistha. Yayati had two sons from Devayani: Yadu and Turvasu. Yadu was the originator of the Yadu dynasty called the Yadavas, later known as the Lunar Dynasty. From Turvasu came the Yavana or Turk dynasty. From Sharmistha, Yayati had three sons: Druhya, who started the Bhoja dynasty; Anu, who began the Mleccha or Greek dynasty; and Puru who started the Paurava dynasty, which is said to have settled along the Ravi River and later along the Sarasvati. Some say that this clan later went on to Egypt who became the Pharaohs and rulers of the area. These Aryan tribes, originating in India by King Yayati and mentioned in the Rig-veda and Vishnu and Bhagavat Puranas, spread all over the world.

The Yadava kingdom later became divided among the four sons of Bhima Satvata. From Vrishni, the youngest, descended Vasudeva, the father of Krishna and Balarama and their sister Pritha or Kunti. Kunti married the Yadava prince Pandu, whose descendants became the Pandavas. Kunti became the mother of Yudhisthira, Bhima, and Arjuna (Partha), the three elder Pandavas. The younger Pandavas were Nakula and Sahadeva, born from Pandu’s second wife Madri. After moving to the west coast of India, they lived at Dwaraka under the protection of Lord Krishna. Near the time of Krishna’s disappearance from earth, a fratricidal war broke out and most of the Pandavas were killed, who had grown to become a huge clan. Those that survived may have gone on to the Indus Valley where they joined or started another part of the advanced Vedic society. Others may have continued farther west into Egypt and some on to Europe, as previously explained.

This is further substantiated in the Mahabharata which mentions several provinces of southern Europe and Persia that were once connected with the Vedic culture. The Adi-parva (174.38) of the Mahabharata describes the province of Pulinda (Greece) as having been conquered by Bhimasena and Sahadeva, two of the Pandava brothers. Thus, the ancient Greeks were once a part of Bharata-varsa (India) and the Vedic civilization. But later the people gave up their affiliation with Vedic society and were, therefore, classified as Mlecchas. However, in the Vana-parva section of the Mahabharata it is predicted that this non-Vedic society would one day rule much of the world, including India. Alexander the Great conquered India for the Pulinda or Greek civilization in 326 B.C., fulfilling the prophecy.

The Sabha-parva and Bhisma-parva sections of the Mahabharata mention the province of Abhira, situated near what once was the Sarasvati River in ancient Sind. The Abhiras are said to have been warriors who had left India out of fear of Lord Parashurama and hid themselves in the Caucasion hills between the Black and Caspian Seas. Later, for a period of time, they were ruled by Maharaja Yudhisthira. However, the sage Markandaya predicted that these Abhiras, after they gave up their link with Vedic society, would one day rule India.

Another province mentioned in Mahabharata (Adi-parva 85.34) is that of the Yavanas (Turks) who were so named for being descendants of Maharaja Yavana (Turvasu), one of the sons of Maharaja Yayati, as previously explained. They also gave up Vedic culture and became Mlecchas. They fought in the battle of Kuruksetra against the Pandavas on behalf of Duryodhana and lost. However, it was predicted that they would one day return to conquer Bharata-varsa (India) and, indeed, this came to pass. Muhammad Ghori later attacked and conquered parts of India on behalf of Islam from the Abhira and Yavana or Turkish countries. Thus, we can see that these provinces in the area of Greece and Turkey (and the countries in between there and India) were once part of the Vedic civilization and had at one time not only political and cultural ties, but also ancestral connections.

This is the Vedic version, of the origin of Aryan civilization and how its influence spread in various degrees throughout the world.

To be continued...

The false Aryan Invasion Theory - 6

2010-09-21T00:01:00.000-07:00

Thanks : Stephen-Knapp

MORE EVIDENCE FOR THE ORIGINAL HOME OF THE VEDIC ARYANS

The Brahmin priests and Indian scholars believe that the Sarasvati and Ganges valley region are the origin of Indian civilization and the Aryan society. This can be given some credence when we look at the cities in this region. For example, North of Delhi is the town of Kuruksetra where the great battle of the Mahabharata took place when Sri Krishna was still on the planet over 5,000 years ago. There is also the old city of Hastinapura that was once situated along the Ganges until the river changed its course and swept the city away in 800 B.C. This is the old capital of the Kuru dynasty in the Mahabharata. Pottery remains have been found near this location that are traced back to at least 1200 B.C. In New Delhi we find the Purana Qila site, which is known to have been part of the ancient city of Indraprastha. An interesting quote can be found in the ancient Srimad-Bhagavatam (10.72.13) which can give us some idea of how prominent Indraprastha had been. It states that during the time when Sri Krishna was on this planet 5,000 years ago, King Yudhisthira sent his brothers, the Pandavas, to conquer the world in all directions. This was for bringing all countries to participate in the great Rajasuya ceremony that was being held in ancient Indraprastha. All countries were to pay a tax to help the performance of the ceremony, and to send representatives to participate. If they did not wish to cooperate, then they would have to engage in battle with the Pandavas. Thus, the whole world came under the jurisdiction of the Vedic Aryan administration.

South of New Delhi are the holy towns of Vrindavan and Mathura along the Yamuna River. Both of these towns are known for being places of Krishna’s pastimes and Vedic legends that go back thousands of years, which are also described in the Vedic literature. Farther south, located on the Yamuna, is the ancient city of Kaushambi. This city still has the remains of massive defense structures from the tenth century B.C. that are very similar to buildings in Harrappa and the Indus region that use baked brick for construction. The Yajur-veda (Vajasaneyi Samhita 23.18) also mentions the town of Kampila, which is located about halfway between Hastinapur and Kaushambi. The next city is Allahabad (Prayag) where we find the confluence of the Yamuna and Ganges. This location abounds with importance and Vedic legends that are so remote in antiquity that no one can say when they originated. Then there is Varanasi along the Ganges that is another city filled with ancient Vedic legends of importance. A short distance north of Varanasi is Sarnath, where Buddha gave his first sermon after being enlightened. A four-hour train ride north of Varanasi is the town of Ayodhya, where Lord Ramachandra had His capital, as fully described in the ancient Ramayana. And, of course, there are the Himalayan mountains that have many Vedic stories connected with them. Furthermore, there are numerous other places that could be mentioned that are connected with the Vedic legends throughout the area.

Though some archeologists claim they have discovered no evidence for the ancient existence of the Vedic Aryan culture in this Gangetic region, even a casual tour through this area, as mentioned above, makes it obvious that these towns and holy sites did not gain importance overnight, nor simply by an immigration of people who are said to have brought the Vedas with them. These places could not have become incorporated into the Vedic legends so quickly if the Vedic culture came from another location. Therefore, the argument that the early Vedic literature was brought from another region or describes a geographical location other than India cannot so easily be accepted.

The fact is that the whole of India and up through the Indus region was the original home of the Vedic Aryan culture from which it spread its influence over much of the rest of the world.

To be continued...

The false Aryan Invasion Theory - 5

2010-09-20T04:26:00.000-07:00

Thanks : Stephen-Knapp

THE VEDIC LITERATURE SUPPLIES NO EVIDENCE OF AN ARYAN INVASION

As we can see from the above information, the presence of the Vedic Aryans in the Indus region is undeniable, but the evidence indicates they had been there long before any invaders or immigrating nomads ever arrived, and, thus, the Vedic texts must have been in existence there for quite some time as well. In fact, the Vedic literature establishes that they were written many years before the above mentioned date of 1400 B.C. The age of Kali is said to have begun in 3102 B.C. with the disappearance of Lord Krishna, which is the time when Srila Vyasadeva is said to have begun composing the Vedic knowledge into written form. Thus, the Rig-veda could not have been written or brought into the area by the so-called “invaders” because they are not supposed to have come through the area until 1600 years later.

One of the problems with dating the Vedic literature has been the use of linguistic analysis, which has not been dependable. It can be safe to say, as pointed out by K. C. Verma in his Mahabharata: Myth and Reality–Differing Views (p.99), “All attempts to date the Vedic literature on linguistic grounds have failed miserably for the simple reason that (a) the conclusions of comparative philology are often speculative and (b) no one has yet succeeded in showing how much change should take place in a language in a given period. The only safe method is astronomical.”

With this suggestion, instead of using the error prone method of linguistics, we can look at the conclusion a few others have drawn by using astronomical records for dating the Vedas. With the use of astronomical calculations, some scholars date the earliest hymns of the Rig-veda to before 4500 B.C. Others, such as Lokmanya Tilak and Hermann Jacobi, agree that the major portion of the hymns of the Rig-veda were composed from 4500 to 3500 B.C., when the vernal equinox was in the Orion constellation. These calculations had to have been actual sightings, according to K. C. Verma, who states, “it has been proved beyond doubt that before the discoveries of Newton, Liebnitz, La Place, La Grange, etc., back calculations could not have been made; they are based on observational astronomy.” (Mahabharata: Myth and Reality–Differing Views, p.124)

In his book called The Celestial Key to the Vedas: Discovering the Origins of the World’s Oldest Civilization, B. G. Sidharth provides astronomical evidence that the earliest portions of the Rig-veda can be dated to 10,000 B.C. He is the director of the B. M. Birla Science Center and has 30 years of experience in astronomy and science. He also confirms that India had a thriving civilization capable of sophisticated astronomy long before Greece, Egypt, or any other culture in the world.

In his commentary on Srimad-Bhagavatam (1.7.8), A. C. Bhaktivedanta Swami, one of the most distinguished Vedic scholars of modern times, also discusses the estimated date of when the Vedic literature was written based on astronomical evidence. He writes that there is some diversity amongst mundane scholars as to the date when Srimad-Bhagavatam was compiled, the latest of Vedic scriptures. But from the text it is certain that it was compiled after Lord Krishna disappeared from the planet and before the disappearance of King Pariksit. We are presently in the five thousandth year of the age of Kali according to astronomical calculation and evidence in the revealed scriptures. Therefore, he concludes, Srimad-Bhagavatam had to have been compiled at least five thousand years ago. The Mahabharata was compiled before Srimad-Bhagavatam, and the major Puranas were compiled before Mahabharata.

Furthermore, we know that the Upanishads and the four primary Vedas, including the Rig-veda, were compiled years before Mahabharata. This would indicate that the Vedic literature was already existing before any so-called invasion, which is said to have happened around 1400 B.C. In fact, this indicates that the real Aryans were the Vedic kings and sages who were already prevalent in this region, and not any uncertain tribe of nomadic people that some historians inappropriately call “invading Aryans” who came into India and then wrote their Vedic texts after their arrival. So this confirms the Vedic version.

Another point of consideration is the Sarasvati River. Some people feel that the Sarasvati is simply a mythical river, but through research and the use of aerial photography they have rediscovered parts of what once was its river bed. As the Vedas describe, and as research has shown, it had once been a very prominent river. Many hundreds of years ago it flowed from the Himalayan mountains southwest to the Arabian Sea at the Rann of Kutch, which is north of Mumbai (Bombay) in the area of Dwaraka. However, it is known to have changed course several times, flowing in a more westerly direction, and dried up near 1900 B.C.

Since the Rig-veda (7.95.1) describes the course of the river from the mountains to the sea, as well as (10.75.5) locates the river between the Yamuna and the Shutudri (Sutlej), it becomes obvious that the Vedic Aryans had to have been in India before this river dried up, or long before 2000 B.C. The Atharva-veda (6.30.1) also mentions growing barley along the Sarasvati. And the Vajasaneya Samhita of the Yajur-veda (Shuklayajur-veda 34.11) relates that five rivers flow into the Sarasvati, after which she becomes a vast river. This is confirmed by satellite photography, archeology, and hydrological surveys that the Sarasvati was a huge river, up to five miles wide. Not only does this verify the antiquity of the Aryan civilization in India, but also of the Vedic literature, which had to have been in existence many hundreds of years before 1900 B.C. So this helps confirm the above date of 3102 B.C. when the Vedic texts were compiled.

Furthermore, the ancient Rig-veda (10.75.5; 6.45.31; 3.59.6) mentions the Ganges, sometimes called the Jahnavi, along with the Yamuna, Sarasvati, and Sindhu (Indus) rivers (Rig-veda, 10.75.1-9). So the rivers and settlements in the Ganges region did have significance in the Vedic literature, which shows that the Vedas were written in India and not brought into the Ganges area after they had been written at some other location.

The Manu-samhita (2.21-22) also describes Madhyadesa, the central region of India, as being where the Aryans were located between the Himavat and Vindhya mountains, east of Prayaga and west of Vinasana where the Sarasvati River disappears. It also says the land that extends as far as the eastern and western oceans is called Aryavata (place of the Aryans) by the wise. This means that the center of Vedic civilization at the time was near the Sarasvati River.

The point of this is that here is more evidence that the Vedic Aryans could not have invaded India or written the Rig-veda after 1800 B.C. and known about the Sarasvati River. In fact, for the river to have been as great as it is described in the Vedas and Puranas, the Aryans had to have been existing in the area for several thousand years, at least before the river began to dry up. And if the Aryans were not the first people in this area, then why are there no pre-Aryan names for these rivers? Or why has no one discovered the pre-Indus Valley language if it had been inhabited by a different people before the Aryans arrived? And why is there no record of any Aryan invasion in any of the Vedic literature?

In this regard, Mr. K. D. Sethna points out on page 67 of his book, The Problem of Aryan Origins From an Indian Point of View, that even scholars who believe in an Aryan invasion of India around 1500 B.C. admit that the Rig-veda supplies no sign of an entry into the Indian subcontinent from anywhere. There is no mention of any such invasion. From our research and evidence, the Rig-veda can be dated to at least around 3000 B.C. or much earlier. Thus, for all practical purposes, there is little reason to discuss any other origination of the Vedic Aryans than the area of Northern India.

This is corroborated in The Cultural Heritage of India (pp. 182-3) wherein it explains that Indian tradition knows nothing of any Aryan invasion from the northwest or outside of India. In fact, the Rig-veda (Book Ten, Chapter 75) lists the rivers in the order from the east to the northwest, in accordance with the expansion of the Aryan outflow from India to the northwest. This would concur with the history in the Puranas that India was the home of the Aryans, from where they expanded to outside countries in various directions, spreading the Vedic culture. The Manu-samhita (2.17-18) specifically points out that the region of the Vedic Aryans is between the Sarasvati and the Drishadvati Rivers, as similarly found in the Rig-veda (3.24.4).

Any wars mentioned in the Vedic literature are those that have taken place between people of the same culture, or between the demigods and demons, or the forces of light and darkness. The idea that the term “Aryan” or “Arya” refers to those of a particular race is misleading. It is a term that means anyone of any race that is noble and of righteous and gentle conduct. To instill the idea of an Aryan invasion into the Vedic texts is merely an exercise of taking isolated verses out of context and changing the meaning of the terms. Even the oldest written Vedic book, the Rig-veda, contains no mention of a wandering tribe of people coming from some original holy land or any mountainous regions from outside India. In fact, it describes the Indian subcontinent in recognizable terms of rivers and climate. The Sarasvati River is often mentioned in the Rig-veda, which makes it clear that the region of the Sarasvati was a prime area of the Vedic people. Furthermore, it describes no wars with outsiders, no capturing of cities, and no incoming culture of any kind that would indicate an invasion from a foreign tribe. Only much later after the Vedic period do we have the invasion of India by the Muslims and the British, for which there is so much recorded evidence.

The Vedic literature is massive, and no other culture has produced anything like it in regard to ancient history. Not the Egyptians, Sumerians, Babylonians, or Chinese. So if it was produced outside of India, how could there not be some reference to its land of origination? For that matter, how could these so-called primitive nomads who came invading the Indus region invent such a sophisticated language and produce such a distinguished record of their customs in spite of their migrations and numerous battles? This is hardly likely. Only a people who are well established and advanced in their knowledge and culture can do such a thing. In this way, we can see that the Vedic texts give every indication that the Vedic Aryans originated in India.

Therefore, we are left with much evidence in literary records and archeological findings, as we shall see, that flies in the face of the Aryan invasion theory. It shows how the Vedic Aryans went from India to Iran, Mesopotamia, Anatolia, and on toward Europe in a westward direction rather than toward the east. The invasion theory is but a product of the imagination.

To be continued ...

The false Aryan Invasion Theory - 4

2010-09-19T23:18:00.000-07:00

Thanks : Stephen-Knapp

THE INDUS VALLEY CIVILIZATION WAS A PART OF THE ADVANCED VEDIC CULTURE

Besides what we have already discussed, more light is shed on the advanced civilization of the Indus Valley and how it influenced areas beyond its region when we consider the subject of Vedic mathematics. E. J. H. Mackay explains in his book, Further Excavations at Mohenjo-Daro, that the whole basis of Vedic mathematics is geometry, and geometrical instruments have been found in the Indus Valley which date back to at least 2800 B.C. The Vedic form of mathematics was much more advanced than that found in early Greek and Egyptian societies. This can be seen in the Shulbasutras, supplements of the Kalpasutras, which also show the earliest forms of algebra which were used by the Vedic priests in their geometry for the construction of altars and arenas for religious purposes. In fact, the geometrical formula known as the Pythagorean theorem can be traced to the Baudhayans, the earliest forms of the Shulbasutras dated prior to the eighth century B.C.

The Shulbasutras are the earliest forms of mathematical knowledge, and certainly the earliest for any religious purpose. They basically appear as a supplement to the ritual (Shrauta) aspect of the Kalpasutras. They essentially contain the mathematical formulas for the design of various altars for the Vedic rituals of worship, which are evident in the Indus Valley sites.

The date of the Shulbasutras, after comparing the Baudhayana, Apastamba and Katyayana Shulbas with the early mathematics of ancient Egypt and Babylonia, as described by N. S. Rajaram in Vedic Aryans and The Origins of Civilization (p.139), is near 2000 B.C. However, after including astronomical data from the Ashvalayana Grihyasutra, Shatapantha Brahmana, etc., the date can be brought farther back to near 3000 B.C., near the time of the Mahabharata War and the compilation of the other Vedic texts by Srila Vyasadeva.

With this view in mind, Vedic mathematics can no longer be considered as a derivative from ancient Babylon, which dates to 1700 B.C., but must be the source of it as well as the Greek or Pythagorean mathematics. Therefore, the advanced nature of the geometry found in the Shulbasutras indicates that it provided the knowledge that had to have been known during the construction of the Indus sites, such as Harappa and Mohenjo-Daro, as well as that used in ancient Greece and Babylon.

It is Vedic mathematics that originated the decimal system of tens, hundreds, thousands, and so on, and in which the remainder of one column of numbers is carried over to the next column. The Indian number system was used in Arabia after 700 A.D. and was called Al-Arqan-Al-Hindu. This spread into Europe and became known as the Arabic numerals. This, of course, has developed into the number system we use today, which is significantly easier than the Egyptian, Roman, or Chinese symbols for numbers that made mathematics much more difficult. It was the Indians who devised the methods of dividing fractions and the use of equations and letters to signify unknown factors. They also made discoveries in calculus and other systems of math several hundred years before these same principles were understood in Europe. Thus, it becomes obvious that if the Europeans had not changed from the Roman numeral system to the form of mathematics that originated in India, many of the developments that took place in Europe would not have been possible. In this way, all evidence indicates that it was not any northern invaders into India who brought or originated this advanced form of mathematics, but it was from the Vedic Aryan civilization that had already been existing in India and the Indus Valley region. Thus, we can see that such intellectual influence did not descend from the north into India, but rather traveled from India up into Europe.

Additional evidence that it was not any invaders who originated the highly advanced Vedic culture in the Indus Valley is the fact that various seals that Waddell calls Sumerian and dates back to 2800 B.C. have been found bearing the image of the water buffalo or Brahma bull. Modern zoologists believe that the water buffalo was known only to the Ganges and Brahmaputra valleys and did not exist in Western India or the Indus Valley.

This would suggest a few possibilities.
One is that the Sumerians had traveled to Central and Eastern India for reasons of trade and for finding precious stones since Harappa was a trading center connected by way of the Indus river with the gold and turquoise industry of Tibet. Thus, they learned about the water buffalo and used images of them on their seals.

The second and most likely possibility is that the Aryan civilization at the time extended from Eastern India to the Indus region and farther west to Mesopotamia and beyond, and included the Sumerians as a branch. So, trade and its Vedic connections with India naturally brought the image of the water buffalo to the Indus Valley region and beyond.

Further evidence showing the Vedic influence on the region of Mohenjo-Daro is a tablet dating back to 2600 B.C. It depicts an image of Lord Krishna as a child. This positively shows that the Indus Valley culture was connected with the ancient Vedic system, which was prevalent along the banks of the Rivers Sarasvati and Sindhu thousands of years ago.

To be continued...
.

The false Aryan Invasion Theory - 3

2010-09-17T05:42:00.000-07:00

Thanks : Stephen Knapp

WAS THERE EVER AN ARYAN INVASION?

One of the major reasons why a consideration of the idea of an Aryan invasion into India is prevalent among some Western researchers is because of their misinterpretation of the Vedas, deliberate or otherwise, that suggests the Aryans were a nomadic people. One such misinterpretation is from the Rig-veda, which describes the battle between Sudas and the ten kings. The battle of the ten kings included the Pakthas, Bhalanas, Alinas, Shivas, Vishanins, Shimyus, Bhrigus, Druhyas, Prithus, and Parshus, who fought against the Tritsus. The Prithus or Parthavas became the Parthians of latter-day Iran (247 B.C.–224 A.D.). The Parshus or Pashavas became the latter-day Persians. These kings, though some are described as Aryans, were actually fallen Aryans, or rebellious and materialistic kings who had given up the spiritual path and were conquered by Sudas. Occasionally, there was a degeneration of the spiritual kingdom in areas of India, and wars had to be fought in order to reestablish the spiritual Aryan culture in these areas. Western scholars could and did easily misinterpret this to mean an invasion of nomadic people called Aryans rather than simply a war in which the superior Aryan kings reestablished the spiritual values and the Vedic Aryan way of life.

Let us also remember that the Aryan invasion theory was hypothesized in the nineteenth century to explain the similarities found in Sanskrit and the languages of Europe. One person who reported about this is Deen Chandora in his article, Distorted Historical Events and Discredited Hindu Chronology, as it appeared in Revisiting Indus-Sarasvati Age and Ancient India (p. 383). He explains that the idea of the Aryan invasion was certainly not a matter of misguided research, but was a conspiracy to distribute deliberate misinformation that was formulated on April 10, 1866 in London at a secret meeting held in the Royal Asiatic Society. This was “to induct the theory of the Aryan invasion of India, so that no Indian may say that English are foreigners. India was ruled all along by outsiders and so the country must remain a slave under the benign Christian rule.” This was a political move and this theory was put to solid use in all schools and colleges.

So it was basically a linguistic theory adopted by the British colonial authorities to keep themselves in power. This theory suggested, more or less, that there was a race of superior, white Aryans who came in from the Caucasus Mountains and invaded the Indus region, and then established their culture, compiled their literature, and then proceeded to invade the rest of India.

As can be expected, most of those who were great proponents of the Aryan invasion theory were often ardent English and German nationalists, or Christians, ready and willing to bring about the desecration of anything that was non-Christian or non-European. Even Max Muller believed in the Christian chronology, that the world was created at 9:00 AM on October 23, 4004 B.C. and the great flood occurred in 2500 B.C. Thus, it was impossible to give a date for the Aryan invasion earlier than 1500 B.C. After all, accepting the Christian time frame would force them to eliminate all other evidence and possibilities, so what else could they do? So, even this date for the Aryan invasion was based on speculation.

In this way, the Aryan invasion theory was created to make it appear that Indian culture and philosophy was dependent on the previous developments in Europe, thereby justifying the need for colonial rule and Christian expansion in India.

This was also the purpose of the study of Sanskrit, such as at Oxford University in England, as indicated by Colonel Boden who sponsored the program. He stated that they should “promote Sanskrit learning among the English, so as ‘to enable his countrymen to proceed in the conversion of the natives of India to the Christian religion.’”

Unfortunately, this was also Max Muller’s ultimate goal. In a letter to his wife in 1866, he wrote about his translation of the Rig-veda: “This edition of mine and the translation of the Veda, will hereafter tell to a great extent on the fate of India and on the growth of millions of souls in that country. It is the root of their religion and to show them what the root is, I feel sure, is the only way of uprooting all that has sprung from it during the last three thousand years.” (The Life and Letters of Right Honorable Friedrich Max Muller, Vol. I. p.346)

So, in essence, the British used the theory of the Aryan invasion to further their “divide and conquer” policy. With civil unrest and regional cultural tensions created by the British through designations and divisions among the Indian society, it gave a reason and purpose for the British to continue and increase their control over India.

However, under scrutiny, the Aryan invasion theory lacks justification. For example, Sir John Marshall, one of the chief excavators at Mohenjo-Daro, offers evidence that India may have been following the Vedic religion long before any so-called “invaders” ever arrived. He points out that it is known that India possessed a highly advanced and organized urban civilization dating back to at least 2300 B.C., if not much earlier. In fact, some researchers suggest that evidence makes it clear that the Indus Valley civilization was quite developed by at least 3100 B.C. The known cities of this civilization cover an area along the Indus river and extend from the coast to Rajasthan and the Punjab over to the Yamuna and Upper Ganges. At its height, the Indus culture spread over 300,000 square miles, an area larger than Western Europe. Cities that were a part of the Indus culture include Mohenjo-Daro, Kot Diji east of Mohenjo-Daro, Amri on the lower Indus, Lothal south of Ahmedabad, Malwan farther south, Harappa 350 miles upstream from Mohenjo-Daro, Kalibangan and Alamgirpur farther east, Rupar near the Himalayas, Sutkagen Dor to the west along the coast, Mehrgarh 150 miles north of Mohenjo-Daro, and Mundigak much farther north. Evidence at Mehrgarh shows a civilization that dates back to 6500 B.C. It had been connected with the Indus culture but was deserted in the third millennium B.C. around the time the city of Mohenjo-Daro became prominent.

The arrangement of these cities and the knowledge of the residents was much superior to that of any immigrating nomads, except for military abilities at the time. A lack of weapons, except for thin spears, at these cities indicates they were not very well equipped militarily. Thus, one theory is that if there were invaders, whoever they may have been, rather than encouraging the advancement of Vedic society when they came into the Indus Valley region, they may have helped stifle it or even caused its demise in certain areas. The Indus Valley locations may have been one area where the Vedic society disappeared after the arrival of these invaders. Many of these cities seemed to have been abandoned quickly, while others were not. However, some geologists suggest that the cities were left because of environmental changes. Evidence of floods in the plains is seen in the thick layers of silt which are now thirty-nine feet above the river in the upper strata of Mohenjo-Daro. Others say that the ecological needs of the community forced the people to move on, since research shows there was a great reduction in rainfall from that period to the present.

We also have to remember that many of the Indus sites, like Kalibangan, were close to the region of the old Sarasvati River. Some Hindu scholars are actually preferring to rename the Indus Valley culture as the Indus-Sarasvati culture because the Sarasvati was a prominent river and very important at the time. For example, the Sarasvati River is glowingly praised in the Rig-veda. However, the Sarasvati River stopped flowing and later dried up. Recent scientific studies calculate that the river stopped flowing as early as around 8000 B.C. It dried up near the end of the Indus Valley civilization, at least by 1900 B.C. This was no doubt one reason why these cities were abandoned. This also means that if the Vedic people came after the Indus Valley culture, they could not have known of the Sarasvati River. This is further evidence that the Vedas were from many years before the time of the Indus Valley society and were not brought into the region by some invasion.

As a result of the latest studies, evidence points in the direction that the Indus sites were wiped out not by acts of war or an invasion, but by the drought that is known to have taken place and continued for 300 years. Whatever skeletons that have been found in the region may indicate deaths not by war but by starvation or lack of water. Deaths of the weak by starvation are normal before the whole society finally moves away for better lands and more abundant resources. This is the same drought that wiped out the Akkadians of Sumeria, and caused a sudden abandonment of cities in Mesopotamia, such as at Tell Leilan and Tell Brock. The beginning of the end of these civilizations had to have been near 2500 B.C. This drought no doubt contributed to the final drying up of the Sarasvati River.

Regarding Mohenjo-Daro, archeologists have discovered no sign of attack, such as extensive burning, or remains of armor-clad warriors, and no foreign weapons. This leaves us to believe that the enemy of the people in this region was nature, such as earthquakes, flooding, or the severe drought, or even a change in the course of rivers, and not warrior invaders. So again, the invasion theory does not stand up to scrutiny from the anthropological point of view.

The best known archeological sites of the Indus cities are Mohenjo-Daro and Harappa. Excavation work at Mohenjo-Daro was done from 1922 to 1931 and 1935 to 1936. Excavation at Harappa took place from 1920 to 1921 and 1933 to 1934. Evidence has shown that temples played an important part in the life of the residents of these cities. The citadel at Mohenjo-Daro contains a 39-by-23 foot bath. This seems to have been used for ceremonial purposes similar in the manner that many large temple complexes in India also have central pools for bathing and rituals. Though deities have not been found in the ruins, no doubt because they were too important to abandon, images of a Mother goddess and a Male god similar to Lord Shiva sitting in a yoga posture have been found. Some of the Shiva seals show a man with three heads and an erect phallus, sitting in meditation and surrounded by animals. This would be Shiva as Pashupati, lord or friend of the animals. Representations of the lingam of Shiva and yoni of his spouse have also been easily located, as well as non-phallic stones such as the shalagram-shila stone of Lord Vishnu. Thus, the religions of Shiva and Vishnu, which are directly Vedic, had been very much a part of this society long ago and were not brought to the area by any invaders who may have arrived later.

Another point that helps convince that the Vedic religion and culture had to have been there in India and pre-Harappan times is the sacrificial altars that have been discovered at the Harappan sites. These are all of similar design and found from Baluchistan to Uttar Pradesh, and down into Gujarat. This shows that the whole of this area must have been a part of one specific culture, the Vedic culture, which had to have been there before these sites were abandoned.

More information in this regard is found in an article by J. F. Jarrige and R. H. Meadow in the August, 1980 issue of Scientific American called “The Antecedents of Civilization in the Indus Valley.” In the article they mention that recent excavations at Mehrgarh show that the antecedents of the Indus Valley culture go back earlier than 6000 B.C. in India. An outside influence did not affect its development. Astronomical references established in the Vedas do indeed concur with the date of Mehrgarh. Therefore, sites such as Mehrgarh reflect the earlier Vedic age of India. Thus, we have a theory of an Aryan invasion which is not remembered by the people of the area that were supposed to have been conquered by the Aryans.

Furthermore, Dr. S. R. Rao has deciphered the Harappan script to be of an Indo-Aryan base. In fact, he has shown how the South Arabic, Old Aramic, and the ancient Indian Brahmi scripts are all derivatives of the Indus Valley script. This new evidence confirms that the Harappan civilization could not have been Dravidians that were overwhelmed by an Aryan invasion, but they were followers of the Vedic religion. The irony is that the invasion theory suggests that the Vedic Aryans destroyed the Dravidian Indus townships which had to have been previously built according to the mathematical instructions that are found in the Vedic literature of the Aryans, such as the Shulbasutras. This point helps void the invasion theory. After all, if the people of these cities used the Vedic styles of religious altars and town planning, it would mean they were already Aryans.

In a similar line of thought in another recent book, Vedic Glossary on Indus Seals, Dr. Natwar Jha has provided an interpretation of the ancient script of the numerous recovered seals of the Indus Valley civilization. He has concluded that the Indus Valley seals, which are small soapstone, one-inch squares, exhibit a relation to the ancient form of Brahmi. He found words on the seals that come from the ancient Nighantu text, which is a glossary of Sanskrit compiled by the sage Yaksa that deals with words of subordinate Vedic texts. An account of Yaksa’s search for older Sanskrit words is found in the Shanti Parva of the Mahabharata. This may have been in relation to the Indus Valley seals and certainly shows its ancient Vedic connection.

The point of all this is that the entire Rig-veda had to have been existing for thousands of years by the time the Indus Valley seals were produced. Therefore, the seals were of Vedic Sanskrit origin or a derivative of it, and the Indus Valley sites were part of the Vedic culture. This is further evidence that there was no Aryan invasion. No Aryan invasion means that the area and its residents were already a part of the Vedic empire. This also means that the so-called Indo-Aryan or Indo-European civilization was nothing but the worldwide Vedic culture. From this we can also conclude, therefore, that the so-called Indo-Aryan group of languages is nothing but the various local mispronunciations of Sanskrit which has pervaded the civilized world for thousands of years.

Another interesting point is that skeletal remains found in the Harappan sites that date back to 4000 years ago show the same basic racial types in the Punjab and Gujarat as found today. This verifies that no outside race invaded and took over the area. The only west to east movement that took place was after the Sarasvati went dry, and that was involving the people who were already there. In this regard, Sir John Marshall, in charge of the excavations at the Harappan sites, said that the Indus civilization was the oldest to be unearthed, even older than the Sumerian culture, which is believed to be but a branch of the former, and, thus, an outgrowth of the Vedic society.

One more point about skeletal remains at the Harappan sites is that bones of horses are found at all levels of these locations. Thus, the horse was well known to these people. The horse was mentioned in the Rig-veda, and was one of the main animals of Vedic culture in India. However, according to records in Mesopotamia, the horse was unknown to that region until only about 2100 B.C. So this provides further proof that the direction of movement by the people was from India to the west, not the other way around as the invasion theory suggests.

Professor Lal has written a book, The Earliest Civilization of South Asia, in which he also has concluded that the theory of an Aryan invasion has no basis. An invasion is not the reason for the destruction of the Harappan civilization. It was caused by climactic changes. He says the Harappan society was a melting pot made up of people from the Mediterranean, Armenia, the Alpine area, and even China. They engaged in typical Vedic fire worship, ashwamedha rituals. Such fire altars have been found in the Indus Valley cities of Banawali, Lothal, and Kalibangan.

He also explains that the city of Kalibangan came to ruin when the Saraswati River dried up, caused by severe climactic changes around 1900 B.C. Thus, the mention of the Sarasvati River also helps date the Vedas, which had to have existed before this. This would put the origin of Sanskrit writing and the earliest portions of Vedic literature at least sometime before 4000 B.C., 6000 years ago.

In conclusion, V. Gordon Childe states in his book, The Aryans, that though the idea of an Asiatic origin of the Aryans, who then migrated into India, is the most widely accepted idea, it is still the least well documented. And this idea is only one of the unfounded generalizations with which for over seventy years anthropology and archeology have been in conflict. In fact, today the northern Asiatic origin of the Aryans is a hypothesis which has been abandoned by most linguists and archeologists.

To be continued...

The false Aryan Invasion Theory - 2

2010-09-16T01:06:00.000-07:00

Thanks : Stephen Knapp

THEORIES ON THE ARYAN ORIGINS

This brings us to the different theories that scholars have about the origins of the Aryan society. Though it seems evident that an Aryan society was in existence in the Indus Valley by 3100 B.C., not everyone agrees with the dates that Waddell has presented for the Aryan Invasion into India, and whether the Aryans were actually invaders is doubtful. Obviously, different views on the Aryanization of India are held by different historians. Some scholars say that it was about 1000 B.C. when Aryans entered Iran from the north and then occupied the Indus region by 800 B.C. In this scenario, the Aryans had to have entered India sometime after this. But others say that it was between 1500 and 1200 B.C. that the Aryans entered India and composed hymns that make up the Rig-veda. So some people calculate that the Rig-veda must have been composed around 1400 B.C.

Mr. Pargiter, another noted scholar, contends that Aryan influence in India was felt long before the composition of the Vedic hymns. He states that the Aryans entered India near 2000 B.C. over the Central Himalayas and later spread into the Punjab. Brunnhofer and others argue that the composition of the Rig-veda took place not in the Punjab, but in Afghanistan or Iran. This theory assumes that Aryan entrance into India was much later.

Even Max Muller, the great orientalist and translator of Eastern texts, was also a great proponent of speculating on the dates of the compilations of the Vedas. He admitted that his ideas on the dates of the Vedas could not be dependable. He had originally estimated that the Rig-veda had been written around 1000 B.C. However, he was greatly criticized for that date, and he later wrote in his book, Physical Religion (p.91, 1891), “Whether the Vedic hymns were composed 1000, 1500 or 2000 BCE, no power on earth will ever determine.”

So, as we can see from the above examples, which are just a few of the many ideas on the Aryan origins, analyzing these theories can get rather confusing. In fact, so many theories on the location of the original Aryans or Indo-Europeans have been presented by archeologists and researchers that for a time they felt the location could change from minute to minute, depending on the latest evidence that was presented. In many cases over the years, archeologists presumed they had located the home of the Sumerians or Aryans any time they found certain types of metal tools or painted pottery that resembled what had been found at the Sumerian or Indus Valley sites. Though such findings may have been of some significance, further study proved that they were of considerably less importance than had been originally thought, and, thus, the quest for locating the original Aryan home could not be concluded.

In next part we will go into more detailed areas...
.

The false Aryan Invasion Theory - 1

2010-09-13T01:16:00.000-07:00

Thanks : Stephen Knapp .

Aim
This theory is now been proved as wrong thory and accepted world wide, but still in india we believe this is and differentiate as aryas and dravidas and tell this as correct theory, so giving the source and proved that this theory is wrong and thrown away.

With only a small amount of research, a person can discover that each area of the world has its own ancient culture that includes its own gods and legends about the origins of various cosmological realities, and that many of these are very similar. But where did all these stories and gods come from? Did they all spread around the world from one particular source, only to change according to differences in language and customs? If not, then why are some of these gods and goddesses of various areas of the world so alike?

Unfortunately, information about prehistoric religion is usually gathered through whatever remnants of earlier cultures we can find, such as bones in tombs and caves, or ancient sculptures, writings, engravings, wall paintings, and other relics. From these we are left to speculate about the rituals, ceremonies, and beliefs of the people and the purposes of the items found. Often we can only paint a crude picture of how simple and backwards these ancient people were while not thinking that more advanced civilizations may have left us next to nothing in terms of physical remains. They may have built houses out of wood or materials other than stone that have since faded with the seasons, or were simply replaced with other buildings over the years, rather than buried by the sands of time for archeologists to unearth. They also may have cremated their dead, as some societies did, leaving no bones to discover. Thus, without ancient museums or historical records from the past, there would be no way of really knowing what the prehistoric cultures were like.

If a few thousand years in the future people could uncover our own houses after being buried for so long and find television antennas on top of each house wired to a television inside, who knows what they would think. Without a recorded history of our times they might speculate that the antennas, being pointed toward the heavens, were used for us to commune with our gods who would appear, by mystic power, on the screen of the television box inside our homes. They might also think that we were very much devoted to our gods since some houses might have two, three, or more televisions, making it possible for us to never be without contact with our gods through the day. And since the television was usually found in a prominent area, with special couches and reclining chairs, this must surely be the prayer room where we would get the proper inspiration for living life. Or they might even think that the television was itself the god, the idol of our times. This, of course, would not be a very accurate picture, but it reflects the difficulty we have in understanding ancient religion by means of analyzing the remnants we find. However, when we begin comparing all the religions of the world, we can see how they are all interrelated and have a source from which most of them seem to have originated. And most of them can be traced to the East.

Most scholars agree that the earliest of religions seems to have arisen from the most ancient of organized cultures, which are either the Sumerians along the Euphrates, or the Aryans located in the region of the Indus Valley. In fact, these two cultures were related. C. L. Woolley, one of the world’s foremost archeologists, establishes in his book, The Sumerians, that the facial characteristics of the Sumerian people can be traced to Afghanistan, Baluchistan, and on to the Indus region. The early Indus civilization, which was remarkably developed, has many similarities with Sumer over 1500 miles away, especially in regard to the rectangular seals that have identical subjects on them, and are similar in the style of engraving and inscriptions. There are also similarities in the methods used in the ground plans and construction of buildings. Woolley suggests that, rather than concluding too quickly that the Sumerians and Indus civilization shared the same race or political culture, which may actually have been the case, or that such similarities were merely from trade connections, the evidence at least indicates that the two societies shared a common source.

The researcher and scholar L. A. Waddell offers more evidence to show the relation between the Aryans and the Sumerians. He states in his book, The Indo Sumerian Seals Deciphered, that the discovery and translation of the Sumerian seals along the Indus Valley give evidence that the Aryan society existed there from as long ago as 3100 B.C. Several Sumerian seals found along the Indus bore the names of famous Vedic Aryan seers and princes familiar in the Vedic hymns. Therefore, these Aryan personalities were not merely part of an elaborate myth, like some people seem to proclaim, but actually lived five thousand years ago as related in the Vedic epics and Puranas.

Waddell also says that the language and religion of the Indo-Aryans were radically similar to that of the Sumerians and Phoenicians, and that the early Aryan kings of the Indian Vedas are identical with well-known historical kings of the Sumerians. He believes that the decipherment of these seals from the Indus Valley confirms that the Sumerians were actually the early Aryans and authors of Indian civilization. He concludes that the Sumerians were Aryans in physique, culture, religion, language, and writing. He also feels that the early Sumerians on the Persian Gulf near 3100 B.C. were Phoenicians who were Aryans in race and speech, and were the introducers of Aryan civilization in ancient India. Thus, he concludes that it was the Aryans who were the bearers of high civilization and who spread throughout the Mediterranean, Northwest Europe, and Britain, as well as India. However, he states that the early Aryan Sumero-Phoenicians did not become a part of the Aryan Invasion of India until the seventh century B.C. after their defeat by the Assyrian Sargon II in 718 B.C. at Carchemish in Upper Mesopotamia. Though the Sumerians indeed may have been Aryan people, some researchers feel that rather than being the originators of Vedic Aryan culture, or part of an invasion into India, they were an extension of the Vedic culture that originated in India and spread through Persia and into Europe.

To be continued .....

.

Krisna and Rasa Lila in Gokulam - Explanation

2010-09-09T07:21:00.000-07:00

.
These days people unknowingly or knowingly comment on krishna's leela in gokula, but what is the real fact, we can analyze... The lila performed by krishna in gokula is called rasa lila.

Timeline of Sri Krishna's Life
======================

Birth
========
Appearance at midnite of Sravana, Rohini star, Ashtami of Krishna paksha (July 19/20), year 3228 BC to Devaki

Taken by Vasudeva from Mathura to Nanda and Yasoda in Gokula

Garga muni performs the naming ceremony and names the baby as Krishna.

Till 3 Years of age
=====================
.lived in Gokula

. killed Putana, Sakatasura, Trinivarta demons

3 - 6 years of age
====================
. moved to Vrindavana

.killed Bakasura, Aghasura, Dhenuka

. moved to Nandagrama

7 - 10 years of age
======================
. Brahma steals and returns cowherd boys

. Govardhana puja & lifted mount Govardhan

. Played rasa-lila with the gopis <<<< Is 7-10 age boy behaviour like this is wrong???

. invited to Mathura for wrestling match

. killed Canura and Balarama killed Mustika

. killed Kamsa and Balarama killed his brothers

Rasa Lila is played when they were children. It was a divine love not sexual love. All gopis felt that Krishna was dancing with them alone. It is a beautiful story of pure love that has been made into a sexual fantasy for the artists. Radha was a gopi.

In south India (tamil nadu and Kerela) they never had this Radha. It was always Rukmani Satyabhama sametha krishnmasrye. Mira and Andhal also believed to loved Krihna, Similarly Raskhan and Jaydeva also loved Krishna. There is no sexuality involved in these relationship. People are so limited that they have to understand with their limited brain. So they express divine love in terms of sexual love.

So understanding krishna is quite complex, if you do not understand, then try to surrender, thats the only way..
.

Krishna Janmashtami

2010-08-31T23:46:00.000-07:00

.
When is Janmashtami?
Janmashtami is on 2nd September 2010
Janmashtami celebrates the birth of one of the most famous Gods of Hindu religion, Bhagwan Krishna, on the eighth day (Ashtami) in the month of Sravana or Savana. Lord Sri Krishna was born on the 'Rohini' nakshatram (star). It is generally celebrated in the month of August-September according to the Christian Calendar. Legend has it that Sri Krishna was born on a dark, stormy and windy night to end the rule and atrocities of his maternal uncle, Kansa.

Position of Stars at the time of Birth
It was only on the eighth day of the second fortnight, in the month of Sravana when, the moon entered the house of Vrishabha in Rohini Nakshatra (star) that Lord appeared. According to Barhapatyamana, the month of Sravana corresponds to the month of Bhadrapada Krishnapaksha. Lord was born in the year of Visvavasu, appx. 5,227 years ago.

Celebrated for over Two Days
Janmashtami is celebrated for over two days as “Rohini” nakshatra and Ashtami may not fall on the same day. The first day known as Krishnashtami, as the birth of Bhagwan Krishna falls on the eighth day after Raksha Bandhan, which generally falls in the month of August. The second day is known as Kalashtami.

Welcome the Lord at Midnight
It is only at midnight between the first and the second day that birth of Sri Krishna took place. The actual festivities begin during midnight in this 48 hour period. The celebration reaches its peak at midnight, with the birth of Lord Krishna, with lot of hymns, arti taking place and blowing of the Conch (shankh), rocking the cradle of Lord. The idol of lord is bathed with Panchamrit (A mixture of milk, ghee, oil, honey and Gangajal). The Panchamrit is later distributed as Prasad to the devotees along with other sweets. While some Fast on the first day and break it at midnight for others the fasting continues for both days. The period coincides with rainy season.

Pancharanga Kshetram's - Part 3 - Shivanasamudra

2010-08-27T06:03:00.000-07:00

.
SHREE JAGANMOHANA RANGANATHASWAMY TEMPLE Popularly known as MADHYA RANGA. it is a practice that one has to visit all the three Ranganatha Temples in a day. Adi Ranga @ Sriranga Patna near Mysore , Madhya Ranga @ ShivanaSamudra and Anthya Ranga @ Tiruchi Tamil nadu where the River Cauvery touches the lotus feet of Lord Ranganatha and moves further in all the three places.

We will see further...

Pancharanga Kshetram's - Part 2 - Srirangam

2010-08-26T02:00:00.000-07:00

.
Srirangam (Tamil: ஸ்ரீரங்கம்), actual Tamil name is Thiruvarangam (Tamil: திருவரங்கம்), is an island and a zone in the city of Tiruchirapalli (Trichy), in South India.

Srirangam is bounded by the Kaveri River (also known as Cauvery river) on one side, and the Kaveri distributary Kollidam (Coleroon) on the other side. Srirangam is home to a significant population of Vaishnavites (followers of Lord Vishnu, one of the triumvirate of Hindu Gods the other two being Lord Siva, the Destroyer and Lord Brahma, the Creator).

According to the temple's website, Srirangam can be considered the biggest functioning Hindu temple in the world as it covers an area of about 6,31,000 m². (156 Acres) with a perimeter of 4 km (10,710 ft).[1] Srirangam claims to be the biggest functioning temple, because Angkor Wat is the biggest but non-functioning Hindu temple in the world.

The Srirangam temple complex is composed of 7 concentric walled sections and 21 gopurams.[2] The gopuram of the temple is called the Rajagopuram and is 236 feet (72 m) tall, the tallest in Asia.

Myth has it that the coast of Sri Lanka can be seen from the top of the gopuram. The temple is constituted by seven prakaras (elevated enclosures) with gopurams articulating the axial path, the highest at the outermost prakara and the lowest at the innermost.

To be continued...

Pancharanga Kshetram's - Part 1 - Srirangapattana

2010-08-20T07:14:00.000-07:00

.
Srirangapattana

This island in the river Kaveri, is referred to as Goutama Kshetram and is located in the vicinity of Mysore. Srirangapatna enshrines Vishnu as Ranganatha in the Ranganathaswamy temple, which is said to date back to the period of the Ganga ruler Tirumalaiya of the 9th century CE.

The town takes its name from the celebrated Ranganathaswamy temple which dominates the town, making Srirangapattana one of the most important Vaishnavite centers of pilgrimage in south India. The temple was built by the Ganga dynasty rulers of the area in the 9th century; the structure was strengthened and improved upon architecturally some three centuries later. Thus, the temple is a medley of the Hoysala and Vijayanagar styles of temple architecture.

Tradition holds that all the islands formed in the Kaveri River are consecrated to Sri Ranganathaswamy, and large temples have been built in very ancient times dedicated to that deity on the three largest islands. These three towns, which constitute the main pilgrimage centers dedicated to Ranganathaswamy, are:

Adi Ranga - at Srirangapattana

Madhya Ranga - at Shivanasamudra

Antya Ranga - at Srirangam

The presence of the Kaveri River is in itself considered auspicious and sanctifying. The Paschima Vaahini section of the Kaveri at Srirangapattana is considered especially sacred; the pious come from far and wide to immerse the ashes of the departed and perform obsequies to their ancestors in these waters.

Srirangapatna is one of the Pancharanga Kshetras in the course of the river Kaveri. The other four are Srirangam near Tiruchirappalli, Tiruvindalur near Mayiladuturai, Kumbhakonam and Koyiladi near Tiruchirappalli all in Tamilnadu, along the Kaveri as the river meanders in an easterly direction. Srirangapatna is also known as Aadi Rangam, Srirangam as Antha Rangam and Sivasamudram in Karnataka as Madhyarangam.

This vast temple has an impressive gopuram and fort like walls and it exhibits a mixture of the Hoysala and Vijayanagar architectural styles. Ranganatha is portrayed as reclining on the bed of Aadi Sesha. Also enshrined are images of Gowtama muni and the river Kaveri. Ranganayaki Thaayaar is enshrined in the north west corner of the temple. There is also a shrine to Krishna here.

The Alwars and the Acharyas of the Sri Vaishnava tradition are also enshrined here. Also seen here are images of Srinivasa and Panchamukha Anjaneya, said to have been installed by Vyasaraya. The Chaturvimsati pillars in front of the inner entrance bear carvings of 24 forms of Vishnu.

Pancharanga Kshetram's - Intro

2010-08-20T06:13:00.000-07:00

.
Pancharanga Kshetrams literally means 5 Ranganatha temples (pancha: five; Kshetrams: holy places). These 5 temples are situated on the banks of Kaveri. The following constitute Pancharanga Kshetrams:

Sri Ranganathaswamy Temple (Srirangapatna)

Sri Ranganathaswamy Temple (Srirangam)

Sarangapani Temple at Kumbakonam

Sri Appakkudathaan Perumal Temple (Thirupper Nagar)

Parimala Ranganathar Temple at Thiruindaloor

We will see each one of temple in detailed manner in further blog posts...

“அமுதம் உண்டு விஷமும் உண்டு” - 2

2010-08-01T05:59:00.000-07:00

.
2. நட்பு

ஒரு மனிதன் உயர்வதற்கும் தாழ்வதற்கும் நட்பு ஒரு காரணம் ஆகின்றது.

நட்பு மிக சிறந்த பண்பு ஆனால் அதிலும் நாம் சிறிது கவனம் செலுத்த வேண்டும் . திருக்குறள் மிக தெளிவாக நட்பை பற்றி சொல்லிவிட்டது .

நகுதல் பொருட்டன்று நட்டல்: மிகுதிக்கண்
மேற்சென்று இடித்தல் பொருட்டு

நட்புச் செய்தல் ஒருவரோடு ஒருவர் சிரித்து மகிழும் பொருட்டு அன்று; நண்பர் நெறி கடந்து சொல்லும்போது முற்பட்டுச் சென்று இடித்துரைப்பதற்காகும். 784

நட்பு என்ற உயர்ந்த தத்துவத்தை நாம் இன்று சரியாக புரிந்து கொல்லவில்லை இதன் காரணமாக நட்பினால் நாம் இன்று பல துன்பங்களுக்கும் ஆளாகிறோம். அதை பற்றி இப்போது பார்ப்போம்.

மிக சிறந்த நட்பிற்கு பலர் உதாரணமாக உள்ளனர். நமது இதிகாசங்கள் நட்பை பற்றி அற்புதமாக கூறியுள்ளன. கர்ணன் தனக்கு திறமை இருந்தும் அவன் சத்ரியன் இல்லை என்று கூறி அதை வெளிகாட்ட விடாமல் தடுத்த பலருக்கு மத்தியில் துரியோதனன் அவனுக்கு ஒரு நாட்டை பரிசளித்து ஒரு அரசன் அக்கி அந்த போட்டியில் கலந்திட செய்தான். அதற்கு பிறகும் துரியோதனன் பல முறை தன் நட்பை கர்ணனுக்கு அற்புதமான முறையில் கட்டியுள்ளான். மகாபாரதத்தில் இவர்கள் நட்பு மிக அற்புதமாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இறுதியில் பாண்டவர்கள் தங்கள் சகோதர்கள் என்று தெரிந்த பிறகு நட்பிற்காக தீமையின் பக்கம் போரிடினான் தன் உயிரை விட்டான், அனால் அவனுக்கு தான் பகவான் கிருஷ்னர் விஸ்வரூபத்தை முதலில் காட்டினர்.

இன்று சமுகத்தில் மிக சிறந்து விளங்குபவர்கள் பலர் தங்கள் நண்பனின் உதவியால் தான் இவ்வாறு வந்தோம் என்பதை மறக்காமல் நினைவு கூறும்போது நட்பின் வலிமை நமக்கு அற்புதமாக புரியும்.இதை திரை துறையில் நீங்கள் அதிமாக பார்க்கலாம்.

இன்று உலகம் முழுவதிலும் உள்ள கணினிகளை இயக்கும் சிறந்த software மென்பொருளான விண்டோஸ் என்னும் ஆபரேடிங் சிஸ்டம் வடிவமைத்த மைக்ரோசாப்ட் (Microsoft) என்னும் உலகின் முன்னணி நிறுவனத்தின் ஸ்தாபகர் ஆன பில்கேட்ஸ் தன்னுடைய நண்பனான பால் ஆலென் ஆரம்ப காலத்தில் செய்த உதவிகளால் தான் உலகின் தலை சிறந்த மென்பொருள் (software) கம்பெனியை உருவாக்க முடிந்தது.

இன்று உலகின் தலை சிறந்த ERP software என்னும் அணைத்து விதமான தொழிற்சாலைகளையும் நிர்வகிக்கும் மிக சிறந்த சாப்ட்வேர்ரை வடிவமைத்து உலக அளவில் முதன்மையாக விளங்கும் SAP (சேப்) என்னும் ஜெர்மனியை சேர்ந்த மென்பொருள் நிறுவனம் ஐந்து நண்பர்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்டது தான். இன்று உலகின் அணைத்து ரக பெரிய நிறுவனங்களையும் சரியான முறையில் நிர்வகிப்பது இந்த மென்பொருள் தான். இந்தியாவில் உள்ள அணைத்து முன்னணி நிறுவனங்களை இயக்குவது SAP என்னும் மென்பொருள் தான்.

இந்தியாவில் ஒரு ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்து தனது படிப்பு மற்றும் அயராத உழைப்பு காரணமாக முன்னேறிய ஒரு இளைஞன் தனது அலுவலகத்தில் தனை போல் சிந்திக்க கூடிய எழு நண்பர்களை அரவணைத்து அனைவரது உழைப்பாலும் முயற்சியாலும் ஒரு சாப்ட்வேர் நிறுவனத்தை தொடங்கினர் . அந்த நிறுவனம் இன்று உலக பிரசித்தி பெற்ற infosys நிறுவனம் ஆகும். கல்லூரியில் நன்றாக படிக்கும் ஒவ்வொரு மாணவ மனைவிக்கும் Infosys இன்போசிஸ் என்னும் நிறுவனத்திற்குள் நுழைவது ஒரு கனவாகும். இத்தகைய ஒரு சாதனை, சாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம கொண்ட ஏழு நண்பர்களால் முடிந்தது. இது தான் நட்பின் வலிமை.

இவ்வாறு நட்பினால் உயர்ந்த எத்தனயோபேரை நாம் உதாரணம் சொல்ல முடியும். ஆனால் அவை அனைத்தையும் நீங்கள் உற்று பார்த்தல் உண்மையான நட்பு என்றால் என்ன என்பது புரியும். இந்த திருக்குறளை படியுங்கள்

அழிவின் அவைநீக்கி ஆறுஉய்த்து அழிவின்கண்
அல்லல் உழப்பதாம் நட்பு.

அழிவைத் தரும் தீமைகளிலிருந்து நீக்கி, நல்ல வழியில் நடக்கச் செய்து, அழிவு வந்த காலத்தில் உடனிருந்து துன்பப்படுவதே நட்பாகும். 787

நண்பன் என்பவன் உங்களை கேடான பாதைக்கு எப்போதும் அழைத்து செல்ல மாட்டான். நீங்கள் அவனை எதாவது கேடான செயல் செயலாம் என்று சொல்லி அழைத்தாலும் அவன் உங்களுக்கு அவ்வாறு செய்ய கூடாது என்று அறிவுரை வழங்கி நல்வழி படுத்துவான். இவ்வாறு இன்றி நீங்கள் விரும்பாவிட்டாலும் கேடான பாதைக்கு அழைத்து செல்லும் ஒருவன் ஒரு காலமும் உங்கள் நண்பனாக இருக்க முடியாது.

பத்தாம் வகுப்பில் நன்றாக மதிப்பெண் எடுத்த ஒரு மாணவன் பனிரெண்டாம் வகுப்பில் மிக மோசமாக மதிப்பெண் எடுத்து சில சமயம் தோல்வி அடைவதையும் நாம் இப்போது காண்கின்றோம். இதற்கு தொண்ணூறு சதவிதம் காரணம் மோசமான நட்பாகத்தான் இருக்கும். அதாவது பத்தாம் வகுப்பு வரை மிக நன்றாக பள்ளியில் படித்த ஒரு மாணவன் புது பள்ளிக்கு செல்லும் பொது அங்கே புது நண்பர்கள் கிடைகின்றனர் அவர்களிடம் அந்த நல்ல மாணவன் நட்பு பாராட்டுகின்றான். அந்த நண்பர்கள் அவன் மிது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் அவன் இரண்டு வருட பள்ளி படிப்பை நிர்ணயம் செய்கின்றது. அதாவது அதுவரை கல்வி மேல் நாட்டம் கொண்ட ஒரு நல்ல மாணவனை மோசமான நட்பு வீண் பொழுதுபோக்கிலும் , திரைப்படத்திலும் நட்டம் ஏற்பட வைக்கிறது. அந்த வயதில் நட்பு மீது தான் அதிக மரியாதை இருக்கும் எனவே பல மாணவர்கள் கூடா நட்பினால் தங்கள் வாழ்கையை இழக்கின்றனர். இரண்டு வருட தவறான நட்பு ஒரு நல்ல மாணவனின் முழு எதிர்காலத்தையும் விண்ணாகி விடும். ஒரு மருத்துவராகவோ அல்லது பொறியாளராகவோ வர வேண்டிய ஒரு மாணவனை கேடான நட்பு கடைசியில் மிக மோசமான நிலைமையில் கொண்டு சேர்த்து விடும்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் நல்ல நண்பர்களை சேர்த்து கொண்டு அனைவரும் சேர்ந்து படித்து எல்லோரும் கருத்துகளையும், சந்தேகங்களையும் பரிமாறி படித்து மிக நல்ல மதிப்பெண் பெற்று மிக நல்ல கல்லூரியில் சேரும் பல நல்ல மாணவர்களை இப்போது நாம் பார்க்கலாம். அந்த காலத்து சில மோசமான சினிமாகளில் பள்ளி/கல்லூரி என்றல் பொழுதுபோக்கும் இடம் போல கட்டி இருப்பார்கள் அதை பார்த்து கேட்டு போனவர்கள் சிலர் உண்டு ஆனால் இப்போது அவ்வாறு இல்லை. இருபினும் மாணவர்களே உங்கள் நண்பனை தேர்ந்து எடுக்கும் பொது கவனமாக இருங்கள், உங்கள் நல்ல உயர்ந்த லட்சியத்தை உக்க படுத்தும், அதற்கு துணை புரியும் ஒருவனை நண்பனாக தேர்ந்து எடுங்கள். உங்களை ஊர் சுற்ற வைத்து, மது, சிகரெட் பழக்கத்திற்கு அடிமை அக்க வைக்கும் ஒருவனை மறந்தும் கூட உங்கள் நண்பனாக அக்கி விடாதீர்கள்.

உண்மையான நண்பன் யார் என்பதை நீங்கள் அடையாளம் கண்டு கொள்வது எளிது. சிரிக்கும் பொது மட்டும் உடன் இராமல் நீங்கள் அழும பொது அறுதல் கூறும் ஒருவனே உண்மையான நண்பன். ஒரு அழகிய ஆங்கில வழி சொல்லை பாருங்கள்

"A real friend is one who walks in when the rest of the world walks out."

அதாவது உலகம் உங்களை விட்டு விலகும் பொது எவன் ஒருவன் உங்களை விலகாமல் இருக்கிறானோ அவனே உண்மையான நண்பன்.

அரிஸ்டாடில் என்னும் உலகின் சிறந்த கிரேக்க தத்துவ ஞானி நட்பை பற்றி ஒற்றை வரியில் சொல்லிவிட்டார், அது என்ன தெரியுமா.

“துன்பங்களின் பொது பொய்யான நண்பர்களை எளிதாக அடையாளம் கண்டு கொள்ளலாம்”.

கார் என்னும் ஊர்தியை கண்டுபிடித்த ஹென்றி போர்ட் இவ்வாறு நட்பை பற்றி அழகாக கூறியுள்ளார்

"My best friend is the one who brings out the best in me."

எனது சிறந்த நண்பன் யார் என்றால், எவன் என்னுள் உள்ள சிறந்தவைகளை வெளியில் கொண்டு வருகின்றனோ அவனே அவன்.

இப்போது நாம் எவ்வாறு நட்பை தவறாக புரிந்து கொள்வதால் அவதி உருகிறோம் என்று பார்ப்போம்.

நம்மை சுற்றி இருப்பவர்கள் அல்லது நமக்கு தெரிந்தவர்கள் எல்லாம் நம் நண்பர்கள் ஆகி விட மாட்டார்கள். இதில் நாம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

நம் அலுவலகத்தில் இருப்பவர்கள் பலர் இருக்கலாம் ஆனால் அதில் சிலர் மட்டும் தான் நம் நண்பர்களாக இருக்க முடியும். இங்கே மிக முக்கியமான ஒன்றை நான் சொல்ல விரும்புகேறேன். இப்போதெல்லாம் முக்கியமாக மிக சிறந்த கல்லூரியில் படித்து software துறைக்கு வரும் நல்ல மாணவர்கள் பலர் மது பழக்கம் இன்றி வந்து பிறகு அலுவலகத்தில் இவைகளுக்கு அடிமை ஆகின்றனர், அதற்கு காரணம் அவர்கள் உடன் பனி புரியும் சிலரே. அதாவது இப்போது பார்ட்டிகளில் மட்டும் குடிப்பதை “social drinking” என்று பெயர் வைத்து அழைகின்றனர், ஆனால் மது ஒரு போதை பொருள் அதை ஒரு முறை நீங்கள் சுவைத்து விட்டால் அது தன் வேலையை காட்டிவிடும், எனவே நீங்கள் சிறிது காலம் பார்ட்டிகளில் மட்டும் குடிக்கும் சோசியல் ட்ரின்கர் என்று சொல்லி கொண்டாலும் பின் ஒரு காலத்தில் நீங்கள் ஒரு குடிகாரர் அக போகிறேர்கள் என்பது உண்மையே. கசப்பாக இருந்தாலும் இது தான் நிஜம். எனவே IT துறையில் உள்ள திறமை மிக்க நண்பர்களே உங்களை கெடுக்கும் நண்பன் பேச்சை கேட்டு சோசியல் ட்ரின்கிங் என்னும் கேடான பழக்கத்திற்கு அடிமை ஆகி விடாதீர்கள். இப்போது பல பெண்களும் தங்களுக்கு வரன் பார்க்கும் பொது சோசியல் ட்ரின்கர் என்றால் பரவையில்லை என்று குறும் அளவிற்கு நாம் ஆளாகி உள்ளோம். ஆனால் பாவம் அந்த பெண்கள் ஒரு முறை குடித்தாலும் நூறு முறை குடித்தாலும் அவன் குடிகாரன் தான் என்பதை உணர மறுக்கின்றனர். நட்பின் பெயர் சொல்லி உங்களை மோசமானவன் ஆக்கும் எல்லாறையும் ஒதுக்கி விடுங்கள், இதன் மூலம் பிற்காலத்தில் நீங்கள் சந்திக்க போகும் பல இன்னல்களில் இருந்து விடுபடலாம்.

மோசமான நண்பர்கள் பட்டாளத்தை காண வேண்டுமா? மோசமான நட்பு எப்படி இருக்கும் என்று நேரில் காண வேண்டுமா? அது மிக எளிது.

மது கடைகளில் ஒன்றாக கட்டிபிடித்து உருளும் நபர்களும், சூதாட்ட திடலில் அன்பாக பேசி பழகும் அனைவரும், போதைக்கு அடிமை ஆகி சுற்றி திரியும் பலரும், பள்ளி மற்றும் கல்லூரிக்கு கட் அடித்து எப்போது ஊர் சுற்றும் மாணவர்களும், நட்பு என்ற பெயரில் ஆபாச நடனம் மற்றும் கும்மாளம் போடும் ஹோட்டல் மற்றும் பப்களிலும் நீங்கள் தாரளமாக பார்க்கலாம். இவர்கள் அனைவரும் வாழ்கையில் நட்பினால் கெட்டு போனவர்களே, இவர்கள் நட்பும் கூட அவர்களை போன்று இழிவனதே. இது போன்றவர்களை உங்கள் நண்பர்கள் என்று மறந்தும் கூட வெளியே சொல்லிவிடாதீர்கள், அது உங்களுக்கு மிக பெரிய அவமானத்தை பின்னல் கொண்டு வந்து விடும். இம்மாதிரி பழக்கம் உடையவர்கள் உங்கள் உடன் பனி புரிந்தால் அவர்களிடம் பேசுங்கள் பழகுங்கள், அதாவது சக உழியர் என்ற முறையில், ஆனால் அவர்களுடன் நட்பு வைக்காதீர்கள். அலுவலகம் முடிந்ததும் அவர்கள் யாரோ நீங்கள் யாரோ என்று இருங்கள்... இது உங்களுக்கு படிக்கும் பொது சற்று கடினம் அக தான் இருக்கும் ஆனால் காய்ச்சலுக்கு வலிக்கும் ஊசி போடுவது எவ்வளவு நன்மை தருமோ அது போல இந்த கடின பழக்கம் உங்களை கேடுகளில் இருந்து காப்பாற்றும்.

மிண்டும் சொல்கிறேன் தெரிந்தவர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை மிக சரியாக புரிந்து கொள்ளுங்கள். உங்களை யாரிடமும் பழக வேண்டாம் என்று நான் சொல்லவில்லை ஆனால் உங்கள் நலம் விரும்புவோர்களையும், நல்லோர்களையும் நண்பர்களாக ஏற்று கொள்ளுங்கள், மீதம் உள்ள அனைவரையும் தெரிந்தவர்கள், உறவினர்கள், சக ஊழியர் என்று பகு படுத்துங்கள்.

இன்று நட்பு என்னும் சொல் மிக இழிவாக பயன் படுத்தப்படு வருபது வருத்தம் தருகின்றது. ஒரு கட்சியில் இருக்கும் பொது நட்பு பாராட்டும் ஒரு அரசியில்வாதி அடுத்த கட்சி சென்றவுடன் இவ்வளவு நாள் யாரை நண்பன் என்று சொன்னானோ அவனை கட்சிக்காக இழிவாக மேடையில் பேசுகிறான். ஆக அவன் கட்டியது உண்மையான நட்பு அன்று , இது போன்று பதவிக்காக, பணத்துக்காக, சொத்துக்காக உங்களுடன் சுற்றும் இழிவானவவர்களை உங்கள் நண்பர் என்று தலை மேல் துகி வைத்து ஆடாதீர்கள் உங்கள் பணம், பதவி, சொத்து போகும் பொது அவர்களும் சென்றிருப்பார்கள், உண்மையை சொல்ல போனால் அவ்வாறான மோசமான நண்பனே கூட உங்கள் பணத்தை எல்லாம் சுருட்டி சென்றிருப்பான். அக உங்களிடம் பணம் அதிகம் இருந்தால் நீங்கள் உங்கள் நண்பர்களை தேர்வு செய்வதில் மிக மிக கவனமாக இருங்கள். பணத்துக்காக நண்பனையும் கொலை செய்யும் மோசமான ஆட்கள் இன்று நேரிய உண்டு. நண்பர்கள் தேர்வில் நிதானம் தேவை.

உலகின் தலை சிறந்த மனிதர்கள் உருவாவதற்கு நட்பு மிக முக்கிய காரணம் என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது, ஆனால் அது நுற்றில் பத்து. மீதம் தொண்ணூறு சதவிதம் நட்பினால் என்ன ஆகிறார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. மீண்டும் சொல்கிறேன் யாரையும் விலக்காதீர்கள் ஆனால் சரியான நண்பனை விட்டு விடாதீர்கள் அவனை அடையாளம் காண்பது எளிதல்ல.

எல்லோருமே எனக்கு நண்பர்கள் தான் என்பவனுக்கு உண்மையில் யாரும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருக்க முடியாது, அவனுக்கு எல்லாரையும் தெரியும் அவ்வளவுதான். நெருங்கிய நண்பர்கள் என்றால் ஒருவனுக்கு மிக சிலர் தான் இருக்க முடியும் காரணம் ஒரு நண்பன் என்ற நிலையில் இருந்து நெருங்கிய நண்பன் என்ற நிலை வர பல வருடங்கள் ஆகும், ஆனால் எல்லா துன்பங்கிளிலும் தொல் கொடுத்து, இன்பங்களில் பங்குபெற்று, தோல்வியில் தேற்றி விட்டு, வெற்றியை உற்சாக படுத்தி, சந்தோஷத்தை அதிகபடுத்தும் ஒருவனே உண்மையான நெருங்கிய நண்பன் .

கல்லூரியில் கட் அடிக்க உதபுவனும், பரிட்சையில் பிட் அடிக்க உதபுவனும், பாரில் ஸ்காட்ச் அடிக்க உதபுவனும், பப்பில் ஆட்டம் போட்டு ஒடுபவனும், பணம் வரும் பொது வருபவனும், பதவிக்காக உடன் இருபவனும் நண்பன் இல்லை.

உண்மையன் நட்பு உங்கள் வாழ்கையை உயர்த்தும், பொய் மற்றும் கூடா நட்பு உங்களை அளித்து விடும்.

நட்பினால் "அமுதம் உண்டு விஷமும் உண்டு" .

தொடரும் ....

Gayatri Mantra

2010-07-28T02:08:00.000-07:00

.
The Gāyatrī Mantra is a highly revered mantra, based on a Vedic Sanskrit verse from a hymn of the Rigveda (3.62.10), attributed to the rishi Viśvāmitra. The mantra is named for its vedic gāyatrī metre. As the verse invokes the deva Savitr, it is also called Sāvitrī. Its recitation is traditionally preceded by oṃ and the formula bhūr bhuvaḥ svaḥ, known as the mahāvyāhṛti ("great utterance").

Recitation of the Gayatri Mantra is preceded by oṃ(ॐ) and the formula bhūr bhuvaḥ svaḥ (भूर् भुवः स्वः), known as the mahāvyāhṛti ("great utterance"). This prefixing of the mantra proper is described in the Taittiriya Aranyaka (2.11.1-8), which states that scriptural recitation was always to begin with the chanting of the syllable oṃ, followed by the three Vyahrtis and the Gayatri verse.[10]

Following the mahāvyāhṛti is then the mantra proper, the verse RigVeda 3.62.10:

In Devanagari:

तत् सवितुर्वरेण्यं ।
भर्गो देवस्य धीमहि ।
धियो यो नः प्रचोदयात् ॥

tát savitúr váreṇyam

bhárgo devásya dhīmahi

dhíyo yó naḥ pracodáyāt

Whereas in principle the gāyatrī metre specifies three pādas of eight syllables each, the text of the verse as preserved in the Rigveda Samhita is one syllable short, the first pāda counting seven instead of eight. Metrical restoration would emend the attested vareṇyaṃ with a tetra-syllabic vareṇiyaṃ.

Translation

A literal translation of the Gayatri verse proper can be given as:

"May we attain that excellent glory of Savitar the god: So may he stimulate our prayers."

Here you can hear the sanskrit vocal version of sacred Gayatri mantra

Hope you got divine bliss..

Dwaraka - The Great Under water discovery

2010-07-27T02:43:00.000-07:00

.
The great archealogical discovery done in India.

The Dwraka- Ruled by Lord Krishna found in the ocean. As per mahabharatha, the city was washed into ocean. Now it is discovered.

See this :

Hope you enjoyed.

Bhagavad Gita - MP3

2010-07-19T01:18:00.000-07:00

.
Click below to hear Bhagavad Gita in MP3 format.

Get the divine bliss.

Arranged in chapter wise.

Chapter one

Chapter Two

Chapter three

Chapter four

Chapter five

Chapter Six

Chapter Seven

Chapter eight

Chapter Nine

Chapter Ten

Chapter Eleven

Chapter Twelve

Chapter Thirteen

Chapter fourteen

Chapter Fifteen

Chapter sixteen

Chapter Seventeen

Chapter eighteen

Hope you heard it.

பெரு வெடிப்புக் கோட்பாடு - Big Bang Theory

2010-07-16T04:17:00.000-07:00

.
பெரு வெடிப்புக் கோட்பாடு (Big-Bang Theory) என்பது அண்டம் எவ்வாறு தோன்றியது என்பது பற்றி விளக்க முயலும் ஒரு கோட்பாடாகும். இதுவரை முன்வைக்கப்பட்ட அண்டத்தின் தோற்றம் பற்றிய கோட்பாடுகளில் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது இதுவே.

அடிப்படைகள்

பெரு வெடிப்புக் கோட்பாடானது 20 ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில் வெளியான இரண்டு முக்கிய கண்டுபிடிப்புக்களின் அடிப்படையில் உருவானது. ஒன்று ஐன்ஸ்டீனுடைய பொதுச் சார்புக் கோட்பாடு (General Theory of Relativity). மற்றது அண்டவியற் கொள்கை (Cosmological Principle). பொதுச் சார்புக் கோட்பாடு, அண்டவெளியில் உள்ள பொருட்களிடையே காணப்படும் ஈர்ப்புத் தோற்றப்பாடானது மேற்படி பொருட்களின் திணிவுகளினால் பாதிக்கப்பட்டு வெளியும் (space), காலமும் (time) திரிபடைந்த ஒரு நிலையே என்று கூறுகின்றது. அண்ட வெளியில் உள்ள பொருள்கள் வெளியில் ஒரே சீராகப் பரவியிருக்கின்றன என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டதே அண்டவியற் கொள்கை.

பெரு வெடிப்பு - Big Bang

பெரு வெடிப்புக் கொள்கையின்படி அண்ட வெளியில் உள்ள பொருட்கள் அனைத்தும் 12 தொடக்கம் 14 பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் மிக அதிகமான அடர்த்தியுடன் கூடிய, சிறிய அளவினதான தீப்பிழம்பாக இருந்திருக்கிறது. இன்று எங்களால் அறியப்படுகின்ற அண்டத்திலுள்ள பொருட்கள் அனைத்தும் சில மில்லி மீட்டர்கள் அளவுக்குள் அடங்கியிருந்திருக்கும் எனக் கணிப்பிடப்படுகின்றது. இத் தீப்பிழம்பானது இன்று அறியப்படாத ஏதோ ஒரு காரணத்தினால் மிக வேகமாக விரிவடையத் தொடங்கிற்று. இதுவே பெரு வெடிப்பு (Big-Bang) எனப்படுகின்றது. ஒவ்வொரு விநாடியும் பல மடங்காக இவ் விரிவாக்கம் நடந்ததாக அறிவியலாளர்கள் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு விரிவடைந்தபோது வெப்பம் தணிந்த வாயுக்கள் ஆங்காங்கே நட்சத்திரக் கூட்டங்களாக உருவாகியிருக்ககூடும் என அவர்கள் கூறுகிறார்கள். பல பில்லியன் ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னும் அண்டம் இன்னும் விரிவடைந்து கொண்டே செல்வதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது.

இன்றும் அண்டவெளி முழுதும் ஒரே சீராகப் பரவிக் காணப்படும் நுண்ணலைக் கதிர் வீச்சானது மேற்குறிப்பிட்ட பெரு வெடிப்பின்போது வெளியான கதிர் வீச்சின் எச்சங்களே என்று கருதப் படுகின்றது

பெரு வெடிப்புக் கோட்பாட்டின்படி அண்டம் ஒரு மிக அதிக அடர்த்தி கொண்ட ஒரு தீப்பிழம்பாக ஆரம்பித்தது. இது காலப்போக்கில் விரிவடைந்து இன்றைய நிலையை அடைந்துள்ளது.

தொடரும் ....

“அமுதம் உண்டு விஷமும் உண்டு” - 1

2010-07-15T09:49:00.000-07:00

.
1.அன்பு

நாம் எந்த அற நூலை படித்தாலும் அதில் நிச்சயம் அன்பை பற்றி மிக விரிவாக சொல்லிஇருப்பார்கள். அன்பு செலுத்துங்கள் எல்லோரிடமும் அன்பு செலுத்துங்கள், உங்களை வெறுப்பவர்கள் மீதும் நீங்கள் உங்கள் தன்னலமில்லாத அன்பை பொழியுங்கள் என்று கூறுவதை பார்க்கலாம். இது எல்லா இடத்திலும் சத்தியமா என்பது பற்றி நாம் இங்கு ஆராய்வோம்.

அன்பு என்பது மிக உயர்ந்த ஒன்று என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகம் இல்லை, அனால் இது நான் ஏற்கனவே சொல்லியது போல உயர்ந்த வேதாந்த தத்துவம் பேசும் நூல் இல்லை.அன்றாட வாழ்வில் நாம் எதை செய்ய முடியுமா அதை பற்றி மட்டும் தான் இதில் பார்க்க உள்ளோம்.

இயற்க்கை நமக்கு பல உணர்வுகளை கொடுக்கிறது உதாரணமாக அச்சம், கோபம், பாசம், அன்பு, இறக்கம் மற்றும் பல. இவைகளில் மிக உயர்ந்ததும் புனிதமானதும் அன்பு ஒன்று தான், அதனால் தான் ‘அன்பே சிவம்’ என்று கூறினார்கள்.

அனால் இயற்கை கொடுக்கும் அணைத்து உணர்வுகளையும் சரியான விகிதத்தில் உபயோக படுத்தாமல் இருபது உண்மையில் மனிதனின் ஒரு குறையே ஆகும்.எந்த உணர்வை எங்கு உபயோக படுத்த வேண்டும் என்பதை தெரிந்து கொண்ட ஒருவனுக்கு தோல்விகள் சீக்கிரம் நெருங்காது.

அன்பு எல்லை மீறும் பொது வெறி ஆகின்றது. தனது மொழி, ஜாதி, இனம் மற்றும் மக்கள் மீது ஒருவன் கொண்டுள்ள அதிகபடியான அன்பு ஒரு கட்டத்தில் வெறியாக சென்று முடிகிறது. விளைவு அடுத்த மொழி, இனம் எல்லாம் வெறும் கிள்ளுகீரை என்று நினைக்க வைக்கிறது. இதன் காரணமாக அடுத்த மொழி அல்லது இன மக்களுக்கு தீய செயல்கள் அவனிடம் இருந் உருவாகிறது. இப்போது அவ்வாறு இருக்கும் ஒரு மனிதனை சுற்றி இருக்கும் நல்லவர்கள் கூட்டம் தானாக விலகுகிறது. அவனிடம் மீதம் உள்ள கூட்டம் எல்லாம் அவன் பொருள், பதவி மாற்றும் சொத்தின் மீதும் அசை கொண்ட பேராசை கும்பலாகத்தான் இருக்கும். இன்று நம் நாட்டில் நடக்கும் மொழி ஜாதி சண்டைகளுக்கு அடிப்படை இது தான். எல்லாரும் நல்லவர்களே அனால் அவர்கள் அன்பு ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் மட்டும் இருக்கிறது. இந்த இடத்தில உண்மையான அறிவுடைய மனிதன் தனது அன்பின் எல்லையை சுருக்குவதில்லை. அவனுடைய இதயம் அணைத்து மொழி, ஜாதி, மற்றும் இனங்கள் மீதும் ஒரே அன்பை வைத்திருக்கின்றன. ஆனால் அவனுடைய மொழிக்கு கூடுதல் பாசம் அவ்வளவுதான், அனால் அவனுக்கு எதன் மீதும் வெறுப்பு இல்லை. இந்த கோணத்தில் பார்க்கும பொது நாம் நம் அன்பை குறைக்ககூடாது என்பது தெரிகிறது அனால் நாம் அன்பை குறைக்க வேண்டிய இடம் பல இருக்கின்றன அவற்றை பார்போம்.

பள்ளி படிப்பு முடித்து கல்லூரி செல்லும்போது ஒருவனுக்கு நிறைய நண்பர்கள் கிடைக்கின்றனர் அவர்கள் மீது நமக்கு அன்பு அதிகம் இருக்கும். சிறிது காலத்திற்கு பின் நன்றாக பழக ஆரம்பித்த பின் வகுப்பில் உள்ள எல்லோரும் சேர்ந்து சுற்றுலா மற்றும் உல்லாச பயணம் செய்யும்பொது ஒரு நல்ல மாணவனின் நண்பன் மது அருந்தும் பழக்கம் கொண்டவனாக இருந்தால் அவன் அவனுடைய நண்பனையும் மது அருந்த சொல்வான் நாம் வேண்டாம் என்று முதலில் கூறினாலும் நம்மை ‘எனக்காக இது கூட செய்ய மாட்டியா ?” என்று அன்பு பொங்க கேட்பார்கள். இந்த சூழ்நிலையில் பல நல்ல மாணவர்கள் தங்கள் நண்பர் மீது வைத்துள்ள் அன்பு காரணமாக அவர்கள் சொல்வதை தட்ட முடியாமல் கெட்ட பழக்கத்திற்கு அடிமை ஆகின்றனர். இப்போது தவறான நண்பன் உங்கள் மீது கோபப்படகூடாது என்று அவன் மீது காட்டும் உங்கள் அன்பு உங்களுக்கு கேடு விளைவிக்கிறது. இங்கே அன்பை கட்டு படுத்த உங்களுக்கு சரியாக தெரிய வேண்டும் இல்லை என்றல் உங்கள் வாழ்கை வழி தவறி சென்றுவிடும்.

நீங்கள் ஒருவரிடத்தில் நன்றாக பழகுகிறீர்கள் என்று வைத்து கொள்வோம். அவர் மீது மிகுந்த அன்பு பாராட்டுகிறீர்கள்.அவருக்காக நீங்கள் எதையும் செய்ய தயாராக இருக்கிறீர்கள். இதற்கு முன்பு அவருக்காக பலதடவை உங்கள் பெற்றோர், மனைவி மற்றும் குழந்தைகள் சொல்லைமீறி உதவி செய்திருக்கிறீர்கள். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அவரின் உதவி உங்களுக்கு தேவைபடுகிறது, உங்களுக்கு நன்றாக தெரியும் அதை அவர் உங்களுக்கு செய்வதில் எந்த சிரமமும் இருக்காது என்று, அதனால் அவரிடம் நம்பிகை யோடு உதவி கேட்கிறீர்கள் ஆனால் அன்று அவர் உங்களை பொருட்படுத்த கூட இல்லை என்று வைத்து கொள்வோம் உங்களுக்கு எப்படி இருக்கும். இவ்வளவு நாட்கள் நீங்கள் செய்தது உங்களுக்கு முட்டாள் தனமாக தோன்றும், தோன்றா விட்டாலும் அப்போது அது தான் உண்மை நிலை. அவர் பார்வையில் உங்களை தான் சொன்னதை மட்டும் செய்யும் அடிமை போல உங்களை இவ்வளவு நாட்கள் நினைத்துள்ளார் என்பது அப்போது உங்களுக்கு தோன்றும். இனி மீண்டும் அவருக்காக உங்கள் பெற்றோர், மனைவி சொல்லை மீறி அன்பு செலுத்துவீர்கள் என்றால் அது மிக பெரிய மடமையே ஆகும். யாருக்கு உங்கள் அன்பு தேவை என்பதில் மிகத்தெளிவாக இருங்கள். உங்களை முட்டாள் ஆக்கும் நபர்களிடம் உங்கள் அன்பின் எல்லையை சுருக்குங்கள்.

நீங்கள் இதற்கு முன் நேராக கூட பார்த்திராத ஒரு மேடை பேச்சு தலைவனுக்காகவும் மற்றவருக்காகவும் நீங்கள் கொண்டிருக்கலாம் ஆனால் அவர் தவறு செய்யும்போது அவரை செயலை விமர்சிக்கும் அனைவரையும் உதாசீனப்படுத்தாதிர்கள். கிராமங்களில் கட்சி வேலை செய்யும் பலர் கட்சிக்காக அன்பு செலுத்தவதாக நினைத்து பிற கட்சியில் இருக்கும் தன் அருமை நண்பர் மற்றும் உறவினர்களை பகைத்து கொள்வது இப்போது வாடிக்கையாக இருக்கிறது. கட்சிக்காக வேலை செய்யுங்கள் அனால் உங்களை உண்மையாக நேசிப்பவர்களை உதாசீனப்படுத்தாதிர்கள்.

அன்பு என்னும் பெயர் சொல்லி இப்போது பல ஏமாற்று வேலைகள் நடப்பதால் தான் நான் இதை முதலில் எழுத நான் தீர்மானித்தேன். இந்த விஷயத்தில் நமக்கு தெளிவு தேவை. எங்கு அன்பு காட்ட வேண்டும் எங்கு காட்ட கூடாது என்பதில் தெளிவு தேவை. வெளிநாட்டில் வேலை வாங்கித்தருவதாக கூறும் மோசடி கும்பல் உங்கள் மீது முதலில் எவ்வளவு அன்பு பாராட்டுமோ அவ்வளவு அன்பு பாராட்டும், அனால் தக்க சமயத்தில் அவர்கள் உங்கள் பணத்தை எடுத்து கொண்டு ஓடிவிடும் பொது அவர்கள் உங்கள் மிது பொழிந்த அன்பு போலி என்பதை மனம் உணர சில நேரம் எடுத்தாலும் அது தான் நிஜம். இவ்வகையான போலி அன்பை தக்க சமயத்தில் அடையாளம் கண்டு கொள்ளா விட்டால் நாம் வாழ்வில் பல இன்னல்களை சந்திக்க நேரிடும்.

நான் மேலே கூறியதை வெளிநாட்டில் வேலை என்ற கோணத்தில் மட்டும் பார்க்காதிர்கள். உதாரணம் எப்போதும் பேசாத ஒரு உறவினர் தீடிர் என்று உங்கள் மீது அன்பு மழை பொழிகிறார் என்று வைத்து கொள்ளுங்கள் அது உண்மையான தன்நலம் இல்லாத அன்பு என்றல் மிக நன்மையே. அனால் ஒரு இன்சூரன்ஸ் பாலிசி நீங்கள் போட வேண்டி உங்களை அப்போது மட்டும் சுற்றி வரும் அன்பு சுயநலம் கொண்டது. அவரிடம் உங்கள் அன்பை அளவுக்கு அதிகம் காட்டுவீர்கள் என்றால் நீங்கள் போலி அன்பிற்கு விலை போய்விட்டீர்கள் என்று அர்த்தம். உங்களை அவர் மீது அன்பு பாராட்ட வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை அனால் அவரிடம் சிறிது எச்சிரிகை உணர்வோடு இருங்கள் அவ்வளவுதான். யாரையும் எதன் பொருட்டும் வெறுக்காதீர்கள், புரிந்து கொண்டு எச்சிரிகை உணர்வோடு இருக்க பழகுங்கள். இந்த ஒன்று தான் இன்றைய சூழ்நிலையில் மிக தேவையான ஒன்று.

ரயில் பயணத்தில் அன்பாய் பேசுவது போன்று நடித்து உங்கள் அன்பை பெற்று, பிறகு எதாவது உங்களுக்கு உன்ன கொடுத்து உங்களை மயக்கம் அடைய செய்து உங்கள் உடமைகளை பறித்து செல்லும் ஆசாமிகள் இன்று பெருகுவதற்கு காரணம் என்ன தெரியுமா? "நம் அன்பின் பலவினம் தான்". தேவை இல்லாத இடத்தில் தேவையற்றவரிடம் நாம் காட்டும் அன்பு தான் இவ்வாறு மற்றவர் நம்மை ஏமாற்ற காரணம் ஆகிறது. எங்கும் எச்சிரிகை உணர்வோடு எல்லை வரை நடந்து கொண்டால் நீங்கள் பல இன்னல்களில் இருந்து தப்பலாம்.

உங்கள் இனம், மதம், ஜாதி என்பதற்காக ஒருவன் என்ன செய்தாலும் சேரி என்று ஏற்று கொள்ளும் அன்பு ஒரு கட்டத்தில் உங்களுக்கே கேடு விளைவிக்கும். இந்த இடத்தில் உங்கள் அன்பை குறைக்க வேண்டிய அவசியம் இன்றைய இந்தியாவிற்கு மிகவும் தேவை. ஒருவன் எவ்வளவு மோசமாணவாக இருந்தாலும் தேர்தலில் போட்டி இடும் பொது அவனது ஜாதி கண்டு வாக்களிக்கும் மக்கள் இப்போதும் பலர் உள்ளனர். உண்மையான நபருக்கு இப்படி ஜாதி வேற்றுமை காரணமாக தோல்வி ஏற்படும்போது வரும் காலத்தில் இதை காரணம் காட்டி பல நல்ல மனிதர்கள் தேர்தலில் போட்டி இடவே மாட்டார்கள். உங்கள் ஜாதி மீது நீங்கள் கொண்ட அளவு கடந்த அன்பு பிற்காலத்தில் நல்ல தலைவர்களை உருவாக்குவதை முற்றிலும் தடுக்கும்.

உண்மையான அன்பு என்றும் அக்க மட்டுமே செய்யும் எதையும் அழிக்காது. இந்த உலகத்தின் எல்லா உயிரினம் மீது அன்பு கொண்ட ஒருவன் சைவ நெறியை பின்பற்றுகிறான், அவன் பார்வையில் ‘ஜீவ காருண்யம்’ மட்டுமே இருக்கும். அவனுடைய தன்னலம் இல்ல அன்பு எந்த உயரினத்தையும் அழிக்காது. இது தான் அன்பின் வலிமை.

அனால் இப்போது தூய்மையான அன்பை காண்பது கடினமாக இருக்கிறது. அன்பின் பெயரால் பல ஏமாற்று வேலைகள் நடக்கின்றன. நாம் அதிலிருந்து நம்மை காத்து கொள்ள வேண்டும், இல்லை என்றால் அதுவே நமக்கு கேடு விளைவிக்கும்.

உங்கள் அன்னை, தந்தை, சகோதர, சகோதிரிகள், தாத்தா, பாட்டி மீது எப்போதும் அன்பு செலுத்துவதை நிறுத்தி விடாதிர்கள். அவர்கள் தான் உங்கள் மீது உண்மையான அன்பு கொண்டவர்கள். பல சந்தர்ப்பத்தில் அவர்கள் மீது சிறிது மனஸ்தாபங்கள் வரலாம் அனால் அவர்கள் உங்களுக்கு செய்த தியாகத்தை நினைவு கூர்ந்து அவர்கள் மீது முன்பு இருந்தை விட அன்பை போலியுங்கள்.அவர்களிடம் எப்போதும் அன்பாக இருந்துவிட்டால் வாழ்கை எவ்வளவு இனிமை என்பதை கண்கூடாக காண முடியும். அன்பின் அமுதத்தை உணரலாம்.

இதை தவிர்த்து அன்பு எங்கு நிறைவாக கட்ட வேண்டுமோ அங்கே காட்டுங்கள், உங்கள் அறிவை மற்றும் அனுபவத்தை கொண்டு எங்கு அன்பை குறைக்க வேண்டுமோ யாரிடம் குறைக்க வேண்டுமோ அங்கே குறையுங்கள். எல்லா இடத்திலும் அன்பை மட்டும் பொலிந்து கொண்டு இருந்தால் உங்களை இந்த உலகம் பிழைக்க தெரியாதவன் என்று சரியாக சொல்லிவிடும். உங்களை அன்பால் ஏமாற்ற பலர் முண்டி அடித்து கொண்டு வருவார்கள்.

ஒரு அழகிய ஆங்கில சொல் ஒன்றை பாருங்கள்

Don't let someone become a priority in your life...
When you are just an option for them...

அதாவது உங்களை பற்றி சிந்தித்துகூட பார்க்காத ஒருவரை உங்கள் வாழ்கையின் மிக முக்கிய நபர்களில் ஒருவராக அக விட்டு விடாதிர்கள்.

அன்பு வாழ்கையின் மிக உயர்ந்த பண்பு அதை எவ்வாறு உபயோக படுத்த வேண்டும் என்பதை எனுபவம் கற்று தரும். உண்மையான அன்பு என்றைக்குமே ஆக்கும் எதையும் அழிக்காது.

அக அன்பினால் நன்மையும் உண்டு; இடம், பொருள் அறியாது செய்யும் அன்பினால் தீமையும் உண்டு. ஒரு அழகிய தமிழ் சொல்லை நான் கேள்வி பட்டேன் அதை கடிபிடித்தால் அனைவர்க்கும் நலம் உண்டாகும். அது என்ன தெரியுமா

“அன்பாய் இருங்கள் ஆனால் அடிமை ஆகி விடாதீர்கள்”

ஆக சரியாய் புரிந்து கொண்டு செலுத்துகிற அன்பால் அமுதம் உண்டு. மடைமையல் இடம், பொருள் தெரியாமல் செலுத்துகிற அன்பால் விஷம் தான் உண்டு. உங்களுக்கு எது வேண்டும்?

அன்பினால் “அமுதம் உண்டு விஷமும் உண்டு” .

தொடரும் . . .

Cosmology - பிரபஞ்ச விஞ்ஞானம்

2010-07-14T04:52:00.000-07:00

This part of the blog deals with the scientific aspects of the universe. Modern Cosmology subjects will be discussed here in detailed. Apart from the cosmology I will also try to verify the modern cosmology with the Vedic cosmology view about the universe, its creation and its future.

Hope this will be a great resource maintained in one place for your search of modern and Vedic cosmology.

To be continued….

“அமுதம் உண்டு விஷமும் உண்டு” - முன்னுரை

2010-07-12T05:38:00.000-07:00

அமுதம் உண்டு விஷமும் உண்டு

முன்னுரை

“அமுதம் உண்டு விஷமும் உண்டு” என்ற இந்த தலைப்பு மிக கடினமான வேதாந்த தத்துவங்களை பற்றி பேச போவதில்லை. நம் அன்றாட வாழ்வில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளை மையமாக கொண்டது, எனவே இது ஒரு வாழ்வியல் படமாக கூட சிலருக்கு அமையும். இந்த பிரபஞ்சத்தில் நாம் காணும் அனைத்திலுமே நன்மை மற்றும் தீமை உள்ளது, நாம் எவ்வாறு அதை அணுகுகிறோம் என்பதை பொருத்து நன்மை மற்றும் தீமை விளைகிறது. அதன் அடிப்படியில் தான் இந்த தொடர் அமையும்.

தொடரும்..

Beyond Vegetarianism

2010-07-08T07:10:00.000-07:00

Source & Thanks : Stephen Knapp

On the spiritual path those who are the most inclined to lead a peaceful existence that respects the value of all life often adopt the vegetarian lifestyle. For some people this is a very big step. This is in accordance with the yogic principle of ahimsa, which is to observe nonviolence and abstain from injuring any being in any way. However, many people ask what about the plants that are killed in the process of cooking vegetarian foods. Don’t they suffer? And don't we get reactions for that?

The basic law of nature is that every living being lives off the weaker living entities. But there is a way of living so that we all can benefit, that we all make spiritual development. And this spiritual lifestyle is a way in which that can happen. The way this works is in the process of bhakti-yoga, wherein devotion goes beyond simple vegetarianism, and food becomes a method of spiritual progress for both those who prepare and eat the food, and those living beings that are used in the preparations.

For example, in the Krishna temples, food is offered to the Deities in a special sacrament, after which it becomes prasadam. This means the mercy of the Lord. Thus, the food we eat after it is offered to the Lord becomes a means for our purification and spiritual development.

In the Bhagavad-gita Lord Krishna says, “All that you do, all that you eat, all that you offer and give away, as well as all austerities that you may perform, should be done as an offering to Me.”
So, offering what we eat to the Lord is an integral part of bhakti-yoga and makes the food blessed with spiritual potencies.

The Lord also describes in Bhagavad Gita what He accepts: “If one offers Me with love and devotion a leaf, a flower, fruit or water, I will accept it.” Thus, we can see that the Lord does not need anything, but if one offers fruits, grains, and vegetarian foods, He will accept it. The Lord does not accept foods like meat, fish, or eggs, but only those that are pure and naturally available without harming others. So, we offer what Lord Krishna likes, not those items which are distasteful to Him. We also do not use garlic, onions, or mushrooms when we prepare food for Krishna, for these are considered to invoke passion or are from impure sources, which similarly affect our consciousness. Foods for Krishna should be in the mode of goodness, sattvic foods which when we accept as prasadam also elevate our own consciousness.

So, on the spiritual path, eating food that is first offered to God is the ultimate perfection of a vegetarian diet.

The Vedic literature explains that the purpose of human life is reawakening the soul’s original relationship with God, and accepting prasadam is one of the ways to help us reach that goal.

The food is meant to be cooked with the consciousness of love, knowing that it will be offered to Lord Krishna first, and only after that distributed to ourselves or guests to take. The ingredients are selected with great care and must be fresh, clean and pure vegetarian. Also, in cooking for Krishna we do not taste the preparations while cooking. We leave the first taste for Krishna when it is offered to Him.

After all the preparations are ready, we take a portion of each one and place it in bowls on a special plate that is used for this purpose only and take it to the altar to offer it to the Deities or pictures of Krishna.

Then the preparations are presented with special prayers as we ask that God accept our humble offering. The most important part of the offering is the love with which it is given, and then the Lord accepts it. God does not need to eat, but it is our love for God which attracts Him to us and to accept our offering. Even if the most sumptuous banquet is offered to God but without devotion and love, Krishna will not be hungry to accept it. It is our love, our devotion and bhakti, which catches the attention of Lord Krishna who is then inclined to accept our service.

After He glances over and tastes the loving offering of vegetarian preparations, He leaves the remnants of the food offerings for us to honor and relish. Krishna’s potency is absorbed in that food. In this way, material substance becomes spiritualized, which then affects our body and mind in a similar and most positive and elevating way. This is His special mercy for us. Thus, the devotional process becomes an exchange of love between us and God, which includes food. And that food not only nourishes our body, but also spiritualizes our mind and consciousness.

By relishing the sacred food of Krishna prasadam, it purifies our heart and protects us from falling into illusion. In this way, the devotee imbibes the spiritual potency of Lord Krishna and becomes cleansed of sinful reactions by eating food that is first offered in sacrifice to God. We thus also become free from reincarnation, the continued cycle of birth and death. This process prepares us for entering the spiritual world since the devotees there also relish eating in the company of Lord Krishna.

However, what does this do for the plants that are offered? They are also living beings. In this process, not only do we make advancement, but all of the plants that are used in the preparations as an offering to God are also purified and reap spiritual benefit. They are used and offered to God and thus make progress in the same way we do. That is why this is beyond mere vegetarianism in which we may live more simply and nonviolently, but in this process, everything we use in the service of the Lord becomes spiritualized.

If we merely cook for ourselves, we become implicated in karma or the reactions if we cause the harm of any living being, even plants. The vegetarian lifestyle surely causes less karma than the unnecessary slaughtering of innocent animals. However, the system of first offering food to the Lord and then taking prasadam becomes the perfect yoga diet and frees us from such karma.

Therefore, the cooking, the offering, and then the respectful eating or honoring of this spiritualized food all become a part of the joyful process of devotional service to the Lord. Anyone can learn to do this and enjoy the happiness of experiencing the potency of Krishna prasadam.

.

பகவத் கீதை- சிறு குறிப்புகள் - நிறைவுரை

2010-07-02T06:26:00.000-07:00

.
சரணாகதி என்ற முத்தாய்ப்பு

கண்ணன் கடைசியாக ‘உன் சுமையையெல்லாம் என்மேல் இறக்கி வை. தருமம், அதருமம் இரண்டுக்கும் பொறுப்பாளி நீயல்ல என்றறிந்து, என்னையே ஒரே புகலிடமாகக்கொண்டு, உன் கடமையைச்செய்.’ (18-66) என்று முத்தாய்ப்பு வைக்கிறார். இவ்வைந்து வாதங்களின் பலத்தால் தான் அர்ச்சுனன் போரிடத் தொடங்குகிறான்.

முற்றும்.

பகவத் கீதை- சிறு குறிப்புகள் - 6

2010-07-02T06:24:00.001-07:00

.
பிரகிருதி தான் செய்கிறது

ஈசனும் செயலாளியல்ல. பிரகிருதி தான் செய்கிறது. ‘பிரகிருதி’ என்பது மனிதனின் கூடவே பிறந்த சுபாவம். ‘அகங்காரத்தினால் நீ செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டு நான் சொல்வதைக் கேளாமல் செயற்படுவாயானால், அழிந்து போவாய்’ (18–58). ‘அகங்காரத்தின் மயக்கத்தினால் நீ போரிட மாட்டேன் என்று நினைப்பது வெற்றுத் தீர்மானம். அது நடக்காது. உன் பிரகிருதி உன்னை அப்படிச் செய்ய விடாது’ (18 – 59). ‘எந்தக் காரியத்தைச் செய்ய மாட்டேன் என்று நீ பின்வாங்குகிறயோ அதையே செய்யும்படி உன் பிரகிருதி (சுபாவம்) உன்னைக் கட்டாயப்படுத்தும்.’ (18-60). இதுதான் பிரகிருதியை ஆதாரமாகக்கொண்டு தத்துவ ரீதியில் எடுத்தாளப்பட்ட ஐந்தாவது வாதம்.

--- தொடரும்

பகவத் கீதை- சிறு குறிப்புகள் - 5

2010-07-02T06:23:00.000-07:00

.
பக்தியோகம்

இதைப்பேசும்போது கண்ணன் தன்னை ஆண்டவனாகவே வைத்துப்பேசுகிறான். ‘எல்லாம் வல்ல இறைவன் நான். என்னை நம்பு. நீயாகச்செய்வது ஒன்றுமே இல்லை. என்னையன்றி ஓரணுவும் அசையாது.’ 11 வது அத்தியாயத்தில் தன் விசுவ ரூபத்தைக் காட்டிவிட்டு கண்ணன் சொல்கிறான்: ‘இவர்களெல்லாம் என்னால் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டவர்களே. நீ என் கருவி மட்டும் தான்.’ (11–33). ‘உன் செயல்களை யெல்லாம் எனக்காகச் செய். இவ்வுலகிலும் சரி, அவ்வுலகிலும் சரி. நான் உன்னுடன் இருப்பேன்.’. இப்படிப் போகிறது இந்த வாதம். இது எல்லாம் ஈசன் செயல் என்ற பக்திப் போர்வையை ஆதாரமாகக் கொண்டு எடுத்தாளப்பட்ட வாதம்.

--- தொடரும்

பகவத் கீதை- சிறு குறிப்புகள் - 4

2010-07-02T06:22:00.000-07:00

.
கருமயோகப்பார்வை

இது கருமயோகம் என்று பெயர் கொண்ட புரட்சி மிகுந்த உபதேசம். எளிதில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடியது. ‘ஒவ்வொரு மனிதனும் செய்யவேண்டிய கடமைகள் பல. அவைகளைச் செய்வதில் விருப்போ அல்லது வெறுப்போ ஒரு பிரச்சினை ஆகக்கூடாது. கடமையைக் கடமைக்காகவே செய்ய வேண்டும். கடமையைச் செய்வதற்குத் தான் உனக்கு அதிகாரம். அவை என்ன பயன் தருகிறதோ, தருமோ என்ற பிரச்சினை உன்னை எந்த விதத்திலும் பாதிக்கக்கூடாது. பயனுக்காகவோ அல்லது பயனை விரும்பியோ, வெறுத்தோ செயலில் ஈடுபடுவது உன்னை கட்டுப்படுத்தும். இந்தப்போர் உன்னுடைய கடமைகளில் ஒன்று. இதை ஆசையோ, நிராசையோ, கோபமோ தாபமோ இல்லாமல், ஆனால் அலட்சியமும் இல்லாமல், நன்றாகவே செய்யவேண்டும்’. ‘உனது செயல்களை யெல்லாம் எனக்கு அர்ப்பணித்து விட்டு என்னில் நிலைத்த மனதுடன், பயனில் பற்றற்று, அகங்காரத்தை விட்டு, மனக் கொதிப்பில்லாமல் போரிடு’ (3 – 30). கீதை 2வது அத்தியாயம் 39 வது சுலோகத்திலிருந்து 5வது அத்தியாயம் முடியும் வரை இதை கருமயோகம் என்ற ஒரு உயரிய யோக நூலாகவே விவரிக்கின்றான் கண்ணன்.

--- தொடரும்

பகவத் கீதை- சிறு குறிப்புகள் - 3

2010-07-02T01:13:00.000-07:00

.
சுயதரும வாதம்

“அர்ச்சுனா, உன்னுடய சுயதருமம் க்ஷத்திரியனுக்குகந்த தருமப்போர் தான். இப்போருக்காக நீ பல ஆண்டுகள் தவமிருந்திருக்கிறாய். போரிலிருந்து பின்வாங்குவது உனக்கு ஒவ்வாத ஒன்று.” ‘சுயதருமமும் உன் சுபாவமும் விதிக்கும் க்ஷ்த்திரிய தருமத்தில் குறை இருந்தாலும் அதைக் கைவிடாதே. எந்தச் செய்கையிலும் நெருப்புக்குப் புகைபோல் ஏதாவதொரு குறை இருக்கத்தான் செய்கிறது’.(18-48)

(அடைப்புகளிலுள்ள குறியெண்கள் கீதையில் அத்தியாய எண்ணையும் சுலோக எண்ணையும் குறிக்கின்றன).

‘பிறிதொருவனுடைய கடமையை ஏற்று அதை நன்றாகச் செய்தாலும் அதைவிடச் சிறந்தது தன்னுடைய கடமையில் ஈடுபட்டிருப்பதே. அது முறையாக ஆற்றப்படாவிடினும் அதுவே சிறந்தது’ (3-35). ‘சுபாவத்தினால் விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் செய்வதில் பாவம் சம்பவிப்பதில்லை’ (18-47). இந்த சுயதருமப் பார்வை எப்படி மற்ற வாதங்களுடன் ஒழுங்காகவும் தர்க்க ரீதியாகவும் பிணைக்கப் படுகின்றது என்பது கீதையின் சிறந்த சாதனைகளில் ஒன்று.

--- தொடரும்

பகவத் கீதை- சிறு குறிப்புகள் - 2

2010-07-01T02:39:00.000-07:00

.
வேதாந்த வாதம்

“வருந்தப்பட வேண்டாததற்கு வருத்தப்படுவது அறிவாளிகளுடைய செயலல்ல. மூன்று காலத்திலும் எந்தப் பொருள் இல்லையோ அதற்கு ஒரு காலத்திலும் இருப்பு என்பதில்லை. இருப்பது போல் தோன்றினாலும் அது நிகழ்காலத் தோற்றம் மட்டும்தான். மூன்று காலத்திலும் எந்தப் பொருள் உள்ளதோ அதற்கு ஒரு காலத்திலும் இல்லாமை என்பதில்லை. புலன்களுக்கு அகப்படாததை இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஆன்மா என்ற ஒன்றுதான் அழியாத நிரந்தரமான உட்பொருள். அதை யாராலும் அழிக்க முடியாது. அழிவதாக நமக்கு தெரிவதெல்லாம் உடம்பு தான். அர்ச்சுனா, எதிரிகளின் மீதுள்ள பாசத்தை விட்டுப் போர் புரி. அவர்கள் உடம்பில் குடிகொண்டிருக்கும் ஆன்மா யாரையும் கொல்லாது, அதை யாராலும் கொல்லவும் முடியாது. அதனால் நீ யாருக்காகவும் வருத்தப்பட வேண்டம்” இந்த வாதத்தின் அடிப்படையில் தான் முழு கீதையும் செயல்படுகிறது
.

Muruga in Ramayan

2010-06-30T06:10:00.000-07:00

Valmiki Ramayan
Book II : Ayodhya Kanda - Book Of Ayodhya

Chapter[Sarga] 25

Verse 11

Click down to enlarge the image

स्मृतिर् धृतिः च धर्मः च पान्तु त्वाम् पुत्र सर्वतः
स्कन्दः च भगवान् देवः सोमः च सबृहस्पतिः
२-२५-११
सप्त ऋषयो नारदः च ते त्वाम् रक्षन्तु सर्वतः

See this keenly स्कन्दः

11. putra = Oh; son! ; smR^itiH = veda; the smrititexts; dhR^itishcha = Resolution and satisfaction personified as a daughter of Daksha and wifeof Dharma ; dharmashcha = piety personified; paatu = may protect ; tvaam = you; sarvataH = from all sides. Bhagavaan = The gracious Lord; devaH = thediety; skandashcha = Skanda; somashcha = the moon-god; saH = that; bR^ihaspatiH = Brihaspati; preceptor of gods; saptarshhayoH = the sevensages ; naaradashcha = Sage Narada; rakshhantu = may guard; tvaam = you; sarvataH = on all sides.

Translation

"May Veda, the Smriti texts taken as one body, the resolution and the piety protect you, my son! May lord Skanda (the younger son of Lord Siva)and the moon god along with the sage Brihaspati(the preceptor of gods), the well known seven sages as well as Sage Narada guard you on all sides."

Hence Ramayan have reference for the god muruga names as Kanda in tamilnadu. You can see that Kousalya, Mother of rama belssing her son with the names of god who will protect Ram during in the forest.
.